VI SA/Wa 2546/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący G. P., wniósł 17 października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. 28 listopada 2011 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony wniosek skarżący uzasadniał tym, w chwili obecnej w oparciu o tytuł wykonawczy skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego zajęte zostało jego świadczenie emerytalne i do wypłaty ZUS przekazuje świadczenie pomniejszone o 25%. Podniósł, iż jego sytuacja majątkowa jest bardzo trudna. Otrzymuje ok. 1000 zł emerytury, jego żona pobiera świadczenie w wysokości 500 zł miesięcznie. Wraz z żoną spłacają kredyt w kwocie 7500 zł zaciągnięty na remont i wymianę okien w mieszkaniu. Nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych, a osiągane dochody w całości przeznacza na zaspokojenie potrzeb życiowych. Postanowieniem z 1 lutego 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Orzeczeniem z 11 kwietnia 2012 r., oddalił skargę G. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 r. Postanowieniem z 17 września 2012 r., referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Pełnomocnik wyznaczony z urzędu wywiódł skargę kasacyjną, którą uwzględnił Naczelny Sąd Administracyjny i orzeczeniem z 15 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 431/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pismem z 1 września 2014 r., skarżący ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w oparciu o tytuł wykonawczy skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego zajęte zostało jego świadczenie emerytalne i do wypłaty ZUS przekazuje świadczenie pomniejszone o 25%. Podniósł, iż jego sytuacja majątkowa jest bardzo trudna. Otrzymuje ok. 1000 zł emerytury, jego żona pobiera świadczenie w wysokości 600 zł miesięcznie, zatem egzekucja nałożonej kary wpływa w bezpośredni sposób na możliwość zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak artykuły spożywcze i leki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. ((Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy - art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Należy podkreślić, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uwzględnił postulaty strony i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argument wskazujący na sytuację życiową skarżącego. Sąd zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że pomniejszona kwota emerytury rzeczywiście nie będzie wystarczająca na pokrywanie codziennych potrzeb jego gospodarstwa domowego. Wnioskodawca należycie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji, może spowodować poważne, a zarazem trudne do odwrócenia pogorszenie sytuacji życiowej całej rodziny, co potwierdziły dokumenty złożone wraz z wnioskiem z 28 listopada 2011 r. Ponadto należy przypomnieć, iż trudna sytuacja materialna skarżącego była przesłanką do przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie. Stan majątkowy strony nie uległ zmianie, zatem zasadną stała się konieczność zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.