VI SA/Wa 2546/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. W. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 1200 złotych (tysiąc dwieście złotych) powiększonej o kwotę 276 złotych (dwieście siedemdziesiąt sześć złotych) stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego, Skarżący G. P. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej w wysokości 3000 zł. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2196/11. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2012 r. oddalono przedmiotową skargę. W dniu 8 czerwca 2012 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 września 2012 r. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niego radcę prawnego z urzędu. W piśmie z dnia 28 września 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego J. W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Pełnomocnik skarżącego złożyła w dniu 10 października 2012 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 431/13 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 11 kwietnia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawiła się radca prawny J. W.. Ponownie rozpoznawana sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2546/14. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2015 r. uchylono zaskarżoną decyzję. Na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. w imieniu skarżącego stawiła się radca prawny J. W. i zwróciła się z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w urzędu, oświadczając, iż wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości ani w części. W myśl art. 250 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805). Jednakże w myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania danej instancji. Tym samym w niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). W przedmiotowej sprawie ustanowiona z urzędu radca prawny J. W.: - sporządziła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2196/11 oraz brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, - reprezentowała skarżącego w postępowaniu pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 2546/14, zakończonym wydaniem wyroku z dnia 26 lutego 2015 r. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1) ppkt a) cyt. rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, naliczana jest na podstawie § 6 omawianego rozporządzenia. W omawianej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 3.000 zł. W myśl § 6 pkt 3 tego rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 1.500 zł do 5.000 zł stawka minimalna wynosi 600 zł. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 2 pkt 2) ppkt a) cyt. rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie Przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, wynosi 100% stawki minimalnej zawartej w pkt 1 omawianego przepisu, tj. 600 zł. W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia ww. łączną kwotę 1200 zł, należną za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 276 zł. W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.