VI SA/Wa 2551/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu [...] lutego 2011 r. wniosła o wydanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów pasażerskich w relacji G. – P.. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 6 marca 2013 r. organ zawiadomił Z. Sp. z o.o. o wydaniu wnioskowanego zezwolenia. Jednocześnie na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz.U. nr 235, poz. 1726 ze zm.) organ wezwał wnioskodawcę do odbioru uprawnień oraz uiszczenia opłaty administracyjnej za ich wydanie. W związku z nieuiszczeniem opłaty administracyjnej za wydanie wskazanego zezwolenia - Główny Inspektor Transportu Drogowego przesłał stronie upomnienie wzywające do uregulowania opłaty za udzielone uprawnienia z dnia [...] sierpnia 2011 r., które zostało doręczone w dniu 11 czerwca 2013 r. W dniu [...] czerwca 2013 r. Z. Sp. z o.o. wezwała Głównego Inspektora Transportu Drogowego do usunięcia naruszenia prawa przez uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów pasażerskich w relacji G.-P.. W dniu 9 sierpnia 2013 r. Z. Sp. z o.o. dalej jako: "skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącą obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 2 420 zł za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") - kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, inne niż decyzje administracyjne oraz postanowienia określonego rodzaju. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W ocenie Sądu kwestia uiszczenia opłat za czynności administracyjne z tytułu wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów pasażerskich stanowi sprawę administracyjną, którą właściwy organ administracji publicznej załatwia w drodze czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obowiązek uiszczenia opłaty znajduje oparcie w przepisach prawa (art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym), skierowany jest do indywidualnego podmiotu (tj. podmiotu, któremu udzielono określonego zezwolenia) oraz bez wątpienia ma charakter publicznoprawny. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 2257/04 oraz z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 194/10 - https://cbois.nsa.gov.pl). Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na czynność z zakresu administracji publicznej powinno zostać poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie dopełniła obowiązku polegającego na wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w zakreślonym 14-dniowym terminie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, zawiadomienie o wydaniu wnioskowanego zezwolenia na wykonywanie przewozów wraz z wezwaniem do uiszczenia opłaty administracyjnej za jego wydanie zostało doręczone skarżącej w dniu 6 marca 2013 r. i od tej daty rozpoczął bieg 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, W tej dacie skarżąca dowiedziała się bowiem o obowiązku uiszczenia opłaty, co oznacza, że termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał dla niej w dniu 20 marca 2013 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniesione w dniu [...] czerwca 2013 r., po skierowaniu do skarżącej upomnienia wzywającego do uregulowania należności nastąpiło zatem z uchybieniem terminu procesowego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania administracyjnego toku instancji albo bez uprzedniego wezwania organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Na równi z sytuacją braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa należy traktować wniesienie tego wezwania z uchybieniem ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.