VI SA/Wa 2576/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi E. z siedzibą na Malcie na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej E. z siedzibą na Malcie kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z [...] października 2012 r. Minister Finansów (dalej Minister) - po rozpatrzeniu zażalenia E. z siedzibą na M. (dalej skarżąca), utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z [...] lipca 2012 r., którym pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet. Jako podstawę zaskarżonego postanowienia wskazano o art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), dalej Ordynacja oraz art. 8; art. 36 pkt 8a lit. d, pkt 17, pkt 18 i pkt 19 w zw. z art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), u.g.h. W styczniu 2012 r. do Ministra wpłynął wniosek skarżącej o udzielenie jej zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet, w trybie art. 32 ust. 2 w zw. z art. 8 u.g.h. W uzupełnieniu tego wniosku skarżąca złożyła zaświadczenie Urzędu Skarbowego F. wraz z tłumaczeniem przysięgłym z języka angielskiego oraz z języka niemieckiego wskazujące, iż nie obciążają ją żadne zobowiązania podatkowe. Jednocześnie strona wskazała we wniosku, obszernie uzasadniając swoje stanowisko, iż stosowanie wymogu określonego w art. 36 pkt 4 u.g.h. w stosunku do podmiotu nieposiadającego siedziby na terytorium Polski, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) oraz swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE). Wobec tego, że przedmiotowy wniosek nie zawierał wszystkich informacji i dokumentów wymienionych w art. 36 u.g.h. Minister wezwał skarżącą do uzupełnienia jego braków formalnych w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, poprzez przedłożenie informacji dotyczących: 1. obecnego i przeszłego statusu prawnego oraz sytuacji finansowej skarżącej (art. 36 pkt 3 u.g.h.). Organ wskazał, że wniosek zawiera szczegółowe informacje dotyczące sytuacji finansowej grupy b., której skarżąca jest członkiem, natomiast brakuje w nim szczegółowych informacji w tym zakresie dotyczących jedynie skarżącej, jak również jej obecnego i przeszłego statusu prawnego; 2. serii i numeru dokumentu tożsamości członków zarządu, natomiast w przypadku spółek handlowych będących akcjonariuszami (wspólnikami), tj. K. oraz P. informacji o ich obecnym i przeszłym statusie prawnym oraz sytuacji finansowe (art. 36 pkt 4 u.g.h.). Organ wskazał, iż zgodnie z art. 10 ust. 4 u.g.h. w spółkach, o których mowa w ust. 1, tj. akcyjnych i z ograniczoną odpowiedzialnością, powołuje się rady nadzorcze. Tym samym wzywał do przedstawienia danych osobowych członków rady nadzorczej oraz dokumentów potwierdzających powołanie rady nadzorczej w spółce skarżącej, bowiem powyższe nie wynika z wniosku oraz z załączonych do niego dokumentów; 3. adresu strony internetowej, która będzie wykorzystywana do urządzania zakładów (art. 36 pkt 8a lit. a u.g.h.); 4. ekspertyzy dowodów udziału w zakładach potwierdzającą ich zabezpieczenie przed ingerencją osób nieuprawnionych i możliwość weryfikacji ich autentyczności (art. 36 pkt 8a lit. c u.g.h.); 5. zasad przechowywania i ewidencjonowania kapitału (art. 36 pkt 8a lit. d u.g.h.). Organ podał, że wniosek nie zawiera jednoznacznych zasad przechowywania i ewidencjonowania kapitału. Ponadto ogólny opis przedstawiony w pkt 18 wniosku zawiera informacje dotyczące b.; 6. studium ekonomiczno-finansowego, zawierającego co najmniej określenie inwestycji i przewidywanej rentowności (art. 36 pkt 11 u.g.h.), gdyż we wniosku brak jest przewidywanej rentowności; 7. przedłożenia dokumentów potwierdzających legalność źródeł pochodzenia kapitału, a w szczególności w przypadku akcjonariuszy (wspólników) będących osobami prawnymi, tj. K. oraz P. – tj. sprawozdań finansowych tych podmiotów sporządzonych w sposób określony w odrębnych przepisach (art. 36 pkt 16 lit. b u.g.h.); 8. przedłożenia aktualnego zaświadczania o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa oraz o niezaleganiu z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne (art. 36 pkt 17 u.g.h.). Minister podał, że w świetle przepisu art. 34 pkt 2 u.g.h. m.in. o zezwolenie mogą się ubiegać wyłącznie podmioty, które udokumentują niezaleganie podatków stanowiących dochód budżetu państwa, natomiast z pkt 3 tego artykułu wynika, iż podmiot ubiegający się o udzielenie zezwolenia winien udokumentować niezaleganie z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne. W związku z tym, iż skarżąca ubiega się o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet na terenie Rzeczypospolitej Polskiej winna legitymować się dokumentami potwierdzającymi brak zaległości z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu Rzeczypospolitej Polskiej, jak również niezaleganiem z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne; 9. przedłożenia oświadczeń członków rady nadzorczej, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw, określonych w art. 299 Kodeksu karnego. Organ wskazał, że w przedmiotowym wniosku brak jest danych dotyczących istnienia bądź składu rady nadzorczej, tym samym w sytuacji potwierdzenia powołania ww. rady, należy przedstawić oświadczenia jej członków, iż nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw, określonych w art. 299 Kodeksu karnego (art. 36 pkt 18 u.g.h.), 10. przedłożenia aktualnego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, że członkowie zarządu, rady nadzorczej skarżącej nie byli skazani za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (art. 36 pkt 19 w zw. z art. 12 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 u.g.h.). Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.g.h. osoby fizyczne będące wspólnikami (akcjonariuszami) spółki prowadzącej działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, reprezentujące co najmniej jedną setną kapitału zakładowego, oraz członkowie zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej takiej spółki powinni posiadać nienaganną opinię, w szczególności nie mogą być osobami skazanymi za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Tym samym w myśl ust. 3 ww. przepisu wskazane osoby są obowiązane, na żądanie organu udzielającego koncesji lub zezwolenia, przedstawić aktualne zaświadczenie, że nie były skazane za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Stosownie do art. 12 ust. 4 u.g.h., przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do nierezydentów będących osobami fizycznymi. Osoby te powinny ponadto przedstawić odpowiednie, uwierzytelnione, aktualne zaświadczenia, wystawione przez właściwe władze państwa, którego są obywatelami lub stałymi mieszkańcami. Tym samym brak zaświadczeń o niekaralności członków rady nadzorczej oraz przedstawienie przez skarżącą jedynie zaświadczeń o niekaralności członków jej zarządu, wystawionych przez właściwe władze państwa, którego są obywatelami nie jest wystarczające dla spełnienia przesłanki wynikającej z art. 36 pkt 19 u.g.h. Jednocześnie Minister w wezwaniu wskazał, iż przedstawione we wniosku zaświadczenia o niekaralności członków zarządu wydane przez Policję [...] oraz Królewską Policję [...] nie zawierają apostille. W związku z powyższym, w celu legalnego posługiwania się ww. zaświadczeniami przed nim, Minister wezwał skarżącą do uzupełniania przedmiotowych zaświadczeń o ww. poświadczenie. Jednocześnie organ pouczył, że poświadczenie to winno być wydane przez właściwy organ państwa, z którego dokument pochodzi. Ponadto Minister wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 34 pkt 2 u.g.h. podmiot ubiegający się o zezwolenie musi udokumentować niezaleganie z zapłatą należności celnych, tym samym zobowiązał skarżącą do przedstawienia takich zaświadczeń. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe wezwanie skarżąca odebrała 4 maja 2012 r. W dniach 15 i 22 maja 2012 r. do organu wpłynęła odpowiedź skarżącej, w którym podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Minister Finansów pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpoznania, powołał się na art. 169 § 1 i 4 Ordynacji oraz art. 36 pkt 3, pkt 8a lit. d oraz pkt 17 w zw. z art. 10 ust. 4 i art. 57 u.g.h. W uzasadnieniu organ podał, że skarżąca składając przedmiotowy wniosek nie zawarła w nim wszystkich informacji wymaganych prawem oraz nie załączyła do niego obligatoryjnych dokumentów. Wobec tego wezwano ją do uzupełnienia braków formalnych wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Minister przyznał, że w toku postępowania skarżąca udzieliła odpowiedzi na jego wezwanie, jednakże ostatecznie nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku, do których została zobowiązana, tj. m.in. nie przedstawiła informacji o swoim obecnym i przyszłym statusie prawnym, a także o własnej sytuacji finansowej oraz nie przedłożyła dokumentów potwierdzających powołanie rady nadzorczej w swojej spółce i nie podała danych osobowych członków tej rady nadzorczej. Zamiast tego przedłożyła dane dotyczące innego podmiotu, którego jest członkiem. Nadto Minister wskazał, że dokumenty nadesłane przez skarżącą zostały poświadczone przez nieuprawnioną osobę, tj. przez doradcę prawnego, co naruszyło dyspozycję art. 57 u.g.h. Taki stan rzeczy w ocenie organu spowodował, że wniosek musiał zostać pozostawiony bez rozpoznania. Skarżąca w terminie złożyła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie m.in. art. 120, art. 121, art. 169 Ordynacji, a także przepisy ustawy o grach hazardowych, w tym art. 36 oraz art. 57. Zdaniem skarżącej braki formalne wskazane przez Ministra w wezwaniu albo nie zostały wyraźnie podane albo w ogóle nie stanowiły one braków formalnych w rozumieniu art. 169 § 1 Ordynacji, albo odnosiły się do wymogów, które nie mogły być stosowane, ponieważ naruszają prawo wspólnotowe. Nadto skarżąca uznał, że organ stosując w niniejszej sprawie trybu z art. 169 Ordynacji, tak naprawdę miał na celu uchylenie się od merytorycznego rozpoznania jej wniosku. Rozpatrując zażalenie Minister wskazał, że po przeanalizowaniu zażalenia oraz okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia poprzedniego postanowienia, albowiem zarzuty podniesione przez skarżącą nie zasługiwały na uwzględnienie oraz nadal nieusunięte zostały wszystkie zaistniałe braki formalne ww. wniosku. Zdaniem organu przekazane przez skarżącą dokumenty oraz informacje nie usunęły wszystkich braków formalnych wniosku. Wskazał, iż nadal nie przedłożono informacji dotyczących: 1. zasad przechowywania i ewidencjonowania kapitału; 2. danych osobowych członków rady nadzorczej oraz dokumentów potwierdzających powołanie rady nadzorczej w spółce skarżącej; 3. aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód państwa oraz o niezaleganiu z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne. Minister podał, że w zamian tego skarżąca przedłożyła zaświadczenie Izby Celnej w [...] z [...] sierpnia 2012 r., wskazujące na brak zaległości celno-podatkowych z tytułu importu w tym z tytułu podatku akcyzowego importowego, jak i akcyzy krajowej. A zatem nie udokumentowano niewystępowania zaległości w regulowaniu zobowiązań z tytułu podatku od gier; 4. oświadczeń członków rady nadzorczej, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw, określonych w art. 299 Kodeksu karnego; 5. aktualnego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, że członkowie rady nadzorczej skarżącej nie byli skazani za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Minister mając na uwadze fakt nieuzupełnienia – pomimo wezwania, przez skarżącą ww. braków, odwołała się do art. 168 § 2 i art. 169 § 1 Ordynacji oraz art. 36 u.g.h. i stwierdził, że prawidłowo pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Minister odniósł się do poszczególnych zarzutów podniesionych w zażaleniu. W szczególności nie podzielił stanowiska zgodnie, z którym w sposób nieuzasadniony domagał się od spółki - zgodnie z art. 36 pkt 4 u.g.h. - dołączenia do wniosku danych osobowych członków jej rady nadzorczej. Stanowisko to skarżąca oparła na założeniu, że stosowanie wymogu określonego w art. 36 pkt 4 u.g.h. w stosunku do podmiotu nieposiadającego siedziby na terytorium Polski, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) oraz swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE). Tak więc, zdaniem skarżącej ww. wymóg nie mógł być stosowany wobec niej. Organ wskazał m.in. na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Komisja przeciwko Grecji (C-65/05 pkt 31) oraz na stanowisko organów UE, wyrażane w aktach o charakterze soft law - w szczególności w rezolucji Parlamentu Europejskiego nr 2008/2215 (INI) z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie uczciwości gier hazardowych on line. Powołując się na powyższe uznał, że w dokumencie tym podkreślono prawo państw członkowskich poddania rynków gier hazardowych szczególnej regulacji i kontroli z uwagi na negatywne skutki uboczne hazardu i pojawiające się przy tej okazji zjawiska patologiczne. Stanowisko to wskazuje na konieczność poszukiwania w regulacjach krajowych dotyczących działalności gospodarczej w dziedzinie hazardu "złotego środka" pomiędzy wymogami zapewnienia wolnego rynku, oraz koniecznością ścisłej kontroli tej działalności z uwagi na pewne negatywne zjawiska z nią związane. W ocenie organu, regulacja krajowa mieści się w tych ramach - daje bowiem możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w sektorze hazardu, choć poddaje ją ścisłej kontroli. Przepisy krajowe, które zezwalają na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych i zakładów wyłącznie na określonych zasadach oraz branie w nich udziału wyłącznie w określony sposób, które stosuje się bez rozróżnienia na własnych obywateli i obywateli innych Państw Członkowskich, stanowią przeszkodę w swobodzie świadczenia usług. Jednakże, art. 49 WE i następne nie stoją na przeszkodzie takiemu ustawodawstwu krajowemu, pod warunkiem, że jest one uzasadnione względami polityki społecznej i przeciwdziałania nadużyciom finansowym. Co więcej, okoliczność, że w innych Państwach Członkowskich mogą istnieć przepisy ustanawiające warunki prowadzenia działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz brania w nich udziału, które są mniej restrykcyjne, niż te przewidziane w przedmiotowych przepis ich krajowych, nie ma wpływu na zgodność tych ostatnich z prawem wspólnotowym. Do władz krajowych należy zbadanie, czy w kontekście realizowanego celu, konieczne jest zakazanie działalności tego rodzaju, całkowicie lub częściowo, czy też wyłącznie jej ograniczenie oraz ustanowienie mniej lub bardziej rygorystycznych procedur kontroli nad nią. To do władz krajowych wyłącznie należy także wybór, w ramach swobodnego uznania, z którego korzystają, metod organizacji i kontroli działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz brania w nich udziału, takich jak zawarcie z Państwem administracyjnej umowy koncesyjnej lub ograniczenie działalność oraz uczestniczenia w niektórych grach do miejsc prawidłowo koncesjonowanych w tym celu. W świetle powyższego Minister nie miał wątpliwości, iż uzasadnionym i zgodnym z przepisami prawa jest stosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym również jej art. 36 pkt 4, w stosunku do wszystkich podmiotów, które ubiegają się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie gier hazardowych, wymienionych w ww. ustawie, na terenie Polski. Tak więc skarżąca zwracając się do Ministra z wnioskiem o udzielenie na podstawie art. 32 ust. 2 u.g.h. zezwolenia - chcąc uzyskać takie zezwolenie - powinna była złożyć wniosek zawierający wszystkie elementy określone w art. 36 u.g.h.. Brak któregoś z elementów, musiał więc skutkować skierowaniem do skarżącej wezwania o uzupełnienie braków formalnych wniosku, w trybie art. 169 Ordynacji, a w konsekwencji zasadnym było zwrócenie się przez organ o przedstawienie danych osobowych członków rady nadzorczej, bowiem taki wymóg określa ww. art. 36 pkt 4 u.g.h. Minister odnosząc się do zarzutu tyczącego bezpodstawnego wezwania do przedłożenia aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne wskazał, iż w treści zaskarżonego postanowienia, wskazano że w świetle przepisu art. 34 pkt 2 u.g.h. o wnioskowane zezwolenie mogą ubiegać się wyłącznie podmioty, które udokumentują niezaleganie z zapłatą m.in. podatków stanowiących dochód budżetu państwa, natomiast z pkt 3 ww. artykułu wynika, iż podmiot ubiegający się o udzielenie zezwolenia winien udokumentować niezaleganie z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne. W związku z tym, iż skarżąca ubiega się o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet na terenie Rzeczypospolitej Polskiej winna była legitymować się dokumentami potwierdzającymi brak zaległości z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu Rzeczypospolitej Polskiej, jak również niezaleganiem z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Organ podtrzymał stanowisko, iż przedłożone w toku postępowania pismo ZUS o tym, że skarżąca nie figuruje jako płatnik w ewidencji płatników składek, a zatem nie może być uznana za płatnika w świetle art. 4 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) - nie mogło zostać uznane za dokument potwierdzający niezaleganie z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne. Nieprzedstawienie więc zaświadczenia, z którego treści wynika, że skarżąca nie zalega z zapłatą ww. składek, należało traktować jako brak formalny wniosku. Ponadto Minister wskazał, iż zgodnie z ww. art. 36 pkt 17 u.g.h. wniosek o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet powinien zawierać aktualne zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa. Stwierdził więc, iż ustawa o grach hazardowych nie przewiduje odstępstw w zakresie ww. dokumentów, a zatem skarżąca celem udokumentowania niezalegania w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa winna była przedłożyć dokument, z którego wprost wynikałoby, iż nie zalega z żadnym podatkiem stanowiącym dochód budżetu państwa, w tym także z tytułu podatku od gier. Minister przypomniał, ze w zamian tego skarżąca przedłożyła zaświadczenie Izby Celnej w [...], wskazujące na brak zaległości celno-podatkowych z tytułu importu w tym z tytułu podatku akcyzowego importowego jak i akcyzy krajowej. A zatem skarżąca jego zdaniem nie udokumentowała niewystępowania zaległości w regulowaniu zobowiązań z tytułu podatku od gier, tym samym nie usunęła braku formalnego wniosku. Odnosząc się zaś do zarzutu bezpodstawnego uznania, że kopia sprawozdania finansowego została poświadczona w sposób niezgodny z przepisami ustawy o grach hazardowych wskazano, że zgodnie z art. 57 u.g.h. dokumenty dołączane do wniosków powinny zostać przedłożone w formie oryginałów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem przez notariusza, adwokata lub radcę prawnego. Minister przypomniał, że sprawozdanie przedstawione przez skarżącą było poświadczonej zaś za zgodność z oryginałem przez doradcę prawnego. Zatem nie wypełniało ono dyspozycji ww. przepisu, bowiem poświadczone zostało przez osobę niewymienioną w katalogu osób uprawnionych do uwierzytelniania kopii przedłożonych dokumentów za zgodność z oryginałem. Minister nie podzielił także stanowiska, zgodnie z którym wniosek skarżącej zawierał dokumenty i informacje określone w art. 36 pkt 3 u.g.h. oraz, że wezwanie do braków formalnych tego wniosku nie zawierało jakichkolwiek zastrzeżeń, co do treści i formy bilansu przedłożonego przez skarżącą. Organ stwierdził, że wniosek o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet powinien zawierać informacje o obecnym i przeszłym statusie prawnym oraz sytuacji finansowej skarżącej. Przypomniano, że przedmiotowy wniosek zawierał ww. informacje ale dotyczące sytuacji finansowej, jak również obecnego i przeszłego statusu prawnego innego podmiotu, którego skarżąca jest członkiem, a nie samej skarżącej. W analogiczny sposób organ odniósł się także do stanowiska w zakresie pozostawienia wniosku bez rozpoznania z powodu braku formalnego w postaci nieprzedstawienia zasad przechowywania i ewidencjonowania kapitału zakładu skarżącej. Minister nie zgodził się również z zarzutem zażalenia dotyczącym braku udokumentowania niezalegania przez skarżącą z zapłatą należności celnych, jako braku dokumentu lub informacji wymaganej zgodnie z treścią art. 36 u.g.h., tj. jako braku formalnego wniosku. Treść omawianego przepisu, jak również wezwania zdaniem Ministra były jednoznaczne i bezspornie określały zakres obowiązku ciążącego na skarżącej. Wobec tego nieprzedstawienie przez skarżącą zaświadczenia o niezaleganiu z zapłatą należności celnych, spowodować musiało, iż wniosek nie spełniał wymagań określonych w art. 34 pkt 2 u.g.h. W świetle powyższego Minister stwierdził, iż z akt nie wynika, ażeby zakwalifikował on brak udokumentowania niezalegania przez skarżącą z zapłatą należności celnych jako brak formalny wniosku wynikającego z nieprzedstawienia dokumentu określonego w art. 36 u.g.h.. W szczególność w podstawie prawnej powołanej w kwestionowanym postanowieniu, nie wskazano przepisu art. 34 pkt 2 u.g.h., jako podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Minister nie podzielił również zarzutów o wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem zasad określonych w art. 120 i 121 § 1 Ordynacji. Zdaniem organu zarzuty podnoszone się w powyższym zakresie są całkowicie bezzasadne i nie znajdują odzwierciedlenia w okolicznościach sprawy. Zdaniem organu stanowisko skarżącej jest nie do zaakceptowania, albowiem zmierza ono do sytuacji, w której żąda ona uprzywilejowanego traktowania poprzez uzyskanie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet w sytuacji, gdy nie spełniała wymogów do jego uzyskania, w tym w szczególności w zakresie wymogów formalnych wniosku o udzielenie stosownego zezwolenia, określonych w art. 36 u.g.h. Minister uznał, że niedopuszczalnym jest, aby w państwie prawa to strona decydowała, czy dany przepis i tym samym związany z nim wymóg, odnosi się do niej czy też nie. Skoro skarżąca ubiegała się o zezwolenie na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w oparciu o ustawę o grach hazardowych, to zobowiązana ona była do przestrzegania obowiązującej w tym zakresie regulacji, dostosowania się do niej i spełnienia wymagań, od których przepisy ustawy o grach hazardowych uzależniają uzyskanie zezwolenia, w tym również w zakresie wymagań formalnych wniosku. Minister wyjaśnił, że ustawa o grach hazardowych w zakresie określonych przesłanek podmiotowo-przedmiotowych, w tym wymagań formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia, odnosi powyższą regulację do skarżącej tj. podmiotu ubiegającego się o zezwolenie. Powyższe wprost wynika z regulacji ustawowej. Tym samym, całkowicie niezrozumiałe i nie do przyjęcia było prezentowane przez skarżącą stanowisko, kwestionujące nieuwzględnienie informacji i danych dotyczących grupy kapitałowej oraz żądanie przedstawienia danych i informacji dotyczących samej skarżącej. Istota wniosku opiera się bowiem na przyjęciu skarżącej, iż - wbrew ustawowej regulacji - wystarczającą rekomendacją dla uzyskania przez nią zezwolenia miało być jej członkostwo w ww. grupie oraz jej dotychczasowe doświadczenie i działalność na terenie innych państw. Za nieuzasadnione organ uznał również zarzuty iż niektóre przepisy i wynikające z nich wymogi, nie mogą być stosowane przez niego, bowiem są sprzeczne z prawem wspólnotowym. Skarżąca zakwestionowała art. 10 ust. 4 u.g.h. wskazując, iż posiadanie rady nadzorczej odnosi się jedynie do podmiotów mających siedzibę na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i wymóg ten nie może - jako sprzeczny z prawem wspólnotowym - być odnoszony do niej. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż spełnia (a dokładniej ona i grupa kapitałowa w skład której wchodzi) wymóg art. 10 ust. 2 u.g.h. podając, iż grupa ta jest notowana na giełdzie, i że maksymalna wartość akcji (udziałów) przysługujących jednemu podmiotowi nie przekracza jednej trzeciej wartości kapitału zakładowego spółki. Minister wskazał, że zarówno on, jak i skarżąca nie mają uprawnień do oceny zgodności przepisów krajowych z prawem wspólnotowym wobec czego nie mógł on odmówić stosowania obowiązujących przepisów prawa. Reasumując Minister uznał, że niezastosowanie się do wezwania musiało zaś skutkować - zgodnie z art. 169 § 1 w zw. z § 4 Ordynacji, pozostawieniem owego wniosku bez rozpatrzenia. Skarżąca w terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie postanowienia i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wskazanie organowi, że przy ponownym rozpoznaniu winien wziąć pod uwagę art. 49 i art. 56 TFUE. Zarzuciła natomiast naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, mianowicie art. 49 i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ("TFUE") w zw. z art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji w zw. z art. 36 pkt 17, pkt 18 i pkt 19 u.g.h., poprzez niezastosowanie art. 49 i 56 TFUE, skutkujące niewłaściwym zastosowaniem art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji w zw. z art. 36 pkt 17, pkt 18 i pkt 19 u.g.h., w sposób uniemożliwiający skarżącej, mającej siedzibę poza granicami Polski złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na urządzenie zakładów wzajemnych przez sieć Internet; 2. przepisów postępowania, mianowicie art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji w zw. z art. 36 pkt 8a lit. d i art. 36 pkt 17 u.g.h., a także art. 121 § 2 i art. 122 Ordynacji, poprzez zastosowanie przepisów art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji służących jedynie za pretekst uzasadniający brak rozpatrzenia merytorycznego wniosku skarżącej, które to naruszenie przejawiło się m.in. w niewłaściwym wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W uzasadnieniu skarżąca odnosząc się do naruszenia prawa materialnego podała, że jej zdaniem sposób załatwienia przez Ministra jej wniosku wskazuje, iż organ potraktował ustawowe formalne wymogi dotyczące tego wniosku, tak jakby złożenie owego wniosku było możliwe jedynie dla podmiotów z siedzibą w Polsce. To w jej ocenie stanowiło wyraźne naruszenie art. 49 i art. 56 TFUE. Skarżąca odwołując się do wykładni postanowień art. 49 i art. 57 TFUE - m.in. do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) w sprawach C-275/92 Schindler, pkt 25 i nast.; C-67/98 Zenatti, pkt 24 oraz C-243/01 et al, Gambelli et al, pkt 52 i nast. wskazała, że swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług to fundamentalne zasady, na których opiera się skonsolidowany rynek usług UE. Dzięki tym zasadom przedsiębiorcy z krajów UE mogą świadczyć usługi transgraniczne w innych Państwach Członkowskich, np. przez telefon, przez Internet lub poprzez marketing bezpośredni, bez potrzeby ustanawiania nowego podmiotu w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się odbiorca usług. Z tych samych względów przedsiębiorcy nie mogą być przymuszani do zakładania przedsiębiorstw w innym Państwie Członkowskim, włącznie z agencjami, oddziałami lub filiami po to, by móc prowadzić działalność gospodarczą w tym Państwie Członkowskim. Jej zdaniem jeśli operator, który posiada ważną licencję w danym Państwie Członkowskim (dalej "Państwo Członkowskie przedsiębiorcy"), oferuje swoje usługi w innym Państwie Członkowskim ("Państwo Członkowskie odbiorcy"), dostawca usług może z zasady opierać swoją ofertę na zasadzie swobody świadczenia usług. Przyznała przy tym skarżąca, że co do zasady wprawdzie ograniczanie swobody świadczenia usług jest zabronione, to jednak może ono być usprawiedliwione w pewnych wyjątkowych przypadkach, określonych w art. 51 i art. 52 TFUE, których przepisy stosuje się na podstawie art. 62 TFUE, lub w przypadku, gdy wymagają tego względy podyktowane nadrzędnym interesem publicznym tj. w szczególności: ochrona konsumenta, zapobieganie oszustwom i praniu brudnych pieniędzy, a także ograniczenie możliwości uczestniczenia w grach i wydawania na nie pieniędzy przez konsumentów. Mając to na uwadze skarżąca uznała, że istotnie jeśli chodzi o gry losowe TSUE wyraża pogląd, że różnice dotyczące norm moralnych, religijnych lub kulturowych, występujące pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi, mogą uzasadniać uznaniowe działania podjęte przez krajowe organy władz, wystarczające w celu określenia wymogów dotyczących ochrony konsumenta i porządku publicznego. Państwa Członkowskie mają bowiem swobodę podejmowania decyzji w zakresie kształtowania swojej indywidualnej polityki dotyczącej hazardu, a w szczególności określanie poziomu ochrony, jaki pragną zapewnić. Państwa Członkowskie mogą zatem dążyć do ograniczenia możliwości uczestnictwa w grach hazardowych. Jednakże - zdaniem skarżącej, swoboda decyzyjna ww. przedmiocie musi spełniać wymogi wynikające z orzecznictwa TSUE, w szczególności system przyznawania licencji musi się opierać na z góry znanych, obiektywnych i niedyskryminujących kryteriach. Nałożone ograniczenia muszą odpowiadać wymogom określonym w ustalonej linii orzecznictwa TSUE co do ich proporcjonalności, tj. powinny być konieczne i odpowiednie do osiągnięcia wyznaczonego celu podyktowanego interesem publicznym, jak również nie powinny przekraczać tego, co jest konieczne w celu jego osiągnięcia. Skarżąca stwierdziła, że postawienie wymogu, iż podmiot ubiegający się o zezwolenie na organizowanie zakładów przez Internet musi posiadać siedzibę w Polsce, jest w sposób oczywisty dyskryminujące wobec podmiotów, mających siedzibę w innych Państwach Członkowskich, jako że podmioty te muszą liczyć się z dużo większym obciążeniem niż ich konkurencja, która już działa w Polsce. Z tego względu przepisy polskiego prawa - wymagające posiadania siedziby na terytorium Polski, włącznie z przepisami pośrednio ustanawiającymi taki wymóg, stanowią dyskryminację w zakresie obywatelstwa, czego zabraniają ogólnie postanowienia Traktatów, a w szczególności swobody rynkowe zagwarantowane przez TFUE. Jej zdanie powyższego wymogu nie można w żaden sposób usprawiedliwić nadrzędnym interesem ogólnym. Fakt, iż siedziba podmiotu ubiegającego się o zezwolenie znajduje się w innym Państwie Członkowskim, nie wywiera żadnego negatywnego wpływu na porządek publiczny w Polsce, jak również nie występuje żaden ujemny wpływ, jeśli chodzi o względy religijne czy kulturowe. Wymóg ten jej zdaniem nie jest również konieczny w celu udaremnienia oszustw, prania brudnych pieniędzy i innych przestępstw, ponieważ polskie władze mogą sprawować wystarczający nadzór nad podmiotami ubiegający się o zezwolenie na organizowanie zakładów przez Internet i mającymi siedzibę w innym Państwie Członkowskim. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra, że ten jako organ administracyjny nie był uprawniony do oceny kompatybilności przepisów krajowych z prawem wspólnotowym. Jej zdaniem taki pogląd jest sprzeczny zarówno z Konstytucją RP, jak i z przepisami TFUE oraz z orzecznictwem TSUE i sadów administracyjnych. Zdaniem skarżącej organy administracyjne są tak samo, jak sądy krajowe, obowiązane stosować przepisy prawa unijnego i nie stosować przepisów prawa krajowego, które stoją z nimi w sprzeczności. W świetle powyższego Minister był obowiązany uwzględnić i zastosować art. 49 i art. 56 TFUE zapewniając, aby dokonana przez niego wykładnia i zastosowanie krajowych przepisów prawa były zgodne z przepisami TFUE oraz winien był pominąć przepisy, które stoją w wyraźnej sprzeczności z art. 49 i art. 56 TFUE. W ocenie skarżącej, gdyby organ właściwie uznał swój obowiązek do zastosowania art. 49 i art. 56 TFUE, i gdyby potem nastąpiła prawidłowa wykładnia tych przepisów, to Minister doszedłby do prawidłowego wniosku, iż przepisy prawa krajowego nie mogą prowadzić do ograniczania prawa do uzyskania zezwolenia na organizowanie zakładów w Internecie jedynie do podmiotów posiadających siedzibę w Polsce. To z kolei zdyskwalifikowałoby braki wniosku, których nieuzupełnienie stało się postawą pozostawienia go bez rozpoznania, tj. brak: 1. udokumentowania niezalegania przez skarżącą z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne; 2. informacji o powołaniu rady nadzorczej skarżącej spółki oraz danych osobowych członków tej rady nadzorczej; 3. przedłożenia aktualnego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, potwierdzającego, iż członkowie rady nadzorczej spółki nie zostali skazani za przestępstwo umyślne ani umyślne wykroczenie podatkowe; 4. przedłożenia oświadczeń członków rady nadzorczej, iż nie są oni przedmiotem postępowania przed organami sądowymi w sprawie dotyczącej przestępstw karnych, o których mowa w art. 299 Kodeksu karnego. Odnośnie powyższego skarżąca, odwołując się do treści art. 36 pkt 17, pkt 18 i pkt 19 u.g.h. oraz do art. 4 pkt 2 llit. a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., nr 205, poz. 1585 ze zm.), a także do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012 r. (IIGSK 883/10) uznała, że Minister nie powinien był w niniejszej sprawie stosować przepisu art. 36 pkt 17 u.g.h. w odniesieniu do niej, jako podmiotu zagranicznego, posiadającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim niż Polska, a powinien zastosować bezpośrednio postanowienia art. 49 i art. 56 TFUE. Nadto organ błędnie nie wziął pod uwagę faktu, że skarżąca ma siedzibę w innym Państwie Członkowskim, w którym nie ma wymogu powołania rady nadzorczej, traktując ją tak, jakby była podmiotem polskim. Skarżąca odnosząc się zaś do naruszenia prawa procesowego podała, że jej zdaniem Minister naruszył ww. przepisy Ordynacji podatkowej poprzez sformułowanie części wezwania w niedokładny sposób i poprzez odmowę dostarczenia dalszych informacji i wyjaśnień co do tego, w jaki sposób należy naprawić stwierdzone przez niego braki formalne. Powyższe działania organu - a raczej ich brak, w ocenie skarżącej dowodzą, że Minister, że tak naprawdę nie był zainteresowany tym, aby braki formalne wniosku zostały uzupełnione we właściwy sposób, a raczej szukał sposobności, aby nie rozpoznać wniosku merytorycznie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowienie. Zdaniem organu przy rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku nie był on związany ogólną zasadą bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego (tj. jej art. 49 i art. 56 TFUE) i tym samym zasadnie zastosował w niniejszej sprawie przepisy ustawy o grach hazardowych, w tym art. 36. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej jako: p.p.s.a.). Dokonując oceny skargi wniesionej przez skarżącą E. z siedzibą na M., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta ma usprawiedliwione podstawy, gdyż zaskarżone postanowienia Ministra Finansów naruszają prawo. Stosownie do art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Z kolei w myśl art. 169 § 1. Ordynacji Podatkowej jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Stosownie do § 1a. tego artykułu jeżeli podanie nie zawiera adresu, organ pozostawia je bez rozpatrzenia. W tym przypadku nie dokonuje się wezwania, o którym mowa w § 1, oraz nie wydaje postanowienia, o którym mowa w § 4. Natomiast w myśl § 2. Ordynacji przepis § 1 stosuje się również, jeżeli strona nie wniosła opłat, które zgodnie z odrębnymi przepisami powinny zostać uiszczone z góry. Ponadto zgodnie z § 3. organ podatkowy rozpatrzy jednak podanie niespełniające warunku, o którym mowa w § 2, jeżeli: 1) za niezwłocznym rozpatrzeniem podania przemawia interes publiczny lub ważny interes strony; 2) wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity; 3) podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą. Zgodnie z § 4. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet. Organ uznał, iż nadal nie przedłożono informacji dotyczących: 1.zasad przechowywania i ewidencjonowania kapitału; 2.danych osobowych członków rady nadzorczej oraz dokumentów potwierdzających powołanie rady nadzorczej w spółce skarżącej; 3.aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód państwa oraz o niezaleganiu z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne. Minister podał, że w zamian tego skarżąca przedłożyła zaświadczenie Izby Celnej w [...] z [...] sierpnia 2012 r., wskazujące na brak zaległości celno-podatkowych z tytułu importu w tym z tytułu podatku akcyzowego importowego, jak i akcyzy krajowej. A zatem nie udokumentowano niewystępowania zaległości w regulowaniu zobowiązań z tytułu podatku od gier; 4.oświadczeń członków rady nadzorczej, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw, określonych w art. 299 Kodeksu karnego; 5.aktualnego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, że członkowie rady nadzorczej skarżącej nie byli skazani za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W tym miejscu należy wskazać, że skarżąca w swoim wniosku zaznaczyła, iż stosowanie wymogu określonego w art. 36 pkt 4 u.g.h. w stosunku do podmiotu nieposiadającego siedziby na terytorium Polski, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) oraz swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE). Inaczej mówiąc już w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego organowi był wiadomy fakt , że nie wszystkie wymogi określone w art. 36 u.g.h. mogą być spełnione przez skarżącą Spółkę. Niespełnienie tych wymogów było także związane z zapisem zawartym w art. 6 ust. 3 i 4 u.g.h., zgodnie z którym działalność w zakresie zakładów wzajemnych może być prowadzona na podstawie udzielonego zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu Minister Finansów w zaskarżonym postanowieniu niesłusznie uznał, że takiej sytuacji jaka zaistniała w niniejszej sprawie , która nota bene była znana organowi już w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego, zastosowany przez organ tryb postępowania z art. 169 Ordynacji , a mianowicie pozostawienie wniosku bez rozpoznania, był trybem prawidłowym. Sąd przychyla się do stanowiska skarżącej , iż w takich okolicznościach Minister Finansów stosując tryb z art. 169 Ordynacji podatkowej w istocie uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że instytucja wezwania do usunięcia braków w trybie art. 169 § 1 Ordynacji ma służyć usunięciu braków formalnych podania wynikających ze ściśle określonych przepisów, jednak nie może być stosowana, gdy co prawda brak formalny występuje, ale nie niweczy on możliwości rozpoznania sprawy. Skutek w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania nie dotyczy zatem wniosku spełniającego wymogi, które pozwalają na jego merytoryczną ocenę. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I FSK 1506/09). Idąc tym tokiem rozumowania Sąd zauważa, że opisane powyżej działanie Ministra Finansów narażają go na słuszny z gruntu rzeczy zarzut złamania zasady zaufania obywatela do organów państwa. Zasada zaufania obywatela do państwa pozwala mu bowiem przypuszczać, iż dokonywane wobec niego czynności, przez będący emanacją państwa organ, czy inną jednostkę do tego upoważnioną, są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 208/05, LEX nr 188971) Z drugiej strony Sąd pragnie podkreślić , że w państwie prawa konieczna jest także ocena sposobu korzystania z prawa przez administrację. Natomiast przebieg postępowania w niniejszej sprawie nie mógł przyczynić się do pogłębienia zaufania stron do państwa i jego organów, skoro organ skorzystał z prawa w sposób wadliwy z naruszeniem art. 169 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 u.g.h. Jednocześnie, zdaniem Sądu, bez wpływu na ocenę uchybień charakteryzujących działania organu pozostaje okoliczność , że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia de facto organ odniósł się do kwestionowanych przez stronę przepisów ustawy o grach hazardowych. Jednakże fakt ten nie czyni z zaskarżonego postanowienia aktu podjętego w zgodzie z obowiązującym prawem. Podkreślić należy, iż instytucja wezwania do usunięcia braków w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej ma służyć usunięciu braków formalnych podania wynikających ze ściśle określonych przepisów, jednak nie może być stosowana, gdy co prawda brak formalny występuje, ale nie niweczy on możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. Reasumując powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że stwierdzone przez organ braki wniosku dotyczące w szczególności kapitału, rady nadzorczej oraz zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód państwa oraz o niezaleganiu z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, nie są brakami tego rodzaju, które uniemożliwiały organowi merytoryczne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji, wobec konieczności ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów skargi opartych na treści art. 49 i art. 56 TFUE i związanych z tym kwestii swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w Unii Europejskiej byłoby w zaistniałej sytuacji przedwczesne. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.