VI SA/Wa 2586/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], Główny Inspektor Farmaceutyczny, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4 oraz art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm. - dalej także: "p.f.") oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], na podstawie której organ I instancji stwierdził naruszenie przez "C." S.A. z siedzibą w [...] przepisu art., 94a ust. 1 p.f. poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w [...], przy ul. [...] praz jej działalności , za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece, zakazał ww. spółce prowadzenia reklamy ww. apteki oraz jej działalności oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] (zawiadomił "C." S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "strona skarżąca", "skarżąca spółka") o wszczęciu w stosunku do niej postępowania w przedmiocie prowadzenia reklamy apteki "A." położonej w [...] przy ul. [...]. Organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie dotyczy gazetek oznaczonych logo aptek "D.", o nazwach: 1. "[...]" zawierająca ofertę ważną w dniach od 11 do 24 maja 2015 r.; 2. "[...]" zawierająca ofertę ważną w dniach od 22 czerwca do 5 lipca 2015 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 94a ust. 1 ,2 i 3w związku z art. 108 ust. 4 pkt 7 lit. b p.f., w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., oraz art. 129b ust. 1-3 i art. ba ust. 1-3. p.f.: - stwierdził naruszenie przez stronę skarżącą przepisu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f., poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w [...] przy ul. [...], oraz jej działalności, za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece; - zakazał stronie skarżącej prowadzenia reklamy ww. apteki oraz jej działalności za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece; - nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w kwocie 10 000,00 zł. Strona skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1. art. 94a ust. 1 - 4 p.f. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kolportaż przedmiotowych gazetek stanowi zakazaną reklamę apteki i jej działalności; 2. art. 129b ust. 1 i 2 w zw. z art. 94a ust. 1, 2, 3 i 4 poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu że kara pieniężna może zostać nałożona zanim decyzja, o której stanowi art. 94a ust. 3 u.p.f. stanie się ostateczna, a strona nie zastosuje się do niej; 3. art. 129b ust. 1 i 2 w zw. z art. 94a ust. 1, 2, 3 i 4 poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że możliwe jest nałożenie kary pieniężnej i nakazanie zaprzestania prowadzenia reklamy w jednej decyzji; 4. art. 6, 7, 77 §1,80 i art. 107 k.p.a. Strona skarżąca w swoim odwołaniu zarzucając naruszenie ww. przepisów wniosła o: a) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy albo b) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, albo c) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że "C." S.A. z siedzibą w [...] prowadzi aptekę "A." położoną w [...] przy ul. [...] na podstawie zezwolenia z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...]. Apteka uczestniczy w programie franczyzowym na podstawie Umowy o współpracy - umowy programowej określającej zasady uczestnictwa w Programie Franczyzowym [...] z dnia 1 stycznia 2012 r. zawartej między stroną a D. S.A. z siedzibą w [...], na mocy której apteka ma prawo do używania znaków towarowych, w tym przede wszystkim zastrzeżonego znaku towarowego "A." oraz nazw handlowych i innych dóbr niematerialnych, do których D. S.A. z siedzibą w [...] ma lub będzie posiadać tytuł prawny. Przedmiotem postępowania były gazetki noszące tytuły "[...]" oraz "[...]" . Każda z gazetek była oznaczona na dole pierwszej strony logo aptek "[...]", a więc i przedmiotowej apteki, tj. [...]. Ponadto, gazetki zawierały informację "Oferta ważna do (...)", a także informacje o możliwości zamówienia produktów przez telefon lub na stronie internetowej www.[...].pl. W gazetkach przede wszystkim umieszczone zostały reklamy produktów leczniczych, suplementów diety, wyrobów medycznych, kosmetyków i innych artykułów, ze wskazaniem dwóch cen: wyższej - przekreślonej i niższej. W poszczególnych przypadkach podano przy informacji o wysokości rabatu ("- 25%" itd.), wyrażenia "hit cenowy!", "bestseller" . Gazetki dotyczyły produktów sprzedawanych w aptece. Ceny wskazane w gazetkach były cenami maksymalnymi, sugerowanymi przez franczyzodawcę, niemniej jednak apteka mogła sprzedawać produkty po cenach niższych, niż wskazane w gazetce. Według wyjaśnień strony gazetki były kolportowane jedynie w aptece. Ceny obowiązujące w aptece były zgodne z cenami wskazanymi w gazetkach. Reklama produktów przedstawionych w gazetce była prowadzona na podstawie zlecenia producentów i podmiotów odpowiedzialnych, udzielonego D. S.A. z siedzibą w [...]. W wyniku zawartej umowy franczyzowej pomiędzy ww. spółką a stroną skarżącą, gazetki dostarczane były do apteki i tam dystrybuowane (dowód: pisemne wyjaśnienia strony). Organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu I instancji, że kolportaż przedmiotowych gazetek narusza zakaz reklamy aptek i ich działalności. Zdaniem organu odwoławczego podanie cen przy towarach przedstawionych w gazetkach z jednoczesnym podaniem przekreślonej ceny wyższej, czy oznaczeniem typu: "- 25%", "hit cenowy!", "bestseller", bezsprzecznie miała na celu zachęcenie do ich zakupu w konkretnej aptece. Logo gazetek (identyczne z logo apteki) pozwalało bowiem na powiązanie przedstawionej w nich oferty z działalnością sieci aptek "[...]", w tym z działalnością apteki należącej do strony skarżącej. Gazetki odnosiły się do oferty handlowej apteki. Poprzez ich dystrybucję w aptece, strona skarżąca chciała zachęcić osoby zapoznające się z ich treścią do zakupu w aptece. Takie działanie odpowiada więc definicji reklamy aptek i ich działalności, wypracowanej przez judykaturę w oparciu o art. 94a ust. 1 p.f. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że nie sposób przyjąć, że do nałożenia kary jest konieczne uprzednie wydanie decyzji administracyjnej nakazującej zaprzestania prowadzenia reklamy apteki. Kara pieniężna spełnia przede wszystkim funkcję penalizacyjną wobec działań, mających na celu reklamę apteki, a nie jest "środkiem egzekucji", który ma zmusić stronę do wykonania decyzji opartej na art. 94a ust. 3p.f. Gdyby przyjąć inaczej, można by doprowadzić do sytuacji, w której nigdy nie zostałaby nałożona kara pieniężna, ponieważ podmioty informowałyby, że już zaprzestały prowadzenia reklamy, zatem wydanie decyzji nakazującej zaprzestania jej prowadzenia, a dalej nałożenie kary, jest bezprzedmiotowe. Takie działanie doprowadziłoby do tego, że przepis art. 129b ust. 1 stałby się martwy. Pismem z dnia [...] listopada lutego 2016 r. "C." S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2016 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie pkt 3. sentencji - nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł- oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżąca postawiła zarzuty: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 129b ust. 1 i ust. 2 p.f. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kara pieniężna w kwocie 10.000 zł w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez skarżącego przepisu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f., poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w [...] przy ul. [...], oraz jej działalności za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece może zostać nałożona przy braku uwzględnienia okresu oraz uprzedniego naruszenia przepisów, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2015r., - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. art. 6, 7, 77§1, 80 i art. 107 k.p.a. Strona skarżąca podniosła, że organ nie odniósł się, wbrew przepisom art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f., do przesłanek okresu oraz uprzedniego naruszenia przepisów (s. 8-9 decyzji organu II instancji). Przy braku uwzględnienia wskazanych przesłanek kara pieniężna nie może zostać nałożona. W ocenie skarżącej uwzględnienie tych przesłanek powinno mieć wpływ na wymiar kary i skutkować obniżeniem kary.  Zdaniem skarżącej naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, do brak jest podstaw prawnych. Ponadto zdaniem skarżącej dokonanie wadliwej wykładni przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 - r. Prawo farmaceutyczne w zakresie nałożenia kary pieniężnej w przy braku uwzględnienia przesłanek okresu oraz uprzedniego naruszenia przepisów, prowadzącego do naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz nieuwzględnienie stanowiska strony i przedstawionych dowodów, uzasadnia zarzut naruszenia art. 6, 7, 9, 77§1, 80 i art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że skarżąca niejednokrotnie naruszała zakaz reklamy aptek i9 ich działalności, co zostało potwierdzone ostatecznymi decyzjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Podkreślenia wymaga, że strona skarżąca złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] jedynie w zakresie rozstrzygnięcia w części utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] nakładającej na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." położonej w [...] przy ul. [...], oraz jej działalności, za pomocą gazetek reklamowych zawierających ofertę produktów leczniczych, suplementów diety i wyrobów medycznych dostępnych w aptece. Tym samym poza zakresem oceny Sądu pozostaje kwestia stwierdzenia naruszenia przez stronę skarżącą przepisu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f., poprzez prowadzenie ww. reklamy apteki ogólnodostępnej oraz kwestia zakazu prowadzenia reklamy ww. apteki oraz jej działalności przez stronę skarżącą. W ocenie Sądu, skarga "C." S.A. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2016 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2015 r. w nie naruszają prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżąca dopuściła się naruszenia zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w przepisie art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, co dało podstawę do nałożenia stosownej kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 129b ust. 1 cyt. ustawy. W ocenie Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne, organy Inspekcji Farmaceutycznej nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 129b ust. 1 i 2 p.f. W myśl tego przepisu karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji administracyjnej. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2 ). Z treści cytowanego przepisu należy wyprowadzić zasadny wniosek, iż wymiar kary jest ściśle uzależniony od ustaleń faktycznych związanych z naruszeniem zakazu reklamy apteki i jej działalności będąc bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń. Fakt prowadzenia przez skarżącą zabronionej reklamy omawianej apteki został ponad wszelką wątpliwość ustalony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego. Z treści art. 129b ust. 2 p.f. wynika obowiązek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego wymierzenia kary pieniężnej, pozostawiając uznaniu wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego samą wysokość nałożonej kary. Strona skarżąca postawiła zarzut, że organy nie odniosły się, wbrew przepisom art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f., do przesłanek okresu oraz uprzedniego naruszenia, a przy braku uwzględnienia wskazanych przesłanek kara pieniężna nie może zostać nałożona. W ocenie skarżącej uwzględnienie tych przesłanek powinno mieć wpływ na wymiar kary i skutkować obniżeniem kary. W ocenie Sądu powyższy zarzut jest bezpodstawny. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutycznego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. (s. 16 decyzji) wskazał, że przy ustaleniu wysokości kary uwzględniono następujące okoliczności: 1. działania reklamowe objęte niniejszym postepowaniem dotyczyły wprawdzie jednej apteki, ale odrębnie, równolegle organ prowadził postepowania w stosunku do 15 innych aptek prowadzonych przez tego samego przedsiębiorcę - "C." S.A. z siedzibą w [...], 2. zgromadzony w aktach sprawy materiał reklamowy wskazuje na prowadzenie reklamy apteki w okresie od 11 maja 2015 r. do 11 października 2015 r. 3. reklama była prowadzona w sposób zorganizowany i regularny, w cyklach dwutygodniowych 4. gazetki reklamowe zostały wprowadzone do obiegu, przez co skutki działań reklamowych mogą trwać jeszcze po zaprzestaniu prowadzenia akcji. 5. Pomimo wszczęcia postepowania gazetki reklamowe były nadal dystrybuowane, 6. Kara pieniężna ma zapobiec ponownemu naruszeniu przepisów przez podmiot prowadzący niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności, w konsekwencji musi być dotkliwa a jednocześnie możliwa do spełnienia. W ocenie Sądu organ I instancji w sposób obszerny przytoczył oraz ustosunkował się do wynikających z art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f. okoliczności, jakie powinien wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, w tym także wskazał na okres naruszenia oraz okoliczność uprzedniego naruszenia przepisów. Także Główny Inspektor Farmaceutyczny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji(s. 8-9 decyzji) podniósł, że na ustalenie wysokości kary pieniężnej miały wpływ następujące okoliczności: 1. przedmiotem postępowania był jeden rodzaj działalności (kolportaż gazetek w aptece), wielość rodzajów naruszeń art. 94a ust. 1 p.f. stwierdzonych w postępowaniu mogłaby wpłynąć na wymierzenie wyższej kary; 2. wskazanie ceny obowiązującej z jednoczesnym wskazaniem ceny wyższej stanowi oczywistą zachętę do skorzystania z usług apteki, sugerującą szczególnie atrakcyjną ofertę, podobnie jak opatrywanie towarów oznaczeniami "bestseller!", czy "hit cenowy!"; 3. reklama była prowadzona regularnie, w zorganizowany sposób; 4. strona nie odstąpiła od kolportażu gazetek w toku postępowania;  5, niniejsze postępowanie dotyczyło prowadzenia reklamy jednej apteki; 6. kolportaż prowadzony był w aptece, wielość źródeł dystrybucji mogłaby spowodować nałożenie kary pieniężnej w wyższej wysokości. W ocenie Sądu większa lakoniczność organu odwoławczego w zakresie przytoczenia okoliczności, o których mowa w art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f. nie stanowi naruszenia tego przepisu. Zdaniem Sądu okoliczności wynikające z art. 129b ust. 2 zd. 2 p.f. zostały w niniejszej sprawie uwzględnione i ocenione w sposób wystarczający, a wysokość nałożonej kary pieniężnej została przez organy uzasadniona. Podkreślić dodatkowo należy, że, jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, strona skarżąca niejednokrotnie naruszała uprzednio zakaz reklam aptek i ich działalności, co zostało potwierdzone ostatecznymi decyzjami, z których część została zaskarżona do Sądu (m.in. sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 2211/16, VI SA/Wa 2583/16, VI SA/Wa 220/17). Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. Sąd stwierdza, że przepisy te nie zostały naruszone. Organ administracji publicznej obowiązany był do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa i wydając w niniejszej sprawie administracyjnej decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie jej wydawania. Oznacza to, że wskazana w decyzji podstawa prawna wynika z obowiązującego prawa materialnego i nie została naruszona zasada praworządności określona w art. 6 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącej nie można organom odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne jednocześnie zakończyło się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, która została wydana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego i poprzedziło ją wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego związane ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów, która także została zachowana. (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.