VI SA/Wa 2591/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2008 r. cofającą H. T. (skarżący), prowadzącemu działalność gospodarczą w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego S. koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] maja 2008 r. Komenda Główna Policji poinformowała Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1970/07 oddalił skargę H.T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W tej sytuacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że nieposiadanie przez H.T. licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 17 ust. 1 pkt 1 z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm. - dalej jako ustawa o ochronie osób i mienia) jednym z warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia jest aby przedsiębiorca będący osobą fizyczną posiadał licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Jednocześnie na podstawie art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia organ koncesyjny zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie opinii w sprawie cofnięcia koncesji H. T. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał opinię negatywną, zaś postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Komendant Główny Policji rozpoznając zażalenie strony utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r. cofającej koncesję, obrazę przepisów postępowania administracyjnego oraz obrazę przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie błędnej, niezgodnej z wolą ustawodawcy wykładni ustawy o ochronie osób i mienia, oraz rażące naruszenie zasady ochrony podmiotowych praw nabytych i Konstytucji RP. Ponadto w uzasadnieniu strona wskazała, iż wydanie decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofającej jej licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia było wynikiem nierzetelnego wyjaśnienia sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Odnosząc się do powyższego wniosku organ koncesyjny wyjaśnił, że utrata licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną, stanowi rażące naruszenie warunku wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonego w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, co zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy, daje podstawę do cofnięcia koncesji. Zdaniem organu od przedsiębiorcy będącego koncesjonariuszem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji należy, a wręcz trzeba wymagać pełnego profesjonalizmu przy wykonywaniu reglamentowanej działalności gospodarczej. Fakt utraty przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną uprawnień wynikających z licencji drugiego stopnia musi być traktowane jako utrata kwalifikacji będących niezbędnym warunkiem uprawniającym go do organizowania i kierowania koncesjonowaną działalnością gospodarczą w zakresie świadczenia usług ochrony osób i mienia. Rozstrzygniecie dokonane przez organ koncesyjny w tej sprawie leży więc w interesie społecznym. Jednocześnie organ wskazał, że przed podjęciem decyzji w przedmiotowej sprawie strona została poinformowana o prawie zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia w sprawie (art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a.) lecz z tego prawa nie skorzystała. Ustosunkowując się do wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy organ koncesyjny podkreślił, iż wydając decyzję cofającą koncesję organ zebrał w sposób wyczerpujący i przeanalizował wnikliwie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, podjął wszystkie niezbędne kroki w celu wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny, oraz interes strony. Dlatego też bezzasadne są więc zarzuty strony, iż przez wydanie przedmiotowej decyzji zostały naruszone jej prawa, w tym wynikające z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Jednocześnie Minister wskazał, iż w przypadku cofnięcia przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną uprawnień wynikających z posiadania licencji drugiego stopnia, organ koncesyjny jest obligowany do wydania decyzji o cofnięciu takiemu przedsiębiorcy koncesji, albowiem dyspozycja art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia nakazuje wydanie takiego rozstrzygnięcia. Na powyższą decyzję H. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia, że została wydana z naruszeniem prawa ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania wymieniając: art. 7, 8, 9 10 § 1, 75 § 1, 76 § 1, 77 § 1, 80, oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolną, nieuzasadnioną, restrykcyjną i jednostronnie niekorzystną dla niego analizę i interpretację materiału dowodowego, pominięcie okoliczności świadczących na korzyść skarżącego. Zarzucił ponadto naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 22 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz złamanie zasady ochrony praw nabytych, jak również obrazę art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości i bezstronności oraz obrazę zasad współżycia społecznego demokratycznego państwa prawnego i słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż stał się ofiarą pomówień, fałszywych oskarżeń i prowokacji ze strony niektórych pracowników organów ścigania. Zwrócił uwagę, iż został skazany tylko na karę grzywny, a od większości stawianych mu zarzutów został uniewinniony. Podniósł, iż tylko niekaralność za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu obywateli uzasadnia cofnięcie licencji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna, gdyż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] października 2008 r. nie naruszają prawa. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżący został skazany za czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 221 k.k., wyrok uprawomocnił się z dniem [...] listopada 2006 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1970/07 oddalił skargę H.T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Stosownie do treści przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia koncesję wydaje się na wniosek przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli osoba ta posiada licencję drugiego stopnia, o której mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 29 ust. 1. Natomiast w myśl art. 22 ust. 2 pkt 2) tej ustawy organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. Powyższe przepisy jednoznacznie nakazują organowi cofnięcie koncesji osobie fizycznej w przypadku, gdy osoba ta nie posiada licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Z zawartego w art. 22 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy sformułowania "organ koncesyjny cofa licencję" oznacza, że w razie zaistnienia przesłanki cofnięcia koncesji organ ten obowiązany jest tę koncesję cofnąć. Wbrew zarzutom skargi w ustalonym stanie faktycznym nie mogło zapaść inne niż zaskarżone przez stronę rozstrzygnięcie. Decyzje o cofnięciu koncesji, mają charakter tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organowi koncesyjnym tzw. luzu decyzyjnego, organ nie ma zatem wyboru w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Skoro niekwestionowanym w sprawie ustaleniem jest fakt utraty przez skarżącego licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia zasadna jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o cofnięciu koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej W świetle powołanych wyżej przepisów ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania skazanemu koncesji. Należy bowiem mieć w pierwszym rzędzie na uwadze obligatoryjny charakter przepisu art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy, który odwołuje się do warunków uzyskania koncesji, te zaś wymagają posiadania przez osobę fizyczną licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W konsekwencji niespełnienie warunku posiadania licencji pracownika ochrony drugiego stopnia rozumiane jako rażące naruszenie warunków wykonywania koncesji stanowią samoistną przesłankę obligatoryjnego cofnięcia koncesji. Słuszne jest stanowisko Ministra, iż z uwagi na specyfikę wykonywanych obowiązków przedsiębiorcy posiadający koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia powinni charakteryzować się pełnym profesjonalizmem przy wykonywaniu tej działalności.. Fakt utraty przez przedsiębiorcę, będącego osobą fizyczną, licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia musi być traktowane jako utrata kwalifikacji stanowiąca rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd, badając jedynie legalność zaskarżonych decyzji nie mógł uwzględnić podnoszonych w skardze względów społecznych, jak utrata możliwości prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej czy też naruszenie słusznego interesu strony. Brak jest też uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania prawidłowości działania organu koncesyjnego. Sprawa została przez organy należycie wyjaśniona, strona została powiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia koncesji oraz pouczona o treści art. 10 k.p.a. Ponadto oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.