VI SA/Wa 2598/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "relaks wojas" nr [...] p o s t a n a w i a przywrócić M. G. termin do wniesienia skargi M. G. (dalej też jako skarżąca) wnioskiem z dnia 7 grudnia 2016 r. wystąpiła do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "relaks wojas" nr [...]. Do wniosku skarżąca załączyła skargę. We wniosku wskazała, że Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej po przeprowadzeniu rozprawy decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. umorzył postepowanie w sprawie o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny. W decyzji tej wskazano w pouczeniu, że mając na uwadze art. 256 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1410, dalej też jako p.w.p.) służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadmieniła, że wniosek ten złożyła, rezultatem czego było wydanie przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozparzenie sprawy (w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "relaks wojas" nr [...]). Organ wskazał, że mając na uwadze przedmiot sprawy oraz brzmienie przepisu art. 256 ust. 3 w związku z art. 257 pwp, na decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący miał prawo złożyć skargę do Sądu, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, pozostawiając w gestii Sądu rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., cytowana dalej też jako p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, z zastrzeżeniem § 3 cyt., że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cyt.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 cyt.). W pierwszej kolejności Sąd musi ustalić czy przedmiotowy wniosek jest dopuszczalny, a następnie – w przypadku stwierdzenia jego dopuszczalności, rozpoznać go merytorycznie. I tak, o właściwym trybie zaskarżenia decyzji Urzędu Patentowego RP nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., strona skarżąca powzięła wiadomość z jej treści. Zgodnie z tym pouczeniem wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został rozpoznany przez organ postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016 r. stwierdzającym niedopuszczalność wniosku o ponowne rozparzenie sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny ww. wniosku Sąd zauważa, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje mu możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. Jednocześnie Sąd oceniając ww. brak winy przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego, kto należycie dba o swoje interesy. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt II OZ 417/09 do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, a także brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ administracji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobie ich wniesienia. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Na powyższy przepis może powołać się strona, która zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji. Dla wystąpienia skutku przewidzianego w tym przepisie nie jest zatem wystarczające, że w decyzji zawarto błędne pouczenie, lecz jest konieczne, aby strona zastosowała się do tego pouczenia, tj. zgodnie z pouczeniem wniosła środek zaskarżenia przewidziany w tym przepisie. Strona, która wskutek błędnego pouczenia nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, może wnieść ją w każdym czasie równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, który podlega przywróceniu przez ten sąd, bowiem strona uchybiła terminowi bez własnej winy (p. Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.112 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). W związku z powyższym uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy błędne pouczenie strony skarżącej o przysługującym jej środku zaskarżenia decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 25 listopada 2015 r., uznać należy za niewypełnienie przez organ swoich ustawowych obowiązków. Przypomnieć należy w tym miejscu pogląd, który Sąd Najwyższy wyraził w postanowieniu z dnia 20 czerwca 1995 r. (sygn. akt III ARN 21/95, OSNP 1995 r., nr 24, poz. 298), iż kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu należy w postępowaniu przed sądem administracyjnym oceniać nie tylko pod kątem obowiązku strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, lecz także w świetle określonych prawem obowiązków organów administracji publicznej w postępowaniu poprzedzającym postępowanie sądowoadministracyjne. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na brak winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu skarżąca nie może ponosić negatywnych konsekwencji, spowodowanych brakiem pouczenia w zaskarżonej decyzji o prawie do wniesienia skargi, wobec czego należało przywrócić wnioskowany termin. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.