VI SA/Wa 2612/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. O. kwotę 554 (pięćset pięćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent m. W. orzekł w przedmiocie nałożenia na A. O. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. ul. [...], [...] J., kary pieniężnej za zajęcie pasa drogi powiatowej P. w rej. ul. [...] oraz posadowienie w nim reklamy o łącznej powierzchni 15 m2, umieszczonej na skrzyni ładunkowej samochodu [...] nr rej. [...], w dniach od [...] kwietnia 2010 r. do [...] maja 2010 r., w kwocie 7.425 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 40 ust 12 pkt 1 w zw. Z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19 poz. 115 z 2007 r.) z dnia 21 marca 1985 r. W uzasadnieniu opisano wyniki postępowania dowodowego, wskazano sposób naliczenia kary oraz przytoczone obowiązujące w tej mierze przepisy. Decyzję doręczono stronie w dniu 18 sierpnia 2010 r. Od powyższej decyzji odwołanie w dniu 24 sierpnia 2010 r. wniósł A. O., nie precyzując zakresu żądania. Z treści pism składanych przez skarżącego drogę elektroniczną oraz listową jak też treści odwołania wynika, że nie widzi on żadnych podstaw do obciążenia go karą pieniężną. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało między innymi, że: Jak wynika z akt administracyjnych pojazd samochodowy [...] nr rej. [...] był wykorzystywany jako nośnik reklamowy. SKO wskazało na kolejne kontrole pasa drogowego P., w wyniku których stwierdzono, że na parkingu umieszczonym po stronie zachodniej P. – obok U. stał zaparkowany ww. pojazd posiadający na obu ścianach bocznych skrzyni ładunkowej oraz na ścianie tylnej napisy: "[...]". Za szybą pojazdu, w każdym dniu kontroli ujawniano Bilet Strefy Płatnego Parkowania. Pierwsza kontrola została przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godz. 9.32 z opłaconym czasem nieprzerwanie 31 h 4 min. tj. od [...] kwietnia do [...] maja 2010 r. godz. 10.38. Wskazano, że w tym okresie były tylko 3 dni robocze, kiedy obowiązywało parkowanie płatne 8.00 – 18.00. Druga kontrola przypadła na dzień [...] maja 2010 r. Za szybą ww. pojazdu widniał ten sam bilet parkingowy co [...] kwietnia 2010 r. Trzecia kontrola pasa drogowego na pl. [...] ujawniła ww. pojazd w dniu [...] maja 2010 r. Bilet za szybą pozwalał na parkowanie do dnia [...] maja 2010 r. godz. 10.26 (numer biletu niewidoczny – padał deszcz). Czwarta kontrola ujawniła ww. pojazd w pasie drogowym w dniu [...] maja 2010 r., za szybą był bilet zezwalający na parkowanie do [...] maja 2010 r. Piąta kontrola w dniu [...] maja 2010 r. również ujawniła ww. pojazd w pasie drogowym, za szybą był ten sam bilet co [...] maja 2010 r. W dniu [...] maja 2010 r. podczas kontroli pasa drogowego P. stwierdzono, iż na parkingu umieszczonym po stronie zachodniej P. – obok U. stał zaparkowany samochód opisany powyżej z tym samymi reklamami. W tym dniu nie wykonano fotografii biletu parkingowego SPP. Kolejne kontrole w dniach [...],[...],[...] maja również ujawniły w pasie drogowym pl. [...] ww. pojazd z biletem opłaconym do [...] maja 2010 r. godz. 10.28. Organ podkreślił, że z powyższego szczegółowego zestawienia wynika, że ww. pojazd posiadał wykupiony bilet Strefy Płatnego Parkowania nieprzerwanie od [...] kwietnia 2010 r. – [...] maja 2010 r. godz. 10 min. 28. SKO wskazało, że jak wynika ze strony internetowej GUS-u – Regon G. A. O. mieści się w J. a posiada jednostki lokalne w: L. i w W. przy [...],[...]. Tak więc ani oddziały ani siedziba firmy nie znajdują się przy P. Ogromna większość warsztatów motoryzacyjnych w Polsce pracuje przez 5 dni w tygodniu od poniedziałku do piątku. Skoro zatem na 10 dni roboczych przypadających w okresie od [...] kwietnia 2010 r. do [...] maja 2010 r., aż w ciągu 9 dni roboczych, podczas kontroli przeprowadzanych przez pracowników ZDM z Wydziału ZGKP, kontrolerzy ujawniali pojazd zaparkowany stale w tym samym miejscu, to jako nieprzekonujące brzmi twierdzenie skarżącego, iż pojazd był wykorzystywany w funkcjonowaniu jego firmy (firm), jako pojazd wykorzystywany przez pracowników działu zaopatrzenia. Pan A. O. nie wskazał żadnych dowodów świadczących o wykorzystaniu pojazdu w inny sposób w przedmiotowym okresie, pomimo twierdzeń, że pojazd był wykorzystywany w tym czasie w firmie. SKO wskazało ponadto, że definicja reklamy z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych kładzie nacisk na 2 elementy: - pozytywny - obiekt ma być wizualnym nośnikiem informacji umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi (tak kierowców, jak i pieszych), - negatywny - obiekt nie może być ani znakiem drogowym, ani znakiem informującym o obiekcie użyteczności publicznej. Zamieszczenie na całej skrzyni ładunkowej samochodu tablicy informującej o warsztacie samochodowym, dodatkowo samochodu, który za okres objęty decyzją był stale zaparkowany w jednym miejscu, niewątpliwie wyczerpuje wyżej opisaną definicję reklamy. Gdyby istotnie ustalono, że pojazd faktycznie poruszał się i by wykorzystywany do działalności gospodarczej firmy skarżącego, to można byłoby przyjąć, iż napisy służą dozwolonemu informowaniu przedsiębiorcy o prowadzonej działalności gospodarczej na jego pojeździe. Skoro jednak jedyną funkcją samochodu - z przyczyn opisanych wyżej - było jego wielodniowe parkowanie w jednym z najbardziej ruchliwych punktów miasta, czyli miejscu gdzie ilość odbiorców informacji reklamowej jest maksymalnie duża - to należało ów pojazd uznać za reklamę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Takiemu samemu przekonaniu dał wyraz NSA w wyroku z dnia 26.10.2006 r., I OSK 1408/05, LEX nr 281425, wskazując: Każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy, czy też przyczepy do pojazdów zawierające napisy czy oznaczenia firmy, musi być rozpatrywany indywidualnie. Jednocześnie nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów obowiązującego prawa, w tym przepisów dotyczących zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia niezależnie od tego, czy osoba podejmuje taka próbą zdając sobie sprawą z jej konsekwencji prawnych czy też nie. Niewątpliwym jest w realiach sprawy, jeśli się uwzględni zdrowy rozsądek, że głównym celem stałego parkowania pojazdu z 3 tablicami informacyjnymi w tak ruchliwym i centralnym punkcie miasta, jak P., dodatkowo w miejscu innym niż siedziba czy oddziały firmy skarżącego, było poinformowanie przechodniów o takiej firmie i ewentualne zachęcenie do skorzystania z jej usług. Takie działanie, za pomocą tak skonstruowanych tablic, niewątpliwie wypełnia pojęcie reklamy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł pan A. O. zwany dalej skarżącym. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie: 1. prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 7, 8, 9, 77 KPA tj. z dnia 9 października 2000 r. (Dz. U. Nr 98, poz. 107 z poz. zm.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 4 pkt 23, 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych tj. z dnia 25 stycznia 2007 r. (Dz. U. Nr 19, poz. 115 z poz. zm.) domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że jeżeli chodzi o naruszenia z pkt 1 skargi, to organ nie wziął pod uwagę faktu, że jego pracownicy poruszają się samochodem, a parkują na p. w pobliżu filii położonej na ulicy [...] j w niewielkiej odległości od miejsca parkowania. W ocenie skarżącego wyrywkowe kontrole przeprowadzane na P. nie świadczą o tym, iż samochód skarżącego przebywał tam nieprzerwanie od [...] kwietnia do [...] maja 2010 r. Na uwagę zasługuje również fakt, iż kontrole te nie były przeprowadzane każdego dnia. Organ administracji celem ustalenia, iż samochód skarżącego znajdował się na P. pomiędzy [...] kwietnia a [...] maja 2010 r. w celu czysto reklamowym posłużył się domniemaniem okoliczności uzasadniających nałożenie kary, przez co w sposób niedopuszczalny przeniósł ciężar udowodnienia okoliczności przeciwnych na skarżącego. Na marginesie jedynie wskazać wypada, iż przeprowadzenie dowodu na okoliczności negatywne w szczególności w zakresie celu jaki przyświecać miał parkowaniu samochodu na P. może być dla obywatela niezmiernie trudne do przeprowadzenia. Do naruszenia art. 9 kpa doszło w ocenie skarżącego na skutek braku pouczenia go przez organ administracji o przysługujących mu prawach oraz ewentualnych grożących konsekwencjach. Jeżeli chodzi o naruszenia z pkt 2 skargi, to zdaniem skarżącego przy wydawaniu decyzji przez organ odwoławczy, jak i decyzji organu I instancji doszło do zbyt szerokiego rozumienia pojęcia reklamy, jakie zawarte jest w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z zapisem ustawowym przez reklamę rozumie się nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W ocenie skarżącego celem ustawodawcy nie było nakładanie na przedsiębiorców korzystających z samochodów w celach zarobkowych konieczności uzyskiwania pozwolenia na zajęcie pasa drogi na cele reklamowe w sytuacji, kiedy dany przedsiębiorca umieścił na nim informacje o swojej działalności, a dany samochód jest w ciągłym użytkowaniu. Przy wydawaniu decyzji w sprawie skarżącego doszło również do naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieprawidłową wykładnie polegającą na uznaniu, iż czasowe parkowanie na miejscu parkingowym po uiszczeniu opłaty stanowi zajęcie pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - w myśl art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "ppsa") lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). W myśl art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia więc uwzględnienie skargi także z takich powodów, których nie podniesiono podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a które skutkują wadliwością decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podkreślić przy tym należy, iż przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili wydawania tej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W przepisach ustawy o drogach publicznych, w szczególności dla potrzeb stosowania prawa administracyjnego, ustawodawca wprowadził definicję pojęcia pasa drogowego. Pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą - art. 4 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych. W art. 40 ustawy o drogach publicznych wyjaśniono, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej, a zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m. in. umieszczania w pasie drogowym reklam. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia pobiera się karę pieniężną (art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.) Pojęcie reklamy zostało także zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych, dotyczy go art. 4 pkt 23 ustawy. Zgodnie z tym przepisem reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Zdaniem organów, w niniejszej sprawie doszło bezsprzecznie do zajęcia pasa drogowego powiatowej drogi publicznej – P. w rejonie ulicy [...], określonym miejscu, poprzez umieszczenie reklamy zamontowanej na samochodzie skarżącego, co uzasadniało orzeczenie o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wniosek taki wyciągnęły organy po stwierdzeniu - w wyniku przeprowadzenia kilkakrotnie oględzin, że samochód [...] nr rej [...] parkowany jest przez skarżącego na P. w rejonie ulicy [...] w W., a na samochodzie - skrzyni ładunkowej znajduje się reklama z napisem o treści: "[...]". Okoliczności te udokumentowane zostały przez organ I instancji w sposób przewidziany przepisami kpa. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, w sprawie niniejszej, w jej stanie faktycznym, nie doszło do zajęcia pasa drogowego, bowiem nie doszło do umieszczenia w pasie drogowym reklamy, w sposób wymagający uzyskania zezwolenia zarządcy drogi (art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy). Zdaniem Sądu, skoro w przepisie mowa jest o zajęciu pasa drogowego poprzez umieszczanie w nim reklam, to za zbyt daleko idące uznać należy wnioskowanie, że zezwolenia zarządcy drogi wymaga również umieszczenie napisu, tablicy, naklejki itp. na karoserii samochodu, dopuszczonego do ruchu i poruszającego się zgodnie z przepisami o ruchu drogowym po drogach publicznych. Innymi słowy, w ocenie Sądu, interpretowanie przepisów ustawy o drogach publicznych w sposób, w jaki zastosowały to organy w sprawie niniejszej, może prowadzić do zbyt daleko idących ograniczeń, nie przewidzianych przepisami prawa. W wyroku NSA z dnia 26 października 2006 roku w sprawie I OSK 1408/05, którego treść miał na uwadze Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, Sąd orzekający NSA wyjaśnił, że: "każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy, czy też przyczepy do pojazdów zawierające napisy czy oznaczenia firmy, musi być rozpatrywany indywidualnie. Jednocześnie nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów obowiązującego prawa, w tym przepisów zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia niezależnie od tego, czy osoba podejmuje taką próbę zdając sobie sprawę z jej konsekwencji prawnych czy tez nie." Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości treść orzeczenia NSA i rozważania zawarte w uzasadnieniu do cytowanego wyroku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Cytowana regulacja wskazuje, że reklama w rozumieniu ustawy o drogach publicznych to bryła, na którą składają się: zmaterializowany nośnik informacji wizualnej, elementy konstrukcyjne i zamocowania. W niniejszej sprawie organy rozważając, czy mamy do czynienia z reklamą nie odniosły się do powyższej definicji nie wykazały, czy przedmiotowy samochód dostawczy wypełnia wszystkie przesłanki definiujące reklamę w ustawie o drogach publicznych. W ocenie organu "zamieszczenie na skrzyni ładunkowej samochodu tablicy informującej o warsztacie, dodatkowo samochodu, który za okres objęty decyzją był stale zaparkowany w jednym miejscu wyczerpuje wyżej opisaną definicje reklamy". W tym miejscu należy wskazać, że z art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych wynika, iż umieszczenie reklamy w pasie drogowym wymaga zezwolenia. Synonimami wyrazu umieścić są wyrazy umiejscowić, postawić, położyć. W tym przypadku nie może być mowy o "umieszczeniu" reklamy w pasie drogowym, skoro jest ona zamocowana na karoserii samochodu uczestniczącym w ruchu drogowym, zaś określenie w przepisach ustawy "umieszczenie" sugeruje statyczność nośnika reklamy, jego umiejscowienie, posadowienie w pasie drogowym, powodujące zajęcie pasa drogowego. Jako dowody przemawiające za uznaniem przedmiotowego samochodu jako nośnika reklamy posadowionego w pasie drogowym organ wskazał wykupywanie przez skarżącego biletów płatnego parkowania, które obejmowały okres od dnia [...] kwietnia 2010 r. do [...] maja 2010 r. oraz fakt, że powyższy pojazd parkował stale w tym samym miejscu, co potwierdza dokumentacja fotograficzna i notatki służbowe. Z zestawienia powyższych dowodów organ wywiódł, że pojazd zajmował nieprzerwanie pas drogowy od [...] kwietnia 2010 r. do [...] maja 2010 r. Twierdzenie powyższe jest co najmniej przedwczesne, w dokumentacji fotograficznej brak jest zdjęć za okres od [...] do [...] maja, a także [...] do [...] maja. Sam fakt uiszczenia przez skarżącego opłaty za płatne parkowanie obejmującej powyższe dni nie przesądza jeszcze o fakcie, że pojazd parkował w tych dniach na P. Za powyższe dni brak jest również zdjęcia potwierdzającego parkowanie. Nadmienić należy, że dni [...],[...],[...],[...],[...] maja to dni za które nie uiszczało się opłaty za parkowanie, tak więc w wypadku wpłacania większej kwoty pieniądze przechodziły na dzień, w którym opłata obowiązywała. W ocenie Sądu o fakcie parkowania samochodu z 3 tablicami reklamowymi w tym samym miejscu w dniu [...] kwietnia i [...] maja 2010 r. nie może świadczyć fakt takiego samego układu wzorów na felgach i deklach kół oraz śladów na asfalcie otaczającym koła (k 79 a/a) gdyż zdjęcie z [...] maja jest na tyle nieostre, że uniemożliwia porównanie go ze zdjęciem z [...] kwietnia 2010 r. Rozważając to, czy w sprawie doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego przez usytuowanie w nim samochodu marki [...] organy administracji winny mieć na uwadze ogólną zasadę powszechności dostępu do dróg publicznych wynikającą z art. 1 ustawy o drogach publicznych. Okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą, jako wyjaśnienie pozostawienia samochodu na parkingu winny zostać szczegółowo wyjaśnione. Skarżący we wszystkich pismach kierowanych do organów podnosił, że samochód służy do celów prowadzonej działalności gospodarczej i poruszają się nim pracownicy zaopatrzenia. Samochód zostawiają po pracy na parkingu za który płacono. Wbrew stanowisku organów oraz domniemaniom czynionym w decyzji SKO co do liczby dni pracy w warsztatach samochodowych w tygodniu, nie jest wystarczające stwierdzenie, że na samochodzie umieszczono tablice informacyjne i zaparkowano go w jednym miejscu. O ile bowiem samochód służył do celów prowadzonej działalności gospodarczej a postój na parkingu był związany np. z odbiorem dni świątecznych przez pracownika za święto majowe. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zweryfikują powyższe okoliczności a ponadto wyjaśnią, czy w przedmiotowym okresie pracownicy skarżącego jeździli tym pojazdem. Zwrócić należy uwagę na to, że konsekwentne stosowanie poglądu w myśl którego "... powody, dla których ustawiono samochód w pasie drogowym nie mają znaczenia, zaś przesadzające jest to, że był to przedmiot odpowiadający ustawowej definicji reklamy" prowadziłoby do konieczności zwracania się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego przez czyniącego wymaganą prawem przerwę w podróży kierowcę samochodu ciężarowego - TIR - z naczepą opatrzoną napisami reklamowymi. Wbrew temu poglądowi należy przyjąć, że korzystanie z drogi publicznej zgodne z jej przeznaczeniem również przez pojazd opatrzony napisami reklamowymi nie wymaga uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 ze zm.). Zezwolenia takiego wymaga natomiast umieszczenie w pasie drogowym pojazdu opatrzonego reklamami jeśli jego celem jest wyłącznie przekazywanie określonej informacji wizualnej użytkownikom drogi, nie zaś korzystanie z drogi publicznej zgodnie z jej przeznaczeniem. Zaskarżone decyzje naruszają zatem przepisy art. 7, 77 i 80 k.p.a. nie podjęły nawet próby wyjaśnienia faktu używania pojazdu do celów prowadzonej działalności gospodarczej. W zaskarżonej decyzji SKO stwierdziło jedynie, że gdyby skarżący chciał udowodnić rzeczywiste wykorzystanie pojazdu z łatwością mógłby to uczynić. Same jednak organy nie zwróciły się do skarżącego o wskazania dowodów świadczących o innym wykorzystaniu pojazdu w badanym okresie niż cel reklamowy. Podkreślić należy, że wyrok niniejszy nie wyklucza żadnej możliwości oceny przez organy administracji celu umieszczenia na parkingu przy P. samochodu, lecz zobowiązuje organ do wyjaśnienia zgodnie z przepisami k.p.a. dotyczącymi postępowania dowodowego wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla oceny, czy pozostawanie samochodu tym miejscu stanowiło zgodne z przeznaczeniem korzystanie z drogi publicznej, czy też jego celem było wyłącznie przekazywanie określonej informacji wizualnej innym użytkownikom drogi. W tym stanie sprawy, uznając, że organy administracji obu instancji naruszyły zarówno prawo materialne, wadliwie interpretując przepis art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych jak i przepisy postępowania - art. 7, 77 i 80 k.p.a. Wojewódzki Sąd administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o wykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji zobowiązane będą do zastosowania powyższej interpretacji przepisów ustawy o drogach publicznych i do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy uwzględniającego przedstawioną wyżej wykładnię przepisów prawa materialnego.