VI SA/Wa 2615/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Protokolant referent Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę Komendant Główny Policji zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 485) po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania M. W. (Skarżący) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 14 marca 2023 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. wpłynął wniosek Skarżącego o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celó ochrony osobistej (2 egzemplarzy). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest przedsiębiorcą, wiceprezesem i udziałowcem spółki [...] - prowadzącej sieć kantorów wymiany walut (dalej: Spółka). Działalność ta wiąże się z dostępem i przewożeniem znacznych ilości gotówki oraz złota dewizowego. Do wniosku załączone zostały orzeczenia, lekarskie i psychologiczne, potwierdzające zdolność do dysponowania bronią. W toku postępowania administracyjnego Organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, potwierdzającą fakt niekaralności Skarżącego oraz pozytywną opinię z miejsca jego zamieszkania. W dniu 4 maja 2023 r. Skarżący nadesłał dokumenty, wśród których znajdowało się zawiadomienie z Prokuratury Rejonowej w W. z dnia [...] maja 2022 r. o przesłaniu do Sądu Rejonowego w W. aktu oskarżenia przeciwko [...] oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 280 § 1 kk (rozbój) na szkodę ww. Spółki. Organ I instancji przesłuchał dwukrotnie Skarżącego w charakterze świadka. Twierdził on, że stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia, mienia i zdrowia wynika z faktu wykonywanej pracy, związanej z posiadaniem większej ilości gotówki oraz drogich przedmiotów, a także z tego, iż jest kojarzony z działalnością kantorową, która jest obiektem zainteresowania przestępców. Wskazał przy tym na dwa zdarzenia odnoszące się do faktu złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia na jego rzecz przestępstwa. Ponadto, w trakcie przesłuchania poinformował o swoich obawach związanych z potencjalną możliwością uprowadzenia dla okupu jego dzieci oraz zwiększonego napływu osób zza wschodniej granicy. Organ I instancji w toku postępowania uzyskał m.in. postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z 31 października 2022 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie zaboru mienia o łącznej wartości 10.000 zł, tj. o czyn z art. 278 § 1 kk, na szkodę Skarżącego, wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...] września 2018 r., sygn. akt [...]skazujący [...] za popełnienie ciągu przestępstw przywłaszczenia mienia na szkodę ww. Spółki, o łącznej kwocie strat 70.200 zł, wyrok Sądu Okręgowego w G. z [...] września 2022 r., sygn. akt [...]skazujący [...] za dokonanie rozboju na pracowniku ww. Spółki, w wyniku czego utracone zostało mienie o łącznej wartości 67.371,90 zł, postanowienie zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] o umorzeniu śledztwa w sprawie usiłowania rozboju na [...] - pracownicy kantoru w [...], wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...], skazujący [...] za usiłowanie dokonania rozboju na pracownicy "Kantoru [...]", do czego nie doszło z uwagi na uruchomienie przez nią tzw. "cichego alarmu" oraz postanowienie zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. o umorzeniu śledztwa w sprawie rozboju w wyniku czego utracone zostały pieniądze w kwocie 295.583,50 zł oraz 10.000 koron czeskich, na szkodę ww. Spółki. W związku z powyższym po zakończeniu postępowania administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji w G. ww. decyzją z [...] maja 2024 r. odmówił Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie domagając się jej uchylenia i wydania wnioskowanego pozwolenia zarzucając niezastosowanie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji w zakresie, w którym za ważną przyczynę posiadania broni przepis ten wskazuje zagrożenie mienia. Ponadto zarzucił zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów oraz podjęcia niezbędnych czynności dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności faktu, iż prowadzona przez niego działalność wiąże się z ponadprzeciętnym zagrożeniem dla życia i zdrowia oraz mienia (co łączy się z ryzykiem działalności kantorowej, a co jest potwierdzone postępowaniami karnymi opisanymi w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji). W uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji przedstawił treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i powołał się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którymi, aby zagrożenie życia, zdrowia lub mienia, stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o której stanowi w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, można było uznać za stałe, musi ono przejawiać się permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Wnioskodawca musi przy tym wykazać, że zagrożenie to jest realne, to jest wielce prawdopodobne. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. W ocenie Komendanta Głównego Policji, podniesione przez Skarżącego okoliczności, nie świadczą o szczególnym zagrożeniu jego życia lub zdrowia. Obawa o własne bezpieczeństwo z uwagi na wykonywanie funkcji wiceprezesa i udziałowca Spółki prowadzącej sieć kantorów, nie jest bowiem równoznaczna z istnieniem takiego zagrożenia i nie stawia Skarżącego automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Sama obawa wynikająca z przeświadczenia, że poprzez wykonywanie określonego zawodu można być narażonym na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie nie uzasadnia wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Sytuacje, na jakie wskazał Skarżący, przemawiające za przyznaniem mu pozwolenia na broń, nie mogą zostać uznane za stwarzające zagrożenie dla jego życia, zdrowia czy mienia. Żadne z przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji postępowań karnych nie odnosiło się bowiem do zagrożenia życia czy zdrowia Skarżącego, gdyż ani jeden z zamachów na mienie nie był skierowany na jego osobę. Prawa do broni nie przyznaje się bowiem ze względów prewencyjnych. W takiej sytuacji raczej należałoby rozważyć zatrudnienie dodatkowej, profesjonalnej ochrony, w szczególności do konwojowania wartości pieniężnych. Na marginesie Organ wskazał na sprawne funkcjonowanie zabezpieczeń w samych kantorach, skoro w przypadku usiłowania dokonania rozboju na pracownicy "Kantoru P." w W. sprawca nie urzeczywistnił swojego zamiaru, z uwagi na uruchomienie przez nią tzw. "cichego alarmu". Nie sposób również wyobrazić sobie, jak posiadanie broni palnej bojowej przez Skarżącego mogłoby wpłynąć na zapobieżenie popełnieniu ciągu przestępstw przywłaszczenia mienia na szkodę ww. Spółki. Z kolei podana w protokole przesłuchania obawa o uprowadzenie dzieci dla okupu jest niczym nie potwierdzona, natomiast sam fakt posiadania znacznego majątku nie stanowi przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną do celu ochrony osobistej. Gdyby tak było, to ustawodawca zapewne wskazałby w ustawie poziom majątku, jaki upoważniałby do posiadania takiego uprawnienia. Przyjmując przedłożoną w odwołaniu argumentację to każdy, kto prowadził działalność związaną z obrotem znaczną ilością gotówki powinien otrzymać pozwolenie na broń palną bojową. Oznaczało by to, że zasada dotycząca reglamentacji dostępu do broni palnej byłaby fikcją i nie miałaby zastosowania do części przedsiębiorców w Polsce. W konkluzji Komendant Główny Policji stwierdził, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. O istnieniu zagrożenia, o którym mowa w powołanych przepisach nie świadczy fakt, że napadnięto na pracowników Skarżącego. Opisane zdarzenia nie odnosiły się bowiem bezpośrednio do osoby wnioskodawcy. Tym samym, nie świadczą o realności zagrożenia jego życia lub zdrowia. Wydanie pozwolenia musi być bowiem w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Zasadnie przy tym Organ I instancji wskazał, że broń palna jest tylko jednym z wielu elementów systemu ochrony, co oznacza, że nie może go zastąpić, a jedynie uzupełnić i to w sytuacji, gdy inne środki ochrony okazały się niewystarczające. Ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika, aby Skarżący podjął jakiekolwiek inne środki celem zapewnienia sobie, czy też swojemu mieniu bezpieczeństwa, z wyjątkiem podjęcia starań o wydanie pozwolenia na broń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższe, wydane w sprawie decyzje. Stwierdził, że decyzje te jednoznacznie naruszają jego prawa obywatelskie. Wykazał bowiem w toku postępowania administracyjnego, że na przestrzeni wielu lat zaistniało wiele zdarzeń o charakterze kryminalnym, w wyniku których ucierpiał jego majątek i to w znacznej kwocie. Zdarzenia te jednoznacznie wskazują na stałe i ponadprzeciętne zagrożenie dla jego zdrowia, życia i majątku. W żaden sposób Komendant Wojewódzki czy Komendant Główny nie są w stanie wykazać, że jego zagrożenie nie jest stałe oraz że jest przeciętne. Podniósł też, że nikt ze znanych mu bliskich, znajomych przedsiębiorców nie doświadczył nawet ułamka sytuacji, z którymi on musi się mierzyć. Jest osobą o nieposzlakowanej opinii, nigdy nie karaną i w jego opinii spełnia wszystkie warunki do tego, aby wydano mu pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując wydane w sprawie decyzje Sąd stwierdził, że są one zgodne z prawem. Organy wyczerpująco wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach. W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, broń palną i amunicję do tej broni można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności, a także spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Wbrew zarzutowi skargi, w prawie polskim nie przewiduje się więc prawa obywatela do posiadania broni. Poza wypadkami określonymi w ww. ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. Stosownie do treści stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, za którą w przypadku pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, ochrony osób i mienia, uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Katalog ważnych przyczyn uzasadniających wydanie pozwolenia na broń - przez użycie w przepisie sformułowania "w szczególności" - nie ma charakteru zamkniętego, jednak niewątpliwie - gdy idzie o broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia - nadaje kierunek w jakim przyczyny te winny być badane, tj. pod kątem obawy wnioskującego o życie, zdrowie i mienie w szerokim ujęciu i kontekście tego problemu. O ocenie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia osoby starającej się z tej przyczyny uzyskać pozwolenie – jak w tej sprawie - na broń bojową palną do ochrony osobistej, nie decydują jednak subiektywne oceny rozmiaru tego zagrożenia przez wnioskodawcę, ale obiektywne czynniki weryfikowane przez organy Policji. Na podstawie takich czynników organ Policji, w drodze uznania administracyjnego, podejmuje decyzję w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania pozwolenia na określoną broń bojową do ochrony osobistej. W treści ww. art. 10 ustawy o broni i amunicji zawarta została zarówno norma kompetencyjna, jak i materialna, upoważniająca właściwy organ do wydania pozwolenia na broń "jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni" (ust. 1). Wskazano także podstawę do określenia celów wydania pozwolenia na broń z przykładowym ich wyliczeniem (ust. 2) oraz został określony otwarty katalog przesłanek uważanych przez ustawodawcę za "ważną przyczynę" wydania pozwolenia (ust. 3 i ust. 3a). Decyzja o pozwoleniu na broń palną do celów ochrony osobistej ma charakter decyzji związanej, co oznacza że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek materialnoprawnych, wskazanych art. 10 ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 3a ustawy o broni i amunicji, przy braku przesłanek negatywnych, właściwy organ zobowiązany jest do wydania pozwolenia. Uznanie przy wydawaniu pozwolenia na broń ustawodawca pozostawił organowi jedynie w przedmiocie określenia celu, w jakim zostaje ono wydane oraz rodzaju i liczby egzemplarzy broni (art. 12 ust. 1 powołanej ustawy), jak również co do tego, czy wykluczyć lub ograniczyć możliwość noszenia broni (art. 10 ust. 7 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, za ważną przyczynę dla wydania pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o którym mowa w tym przepisie, aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bowiem bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do właściwych organów, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę". Z kolei wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy, musi być odniesiony do konkretnego środowiska ustalonego według określonych cech relewantnych, zaś stopień zagrożenia musi być proporcjonalny, tak aby wydanie pozwolenia na broń było odpowiednim środkiem prewencyjnym i obronnym przed tym zagrożeniem (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 102/21 i powołane w nim orzecznictwo). W tej sprawie Skarżący okoliczności tych nie wykazał, co zasadnie zostało ocenione przez Organy wydające decyzje w sprawie w I i II instancji. Nie przedstawił bowiem żadnych zdarzeń potwierdzających, że ktoś mu groził, napadał itp., tworząc atmosferę realnego zagrożenia i wywołując z tego powodu stałą obawę o życie, zdrowie czy mienie - swoje lub bliskich. Realne zagrożenie jest - na co prawidłowo zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji - zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym, i musi wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby, świadcząc o takim zagrożeniu. Chodzi zatem o zdarzenia obiektywnie zaistniałe, dające się zweryfikować, a nie czysto hipotetyczne będące projekcją przekonań, przypuszczeń, przewidywań czy założeń wnioskującego o broń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1688/24). W tej sprawie Skarżący takich, dających się zweryfikować okoliczności uzasadniających tezę o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia, nie przedstawił. Sąd podziela ocenę Organów Policji, tak w zakresie oceny tego, że sytuacje, na jakie wskazał Skarżący, przemawiające za przyznaniem mu pozwolenia na broń, nie mogą zostać uznane za stwarzające zagrożenie dla jego życia, zdrowia czy mienia. Żadne z przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji postępowań karnych nie odnosiło się bowiem do zagrożenia życia czy zdrowia Skarżącego. Trafnie też podkreślił Komendant Główny Policji, że prawa do broni nie przyznaje się ze względów prewencyjnych. Skarżący winien rozważyć zatrudnienie dodatkowej, profesjonalnej ochrony, w szczególności do konwojowania wartości pieniężnych (tak, jak to miało miejsce w kantorze w Wejherowie, gdzie sprawca nie urzeczywistnił swojego zamiaru, z uwagi na uruchomienie przez pracownika tzw. "cichego alarmu"). Sąd podziela również stwierdzenie Organu, ze nie sposób wyobrazić sobie, jak posiadanie broni palnej bojowej przez Skarżącego mogłoby wpłynąć na zapobieżenie popełnieniu ciągu przestępstw przywłaszczenia mienia na szkodę ww. Spółki. Również prezentowana w toku postępowania obawa Skarżącego o uprowadzenie dzieci dla okupu jest niczym nie potwierdzona, natomiast sam fakt posiadania znacznego majątku nie stanowi w polskim porządku prawnym przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną do celu ochrony osobistej. Gdyby tak było, to każdy, kto prowadzi działalność związaną z obrotem znaczną ilością gotówki powinien otrzymać pozwolenie na broń palną bojową (por. w tym zakresie poglądy wyrażone w wyrokach: NSA z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1947/12 (skup i sprzedaż metali i kamieni szlachetnych), NSA z 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2151/10 (przewożenie gotówki), WSA w Warszawie z 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2730/11 (obrót artykułami jubilerskimi), WSA w Warszawie z 24 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 812/19 (działalność kantorowa) i NSA w Warszawie z 10 grudnia 2003 r., sygn. akt III SA 122/02 (działalność kantorowa)). Oznaczałoby to bowiem, że zasada dotycząca reglamentacji dostępu do broni palnej byłaby fikcją. Zasadnie przy tym wskazały też Organy, że broń palna jest tylko jednym z wielu elementów systemu ochrony, co oznacza, że nie może go zastąpić, a jedynie uzupełnić i to w sytuacji, gdy inne środki ochrony okazały się niewystarczające. Ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika przy tym, aby Skarżący podjął jakiekolwiek inne środki celem zapewnienia sobie, czy też swojemu mieniu bezpieczeństwa, z wyjątkiem podjęcia starań o wydanie pozwolenia na broń. W świetle powyższego stwierdzić należy, że decyzje wydane w rozpoznawanej sprawie przez organy Policji obu instancji są zgodne z obowiązującym prawem, zaś twierdzenia skargi nie zasługują na uwzględnienie. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.