VI SA/Wa 262/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emila Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką oddala skargę G. K. wniósł skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej w K. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] lipca 2006 r. G. K. przystąpił do egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką przed Komisją Egzaminacyjną działającą na obszarze Okręgowej Rady Adwokackiej w K.. Uchwałą tej Komisji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. ustalony został wynik jego egzaminu na 187 punktów. Odpis uchwały doręczono skarżącemu w dniu 29 lipca 2006r. W dniu 11 sierpnia 2006 r. G. K. złożył odwołanie od powyższej uchwały do Ministra Sprawiedliwości. W odwołaniu podniósł, iż udzielił prawidłowych odpowiedzi na pytania o numerach 35, 36, 64, 66, 73, 113, 169, 233, 248, 249 nie uzyskując za nie punktu. Podkreślił przy tym, iż zostały one sformułowane w sposób błędny lub nieprecyzyjny, dopuszczający możliwość udzielenia dwóch poprawnych odpowiedzi. W odniesieniu do pytania nr 35 stwierdził, iż roszczenie o zwrot nadpłaconego czynszu przedawnia się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. Nie jest więc wyłącznie prawidłowa na to pytanie odpowiedź B wskazana w kluczu, bowiem na podstawie art. 677 k.c. dopuszczalna jest także odpowiedź A, której udzielił w odpowiedziach testu. W odniesieniu do pytania numer 36 podniósł, że większość współwłaścicieli może uzyskać prawo do wykonywania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, w oparciu o wyrok sądu. W pytaniu tym nie zaznaczono, że chodzi wyłącznie o sytuacje opisane w Kodeksie postępowania cywilnego, zatem dopuszczalne są dwie dobre odpowiedzi na to pytanie, w związku z czym odpowiedź udzielona przez niego jest prawidłowa. W odniesieniu do pytania numer 64 zarzucił, że pytanie skonstruowane zostało w sposób bardzo ogólny. Wybrana przez niego odpowiedź A na to pytanie jest sprzeczna z treścią art. 202 k.p.c., ale teza pytania była na tyle nieprecyzyjna, że mogła wprowadzić w błąd i odwoływać się do różnych stanów faktycznych. W odniesieniu do pytania numer 66 wskazał, iż ostatnie zmiany przepisów nakładają na profesjonalnych pełnomocników obowiązek szczególnej troski o formalną stronę środków zaskarżenia, tym samym, każda ze wskazanych w tym pytaniu odpowiedzi, może uzasadniać odrzucenie apelacji. W odniesieniu do pytania numer 249 zarzucił, że konstrukcja pytania jest błędna, bowiem nie precyzuje kręgu osób wobec których nałożony jest mandat kredytowy, gdyż w przypadku osób czasowo tylko przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawidłowa jest odpowiedź B, a wobec pozostałych osób prawidłowa jest odpowiedź A. Skarżący wniósł w związku z tym o zmianę zaskarżonej uchwały i wpisanie go na listę aplikantów adwokackich. W przypadku natomiast nie przyznania mu punktów za wskazane w odwołaniu pytania, jako ewentualny zgłosił wniosek o brak punktowania pytań z wątpliwymi tezami, przy jednoczesnym obniżeniu limitu kwalifikującego. Jako przykład złego skonstruowania odpowiedzi wskazał pytanie numer 223. Taki sposób konstruowania odpowiedzi wskazuje w ocenie skarżącego na eliminujący charakter testu, który byłby możliwy przy egzaminie kończącym aplikację, a nie powinien wystąpić w postępowaniu kwalifikacyjnym. Minister Sprawiedliwości rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę Komisji Egzaminacyjnej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż po wnikliwej analizie akt osobowych skarżącego, zwłaszcza zawartego w nich testu i karty odpowiedzi oraz całości dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem ustalono, iż egzamin, którego skarżący był uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy - Prawo o adwokaturze i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i adwokackiego (Dz. U. z 2005 r., Nr 258, poz. 2160 z późn. zm.). Z przebiegu egzaminu sporządzono prawidłowy protokół podpisany przez Przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej. Również uchwała Komisji podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Kontrola dokumentacji i ponowne przeliczenie punktów za każdą odpowiedź wykazały, iż suma punktów obliczona przez członków Komisji została ustalona prawidłowo. Skarżący nie uzyskał niezbędnej, określonej w ustawie liczby punktów, będącej podstawą zdania egzaminu, a w konsekwencji do ubiegania się o wpis na listę aplikantów adwokackich. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, co do pytania nr 35 organ wskazał, iż w treści tego pytania wyraźnie zaznaczono, że chodzi o roszczenie o zapłatę czynszu z umowy najmu. Roszczenie takie przysługuje wynajmującemu w stosunku do najemcy. Roszczenie to ma charakter okresowy i jako takie przedawnia się zgodnie z art. 118 k.c. w terminie trzyletnim. W związku z powyższym prawidłową odpowiedzią może być tylko odpowiedź B. Roszczenie o zwrot nadpłaconego czynszu jest natomiast zupełnie odrębnym roszczeniem, od roszczenia o jego zapłatę. Przysługuje innej stronie stosunku najmu tj. najemcy, a nie wynajmującemu, a termin jego przedawnienia zaczyna biec dopiero po zwrocie rzeczy, a więc wygaśnięciu umowy najmu. Zatem roszczeń tych w żadnym przypadku nie można utożsamiać. Stąd zarzut skarżącego, jakoby właściwą odpowiedzią była odpowiedź A należy uznać za całkowicie chybiony. W kwestii zarzutów dotyczących pytania nr 36 organ wskazał, iż z całą pewnością jedyną poprawną odpowiedzią jest odpowiedź C podana w kluczu. Zarówno pytanie, jak i proponowane odpowiedzi odwołują się bowiem do gramatycznej wykładni art. 199 zd. 1 k.c. w myśl, którego do rozporządzenia rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących pytania nr 64 tj. nieprecyzyjnego sformułowania treści tego pytania organ stwierdził, iż zarzut ten jest całkowicie chybiony, albowiem postawione pytanie nie pozostawia żadnych wątpliwości, o jaką sytuację w nim chodzi (art. 202 k.p.c). Z treści pytania nie wynika bowiem, aby chodziło o sytuację, gdy strony zawarły umowę o poddaniu sporu pod rozpoznanie konkretnemu sądowi, albo by w przedmiotowej sprawie zachodziła właściwość miejscowa wyłączna. Odnośnie pytania nr 66 organ wskazał natomiast, iż prawidłowa według klucza odpowiedź B na to pytanie wynika z treści art. 368 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3701 k.p.c., który stanowi lex specialis w stosunku do ogólnych zasad regulujących kwestie braków formalnych apelacji i innych pism (art. 126 k.p.c.). Ustosunkowując się do zarzutów dotyczącego pytania nr 73 organ wskazał, iż skarżący udzielił na nie odpowiedzi C, która jest oczywiście błędna. Kwestie nieważności postępowania cywilnego rozstrzyga art. 379 k.p.c. Spośród podanych odpowiedzi tylko odpowiedź A była więc prawidłowa, bowiem w przypadku, gdy droga sądowa była dopuszczalna, niewątpliwie nie zachodzi nieważność postępowania. Odnośnie zarzutów dotyczących pytania nr 113 organ wskazał, iż pytanie opierało się na treści art. 208 § 5 K.s.h., z którego jednoznacznie wynika, iż uchwały zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zapadają bezwzględną większością głosów. Jest to zasada ustawowa, a ponieważ w treści pytania brak było jakiejkolwiek wzmianki o umowie, nie było podstawy do przyjmowania, że w danym przypadku zawarto umowę, która przewidywała zwykłą większość dla uchwał zarządu, a tylko w takim przypadku odpowiedź udzielona przez odwołującego byłaby prawidłowa. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących pytania nr 169 organ podkreślił, iż wbrew twierdzeniu skarżącego nie można przyjąć, że zawsze z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku powstaje obowiązek podatkowy. Dzieje się tak jedynie wtedy, gdy nabycie w drodze dziedziczenia nie zostało zgłoszone do opodatkowania, a następnie zostało stwierdzone orzeczeniem sądu. Odpowiedź B na to pytanie byłaby więc prawdziwa jedynie wtedy, gdyby była uzupełniona o wspomniany warunek wynikający z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W przeciwnym razie, ma natomiast zastosowanie reguła zawarta w art. 6 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn następuje z chwilą przyjęcia spadku. Prawdziwa jest więc wyłącznie odpowiedź zawarta w punkcie C. W kwestii zarzutów dotyczących pytania nr 248 organ podniósł, iż zgodnie z art. 4 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia: "Obwinionemu przysługuje prawo do obrony, w tym do korzystania z pomocy jednego obrońcy, o czym należy go pouczyć". W tej sytuacji poprawność wskazanej w kluczu odpowiedzi A na to pytanie nie może być więc skutecznie podważana. Odnośnie zarzutów dotyczących pytania nr 249 organ wskazał, iż skarżący udzielił odpowiedzi C na to pytanie nie przedstawiając jakichkolwiek argumentów dla uzasadnienia prawidłowości tej odpowiedzi. Krąg osób wobec których może być nałożony mandat gotówkowy został określony w treści art. 98 § 2 k.p.s.w. Ten mandat może być nałożony jedynie na osoby czasowo przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nie mające stałego miejsca pobytu lub zamieszkania. W treści tego przepisu stwierdza się też, że mandat gotówkowy staje się prawomocny z chwilą uiszczenia grzywny funkcjonariuszowi, który ją nałożył. Mandatu kredytowego, który był przedmiotem tego pytania dotyczy natomiast § 3 art. 98 k.p.s.w., w którym wyraźnie wskazano, że może on być nałożony jedynie wobec osoby innej niż w § 2 art. 98. Tak więc sugestie odwołującego o rzekomej "wadliwości" i "nieprecyzyjności" pytania, co miałoby wynikać z braku sprecyzowania kręgu osób wobec których nakładany jest mandat kredytowy, a w szczególności sugestia o możliwości nakładania go na osoby czasowo tylko przebywające na terytorium Rzeczypospolitej, są zupełnie oderwane od treści art. 98 § 2 i 3 k.p.s.w. i można je tłumaczyć tylko nieuważną lekturą treści tegoż przepisu. W zdaniu trzecim § 3 art. 98 k.p.s.w. stwierdza się natomiast jednocześnie, że mandat kredytowy staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego. W konsekwencji prawidłowość odpowiedzi A jest więc oczywista. Za niezrozumiałe organ uznał też rozważania skarżącego odnośnie pytania nr 223 wskazując, iż treść § 3 art. 100 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości, że wyrok zapadły na posiedzeniu doręcza się stronom. Przepis ten nie wskazuje na tylko niektóre strony. Oczywistym jest więc, że przedmiotowy obowiązek doręczania odnosi się do wszystkich stron. Reasumując organ podkreślił, iż wymóg uzyskania 190 punktów podczas egzaminu konkursowego wynika wprost z zapisu ustawy - Prawo o adwokaturze (art.75a ust. 3) i nie może zostać zmieniony w drodze indywidualnej decyzji Ministra Sprawiedliwości. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. K. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie, iż uzyskał wymaganą ilość punktów. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty przedstawione w odwołaniu podkreślając, iż odpowiedzi na pytania nie powinny pozostawiać żadnych wątpliwości interpretacyjnych z uwagi na ograniczony do minimum czas na zastanowienie. Pytania powinny być jednoznaczne i w pytaniu powinno być dokładnie określone sedno z wyłączeniem wyjątków. Wskazane przez niego pytania dopuszczały natomiast wzięcie wyjątków pod uwagę, gdyż ich w swojej treści nie eliminowały. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz podkreślając, że pytania konkursowe zostały sformułowane prawidłowo, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź. Pytania spełniały zatem kryteria określone treścią przepisu art. 75i ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze. Zawarte w skardze zarzuty dotyczące niejednoznaczności kwestionowanych pytań wynikają natomiast z niewłaściwego zrozumienia tych pytań przez skarżącego i poszukiwania odpowiedzi na nie poza ich treścią. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 27 marca 2007 r. podtrzymał zarzuty, że wskazane przez niego pytania egzaminacyjne nie były precyzyjne i jednoznaczne powołując na potwierdzenie tego dodatkowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga G. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości nie narusza prawa. G. K. wniósł do Ministra Sprawiedliwości odwołanie od uchwały Komisji Egzaminacyjnej ustalającej negatywny wynik konkursu z uwagi na uzyskanie z egzaminu 187 punktów, tj. poniżej wymaganego minimum 190 punktów. Egzamin konkursowy w którym brał udział skarżący, odbył się w roku 2006, co oznacza, że w stosunku do skarżącego miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) w jej ostatecznym kształcie nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361). W ocenie Sądu, w świetle tych przepisów, postępowanie konkursowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego wynik ma bezpośredni wpływ na możliwość wszczęcia kolejnego postępowania administracyjnego w przedmiocie wpisu na listę aplikantów adwokackich. Wynika to z brzmienia art. 75 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze stanowiącego, iż nabór na aplikację adwokacką przeprowadza się w drodze egzaminu konkursowego na tę aplikację, a uzyskanie pozytywnej oceny z egzaminu, zgodnie z ust. 3 cyt. artykułu, uprawnia kandydata do złożenia, w przeciągu 2 lat od dnia ogłoszenia wyników konkursu, wniosku o wpis na listę aplikantów. Samo postępowanie konkursowe w stosunku do określonej osoby rozpoczyna zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu konkursowego na aplikację (art. 75c ust. 1 ustawy). Zgłoszenie nieodpowiadające warunkom formalnym określonym w ust. 2 cyt. wyżej artykułu, wymaga od przewodniczącego komisji konkursowej wezwania do usunięcia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a w dalszej konsekwencji skutkuje pozostawieniem zgłoszenia bez rozpoznania - art. 75c ust. 4 i ust. 5. O tym, iż w przypadku postępowania konkursowego mamy do czynienia z samodzielnym postępowaniem administracyjnym, decyduje również możliwość uruchomienia przez kandydata faktycznej weryfikacji raz ustalonego wyniku egzaminu. Jak stanowi art. 75j ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze wynik egzaminu konkursowego kandydata ustala, w drodze uchwały specjalnie do tego celu powołany, na podstawie art. 75a ust. 1 ustawy, przez Ministra Sprawiedliwości, organ - komisja egzaminacyjna do spraw aplikacji adwokackiej, od uchwały której to komisji przysługuje zainteresowanemu odwołanie dotyczące wyników egzaminu do Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości jest zaś organem wyższego stopnia w stosunku do komisji (art. 75j ust. 2 i art. 75a ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze). Sformułowanie "organ wyższego stopnia", zawarte w tym przepisie, po pierwsze nadaje komisji egzaminacyjnej rangę organu administracji publicznej pierwszej instancji, a po drugie wyraźnie nawiązuje do treści art. 127 § 2 k.p.a., zgodnie z którym właściwym do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Przywołane wyżej przepisy w sposób jednoznaczny wskazują więc, że postępowanie konkursowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym decyduje się czy stronie wszczynającej to postępowanie (zgłoszeniem o przystąpieniu do egzaminu) przyznane zostanie uprawnienie złożenia wniosku o wpisanie na listę aplikantów radcowskich, czy też nie. O uprawnieniu tym decyduje powołany w tym celu przez organ państwowy inny organ, od którego rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej przysługuje odwołanie. Równocześnie przepisy ustawy Prawo o adwokaturze, ani nie określają wprost tego rozstrzygnięcia jako decyzji, ani też nie precyzują trybu składania odwołania (nie ma terminu do złożenia odwołania). Tym niemniej z przywoływanych przepisów wynika, że mamy tu do czynienia z rozstrzygnięciem o charakterze decyzji administracyjnej, a w konsekwencji zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego bez konieczności stwierdzania tego w akcie prawnym. Tak więc dla ubiegania się przez osobę zainteresowaną o wpis na listę aplikantów adwokackich, możliwość dochodzenia, w odrębnym postępowaniu administracyjnym (w drodze odwołania od uchwały komisji), ponownego ustalenia wyniku egzaminu ma niezwykle istotne znaczenie, zważywszy iż w tak rozumianym postępowaniu od decyzji Ministra Sprawiedliwości przysługuje skarga do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. G. K. w niniejszej sprawie skorzystał z obu tych możliwości. Skarżący w skardze zarzucił, że zakwestionowane przez niego pytania zostały skonstruowane z naruszeniem art. 75i ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze. W myśl przepisu art. 75i ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Zatem, w odniesieniu do pytań nr 35, 36, 64, 66, 73, 113, 169, 233, 248, 249 skarżący nie może, co do zasady wywodzić, że prawidłowe są zarówno odpowiedzi do testu przygotowane przez zespół konkursowy, o którym mowa w art. 75b ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, jak i odpowiedzi wskazane przez niego, gdyż takie podejście nie mieści się w ogólnym założeniu metodologicznym na jakim zbudowany jest przepis art. 75i ust. 1 tej ustawy. Nie może ulegać wątpliwości, że pytanie egzaminacyjne powinno być zredagowane dostatecznie precyzyjnie, aby uniknąć wątpliwości ze strony osoby egzaminowanej co do zakresu przedmiotowego danego pytania. Poprawna odpowiedź na testowe pytanie, w zakresie o którym mowa w art. 75i ust. 1 ustawy, musi pozostawać w zgodności z kontekstem pytania. Zatem należy odrzucić istnienie innej prawidłowej odpowiedzi poza wskazaną przez zespół konkursowy, jeżeli powodowałoby to potrzebę wyjścia poza granice zakreślone pytaniem. Jeżeli więc odpowiedź jest właściwa wyłącznie dla konkretnej sytuacji nie opisanej w pytaniu z testu wyboru, bądź wychodzi poza jednoznacznie zakreślony kontekst i logikę pytania, to znaczy nie jest to na użytek w/w egzaminu odpowiedź prawidłowa. Odpada też w takiej sytuacji zarzut opracowania testu wyboru z naruszeniem przepisów ustawy. Poza tym wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny nie jest organem, który niejako w trzeciej instancji dokonuje sprawdzenia testu. Jak już wskazano jest on uprawniony wyłącznie do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym. W przypadku dokonywania kontroli decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 75j ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze, Sąd ma w pierwszym rzędzie zbadać, czy organ uczynił zadość obowiązkowi ponownego rozpatrzenia sprawy, a więc czy dokonał powtórnej analizy akt sprawy pod kątem ustalonego, a kwestionowanego przez stronę postępowania (kandydata) wyniku egzaminu oraz czy to rozpatrzenie nie ma charakteru skrótowego, pobieżnego, czy nie zawiera sprzeczności albo oczywistych błędów, gdy idzie o ocenę zgromadzonych dowodów. Organowi nie można - w ocenie Sądu - postawić zarzutu, że sprawę niniejszą załatwił z naruszeniem norm procesowych. Jak wynika z obszernego i szczegółowego uzasadnienia decyzji, organ przeanalizował całość dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem i ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącego, które ukierunkowały jego działanie. Ostatecznie nie stwierdził, iż w sprawie miały miejsce uchybienia, które mogłyby zaważyć na indywidualnym wyniku konkursu. Skarżący G. K. zarzucił w skardze, że Minister w decyzji nieprawidłowo ustalił wynik jej egzaminu konkursowego, z uwagi na niewłaściwą ocenę odpowiedzi udzielonych na pytania nr: 35, 36, 64, 66, 73, 113, 169, 233, 248, 249, która to ocena zdaniem skarżącego została dokonana z naruszeniem przepisów, na gruncie których sformułowane zostały pytania. Stanowisko skarżącego należy uznać, w ocenie Sądu, za nieuzasadnione. Istotę testu wyboru, który zawiera wynikającą z ustawy informację, że tylko jedna z trzech odpowiedzi jest prawidłowa, stanowi okoliczność, że wszystkie proponowane do wyboru odpowiedzi mają cechy prawdopodobieństwa albo też są w części poprawne. Do zdającego, który wie, że tylko jedna odpowiedź jest prawidłowa, należy wybór jednej odpowiedzi najlepszej, najbardziej oczywistej i najpełniejszej. Nie jest rzeczą zdającego rozważanie, bez specjalnego polecenia w pytaniu testowym, sytuacji wyjątkowych (jak to uczynił skarżący w pytaniu nr 169 dotyczącym momentu powstania obowiązku podatkowego), ani czynienie dodatkowych założeń nie wynikających z treści pytania (jak uczynił to skarżący odnośnie pytań nr 35, 36, 64 i 113). Test ze swej istoty nie pozwala na przedstawienie pełnej wiedzy kandydata, co do całokształtu zagadnień, których dotyczą pytania, nie pozwala na wskazanie sytuacji wyjątkowych i odstępstw od reguł, nie daje pola na polemikę, dyskusję czy przedstawienie wątpliwości, które przecież niejednokrotnie istnieją. Kandydat przystępujący do egzaminu testowego te reguły zna i powinien je stosować przy rozwiązywaniu testu. Odpowiedzi prawidłowe na zakwestionowane przez skarżącego pytania nr 66, 73, 248, 249 i 233 wynikają wprost z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Treść tych pytań jest jednoznaczna, zaś należyta znajomość zagadnień, których dotyczą, pozwalała na wybór jednej poprawnej odpowiedzi. W świetle powyższych rozważań stanowisko Ministra odnośnie oceny udzielonych przez skarżącego odpowiedzi na zakwestionowane przez niego pytania nr 35, 36, 64, 66, 73, 113, 169, 233, 248, 249 jest zdaniem Sądu merytorycznie prawidłowe. Stanowisko to zostało dogłębnie i szczegółowo uzasadnione, zgodnie z wymogami art. 107 § 1 k.p.a., zatem nie budzi zastrzeżeń Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.