VI SA/Wa 2629/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi F. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z Rejestru Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych oraz zakazu wykonywania działalności objętej wpisem oddala skargę Decyzją z "(...)"lipca 2021 r. nr "(...)"Minister Rozwoju i Technologii (obecnie Minister Sportu i Turystyki) utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa "(...)"z "(...)" września 2020 r. nr "(...)"w przedmiocie wykreślenia "(...)"S.A. z siedzibą w W. z Rejestru Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych Województwa "(...)"oraz zakazania spółce wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat. Podstawę prawną decyzji Ministra stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) oraz art. 2 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c i art. 31 pkt 6 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 548 ze zm.). Decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Marszałek Województwa "(...)"pismem z 10 czerwca 2020 r., poinformował spółkę "(...)", że organizator turystyki i przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych jest obowiązany posiadać przez cały okres wykonywania działalności aktualną gwarancję bankową lub gwarancję ubezpieczeniową lub umowę ubezpieczenia na rzecz podróżnych (art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 7 ust. 2 i 5 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych). Ustawa nakłada na przedsiębiorców turystycznych obowiązek składania Marszałkowi Województwa posiadanego zabezpieczenia finansowego, nie później niż 14 dni przed upływem terminu obowiązywania umowy lub gwarancji poprzedniej. Termin ten nie podlega przedłużeniu. Organ wskazał, że spółka powinna przedłożyć kolejną umowę gwarancji ubezpieczeniowej do 30 lipca 2020 r., gdyż termin obowiązywania dotychczas posiadanego przez nią zabezpieczenia upływa 13 sierpnia 2020 r. W przypadku braku udokumentowania przez spółkę posiadania zabezpieczenia finansowego, Marszałek Województwa ma obowiązek wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, zwanego dalej "rejestrem" oraz o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat. Pismem z 30 lipca 2020 r. tj. w ostatnim dniu terminu do przedłożenia dokumentu Marszałkowi, spółka poinformowała organ o wystąpieniu niezależnych od niej przeszkód w terminowym przedłożeniu nowego zabezpieczenia finansowego. Marszałek Województwa pismem z 11 sierpnia 2020 r. ponownie poinformował spółkę o obowiązkach wynikających z art. 7 ww. ustawy. Wskazał, że w przypadku niezłożenia przez spółkę do 13 sierpnia 2020 r. kolejnego zabezpieczenia finansowego, będzie zobowiązany wszcząć postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o wykreśleniu spółki z rejestru oraz wydania w stosunku do spółki zakazu prowadzenia działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat. Marszałek Województwa zaznaczył, że postępowanie zostanie umorzone po złożeniu przez spółkę kolejnej gwarancji ubezpieczeniowej zachowującej ciągłość zabezpieczenia finansowego. Pismem z 17 sierpnia 2020 r. Marszałek Województwa poinformował spółkę o wszczęciu postępowania w przedmiocie wykreślenia z rejestru oraz zakazu prowadzenia działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat. Organ wyznaczył spółce 7 dniowy termin na złożenie ewentualnych wyjaśnień lub dokumentów związanych z zaistniałą sytuacją. Pismem z 27 sierpnia 2020 r., nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej, spółka zawiadomiła Marszałka Województwa o zawieszeniu wykonywania działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych od 14 sierpnia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. Jako podstawę swojego działania spółka wskazała art. 27 ust. 7 pkt 12 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Wyjaśniła, że nie zawiesza całej swojej aktywności gospodarczej, a jedynie część regulowaną powołaną ustawą. Marszałek Województwa pismem z 3 września 2020 r. poinformował spółkę, że skoro nie zawiesiła działalności gospodarczej to nie może być zawieszona również działalność organizatora turystyki wskazana we wpisie do rejestru. Powołał się przy tym na treść art. 26 ust. 1 i ust. 1a ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Wskazał, że spółka podlega obowiązkowi udokumentowania posiadania zabezpieczenia finansowego, a w razie jego niewykonania podlega sankcji określonej w art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. W odpowiedzi spółka wyjaśniła, że jej intencją było zawieszenie działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych, a nie wszelkiej prowadzonej przez nią aktywności gospodarczej. Decyzją z "(...)" września 2020 r. Marszałek Województwa "(...)"wykreślił "(...)"S.A. z siedzibą w W. z rejestru oraz zakazał spółce wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat. W wyniku rozpatrzenia odwołania spółki Minister Rozwoju i Technologii decyzją z "(...)" lipca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że spółka zobowiązana była przedłożyć aktualną gwarancję bankową lub ubezpieczeniową, lub aktualną umowę ubezpieczenia na rzecz podróżnych, nie później niż 14 dni przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej, tj. do 30 lipca 2020 r. Organ pierwszej instancji pismem z 10 czerwca 2020 r. wezwał spółkę do przedłożenia kontynuacji posiadanego zabezpieczenia finansowego na rzecz podróżnych. Jednocześnie organ poinformował spółkę, że nieprzedłożenie dokumentu zabezpieczenia finansowego w terminie do dnia 30 lipca 2020 r. spowoduje przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat. Spółka odebrała to pismo 14 czerwca 2020 r. jednak nie zastosowała się do wezwania. W ocenie organu, doszło więc do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności, o którym mowa w art. 31 pkt 6 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, a w konsekwencji spółka podlegała sankcji określonej w art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c tej ustawy. Organ nie zgodził się z zarzutem przedstawionym w odwołaniu, że wezwanie do przedłożenia dokumentu zabezpieczenia finansowego było przedwczesne. Wskazał, że biorąc pod uwagę czas trwania procedur instytucji finansowych organ pierwszej instancji wystosował to wezwanie z odpowiednim wyprzedzeniem. Za bezzasadny uznany został również zarzut, że kontynuowanie postępowania było niedopuszczalne z uwagi na zawiadomienie Marszałka Województwa o zawieszeniu przez spółkę działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych, oraz że postępowanie należało umorzyć. Zdaniem organu odwoławczego, nie było podstaw do umorzenia postępowania, gdyż przedsiębiorca nie zawiesił wykonywania działalności gospodarczej, albowiem zawieszenie takie nie zostało uwidocznione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Złożone przez spółkę zawiadomienie o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej było bezskuteczne, gdyż nie odzwierciedlało stanu faktycznego i prawnego. Organ wskazał, że zarzuty przedstawione w odwołaniu skonstruowane zostały na błędnym założeniu, że jest możliwe pod względem prawnym zawieszenie tylko części wykonywanej działalności gospodarczej tj. działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych. Ponadto pismem z 27 sierpnia 2020 r. spółka chciała z mocą wsteczną tj. od 14 sierpnia 2020 r. dokonać zawieszenia części wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej, w sytuacji gdy nie posiadała już zabezpieczenia finansowego działalności objętej wpisem do rejestru, ponieważ dotychczasowe zabezpieczenie utraciło ważność 13 sierpnia 2020 r., o czym spółka była wcześniej przez organ informowana, podobnie jak o konsekwencjach prawnych utraty ważności zabezpieczenia w sytuacji nieprzedstawienia organowi kontynuacji tego zabezpieczenia. Organ odwoławczy przyjął, że zawieszenie działalności gospodarczej dotyczy całości działalności gospodarczej. Zawieszenie to jest możliwe na warunkach określonych w ustawie. Nie można zawiesić tylko części działalności, czy też jednej z form działalności gospodarczej. Powołał się przy tym na treść art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2021 poz. 162 ze zm.) oraz art. 601 § 4 pkt 5 Kodeksu wykroczeń. Zdaniem organu, zawiadomienie organu prowadzącego rejestr organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych o zawieszeniu wykonywania działalności ma charakter deklaratoryjny, potwierdza zawieszenie wykonywanej działalności gospodarczej zgłaszane do przez przedsiębiorcę do CEIDG albo do KRS. W skardze skierowanej do WSA w Warszawie spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy spółka faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym obowiązkiem wpisu do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywania powiązanych usług turystycznych, a finalnie czy istniały podstawy i przesłanki do stosowania sankcji wykreślenia z przedmiotowego rejestru, wobec podmiotu, który nie prowadzi faktycznie działalności objętej obowiązkiem wpisu do tego rejestru; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy zaistniało po stronie spółki rażące naruszenie warunków wykonywania działalności objętej regulacją ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w sytuacji, gdy po 13 sierpnia 2020 r. spółka nie świadczyła usług objętych ww. ustawą, a wobec tego nie mogła rażąco naruszyć przepisów tej ustawy; 3. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. oraz z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych polegające na kontynuowaniu postępowania administracyjnego i na wydaniu z urzędu decyzji o wykreśleniu spółki z rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych i o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat w sytuacji, gdy kontynuowanie postępowania było niedopuszczalne z uwagi na zawiadomienie Marszałka Województwa o zawieszeniu przez spółkę działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych, wobec czego postępowanie najeżało umorzyć; 4. art. 61 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c w zw. z art. 31 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania z urzędu decyzji o wykreśleniu spółki z rejestru i o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat w sytuacji, gdy wszczęcie postępowania było niedopuszczalne z uwagi na brak wezwania spółki do przedłożenia dokumentu zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, co powinno nastąpić po niewywiązaniu się przez spółkę z obowiązku wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych; 5. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, brak wyjaśnienia prawnego i faktycznego przyjętego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 20 w zw. z art. 22 Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie i finalnie naruszenie zasady swobody gospodarczej, co przejawia się w uznaniu, że przepisy ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych dają podstawę do ograniczania działalności gospodarczej przedsiębiorców poprzez wymaganie od przedsiębiorców świadczących usługi objęte ustawą o imprezach turystycznych i usługach powiązanych zawieszania całej swej działalności gospodarczej, także w zakresie nieobjętym obowiązkami ww. ustawy, w każdej sytuacji faktycznego zawieszenia tylko działalności objętej ustawą o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, która stanowić może tylko wycinek aktywności gospodarczej danego przedsiębiorcy; 2. art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1 i 1a ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych oraz w zw. z art. 25 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez błędną wykładnię oraz uznanie, że przepisy ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w zakresie pojęcia zawieszenia działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy) odsyła do regulacji art. 25 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, a finalnie poprzez uznanie, że w świetle art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych jako zawieszenie działalności gospodarczej objętej tą ustawą należy rozumieć zawieszenie całej działalności prowadzonej przez danego przedsiębiorcę nie zaś tylko części obejmującej działalność regulowaną ustawą o imprezach turystycznych i usługach powiązanych; 3. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych poprzez błędną wykładnię oraz uznanie, że przepis ten nakazuje dokonanie zawieszenia całej działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy powiązanej z wpisem do rejestru przedsiębiorców KRS (CEIDG); 4. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych poprzez błędną wykładnię oraz uznanie, że przepis ten odnosi się do działalności gospodarczej przedsiębiorcy jako całości jego aktywności, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazuje, że przepis ten dotyczy zawieszania wyłącznie działalności gospodarczej rozumianej jako działalność organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych; 5. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych poprzez błędną wykładnię oraz uznanie, że przepis ten stanowi o konieczności zgłoszenia faktu zawieszenia działalności gospodarczej organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych do Krajowego Rejestru Sądowego, podczas gdy, prawidłowa wykładania tego przepisu stanowi o rejestrze prowadzonym na podstawie ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych; 6. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w zw. z art. 20 i 22 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zawieszenie działalności gospodarczej przez skarżącą może dotyczyć wyłącznie całej działalności danego przedsiębiorcy nie zaś części regulowanej ustawą o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, co stanowi o naruszeniu zasady swobody działalności gospodarczej wyrażonej w art. 20 i 22 Konstytucji RP; 7. art. 22 ust. 1 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych – poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy ustawy Prawo przedsiębiorców w zakresie zawieszania działalności gospodarczej mają zastosowanie do procedury zawieszania wskazanej w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w sytuacji, gdy z przepisu art. 22 ust. 1 tej ustawy wynika wprost, że przepisy prawa przedsiębiorców mają zastosowanie wyłącznie do "regulowanej działalności gospodarczej oraz kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy"; 8. art. 26 ust. 1 lit. a ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 20 i 22 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zawieszenie działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych wymaga zawieszenia całej aktywności gospodarczej danego przedsiębiorcy i dokonania w tym zakresie uprzedniego wpisu w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, co - zdaniem skarżącej - stanowi o naruszeniu zasady swobody działalności gospodarczej przedsiębiorców w rozumieniu art. 20 i 22 Konstytucji RP; 9. art. 31 pkt 6 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych poprzez nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że wezwanie do przedłożenia kopii posiadanego zabezpieczenia finansowego może nastąpić przed upływem terminu wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, podczas, gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisów wskazuje, że to wezwanie może zostać złożone dopiero po upływie terminu wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych; 10. art. 31 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych poprzez ich zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaistniało rażące naruszenie przez spółkę warunków wykonywania działalności objętej ustawą o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w sytuacji, gdy podmiot ten nie świadczył w dacie wydania decyzji usług objętych ww. ustawą w wobec powyższego nie mógł rażąco naruszyć przepisów ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych; 11. art. 31 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych poprzez ich zastosowanie i przyjęcie, że za naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy uznać należy brak zgłoszenia zawieszenia całej działalności gospodarczej przez skarżącą w sytuacji, gdy treść art. 7 ust. 1 pkt 2 wskazuje, że przedsiębiorca winien dokonać wyłącznie zawiadomienia marszałka o zawieszeniu działalności organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych tj. wyłącznie działalności gospodarczej objętej ustawą o imprezach turystycznych i usługach powiązanych; 12. art. 31 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w zw. z art. 104 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o zakazie wykonywania przez skarżącą działalności objętej ustawą o imprezach turystycznych i usługach powiązanych w sytuacji, gdy brak było ku temu podstaw. Skarżąca wniosła o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prejudycjalnego o treści "czy na gruncie ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych możliwe jest faktycznie zawieszenie części (regulowanej tą ustawą) działalności gospodarczej, czy konieczne jest zawieszanie całej działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy, a jeżeli tak, to czy takowe działanie i przepisy tej ustawy (a w szczególności art. 7 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 1-2 oraz art. 26 ust. 1-3 UstITIPUT), nie naruszają zasad swobody działalności gospodarczej wyrażonej w art. 20 Konstytucji ewentualnie czy stanowią wystarczająca podstawę ustawową do wprowadzania ograniczeń zasady swobody działalności gospodarczej wyrażonej w art. 22 Konstytucji." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1377) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Co do zasady, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł przy tym powodów do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego zgodnie z wnioskiem skarżącej. W myśl zasady wyrażonej w art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) wolność działalności gospodarczej stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest jednak dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny, o czym stanowi art. 22 Konstytucji RP. Działalność w zakresie oferowania, sprzedaży i realizacji imprez turystycznych oraz powiązanych usług turystycznych nie odbywa się w warunkach niczym nieograniczonej swobody działalności gospodarczej. Działalność w tym obszarze jest regulowana ze względu na interes publiczny związany z potrzebą zapewnienia ochrony bezpieczeństwa, dóbr osobistych podróżnych, ich interesów majątkowych, a także porządku publicznego, któremu mogłoby zagrażać nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasad prowadzenia działalności gospodarczej w sferze organizowania imprez turystycznych. Działalność taka wymaga uzyskania wpisu do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych prowadzonego przez Marszałka Województwa, zasady jej prowadzenia reguluje ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. Przepisy tej ustawy określają warunki, jakie muszą spełniać organizatorzy turystyki i przedsiębiorcy ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych, aby mogli legalnie funkcjonować na rynku usług turystycznych. Warunki te obejmują w szczególności obowiązki: posiadania zabezpieczenia finansowego w formach przewidzianych ustawą (gwarancja bankowa lub ubezpieczeniowa, umowa ubezpieczenia na rzecz podróżnych, turystyczny rachunek powierniczy), przekazywania marszałkowi województwa niezbędnych informacji o posiadanych zabezpieczeniach finansowych, prowadzenia dokumentacji, w tym wykazu umów oraz realizację obowiązku informacyjnego wobec podróżnych. Zapewniają one nie tylko minimalny, jednolity standard dla każdego przedsiębiorcy turystycznego, określając jego podstawowe obowiązki, wyznaczają także niezbędny poziom ochrony podróżnych. Wymagane zabezpieczenia finansowe mają przede wszystkim chronić bezpieczeństwo nabywców usług turystycznych w zakresie możliwości powrotu z miejsca odbywania się imprezy turystycznej do miejsca zamieszkania w przypadku niewypłacalności organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych i pozwalać m.in. na zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną lub powiązane usługi turystyczne, pokrycie kosztów kontynuacji imprezy turystycznej lub kosztów powrotu do kraju, obejmujących w szczególności koszty transportu i zakwaterowania, w tym także w uzasadnionej wysokości koszty poniesione przez podróżnych, w przypadku gdy organizator turystyki lub przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych, wbrew obowiązkowi, nie zapewnia tego powrotu (zob. uzasadnienie projektu ustawy, Sejm RP Kadencja VIII. druk nr 1784). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy organizatorzy turystyki oraz przedsiębiorcy ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych są obowiązani składać marszałkowi województwa oryginały lub poświadczone za zgodność z oryginałem przez adwokata, radcę prawnego lub notariusza kopie posiadanego zabezpieczenia finansowego, nie później niż 14 dni przed upływem terminu obowiązywania umowy lub gwarancji poprzedniej. Nieprzedłożenie, mimo wezwania, marszałkowi województwa aktualnego dokumentu posiadanego zabezpieczenia finansowego, jest rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności, o czym stanowi art. 31 pkt 6 ustawy. Stosownie natomiast do art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c ustawy stwierdzenie takiego rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności przez organizatora turystyki lub przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych obliguje Marszałka Województwa do wydania decyzji o wykreśleniu tego przedsiębiorcy z rejestru organizatorów turystyki oraz przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych i o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat. Ocena spełnienia przesłanek zastosowania tej sankcji na charakter zindywidualizowany i wymaga ustalenia, czy konkretny organizator turystyki lub przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych realizuje spoczywający na nim obowiązek ustawowy. Treść obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych nie może być przy tym odczytywana w oderwaniu od motywu 40 i art. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych (Dz.U. UE.L.2015.326.1). Powołany motyw i odpowiadający mu przepis dyrektywy nakazuje zapewnienie przez Państwa członkowskie, by organizatorzy prowadzący przedsiębiorstwo na ich terytorium posiadali zabezpieczenie na potrzeby zwrotu wszystkich wpłat dokonanych przez podróżnych lub w ich imieniu w zakresie, w jakim dane usługi nie zostały wykonane w wyniku niewypłacalności organizatora. Zabezpieczenie to ma być skuteczne i obejmować zasadnie przewidywane koszty. Takie też były cele regulacji krajowej zawartej w ustawie o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, stanowiącej implementację przepisów ww. dyrektywy Wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych uwzględniająca treść, kontekst systemowy i ratio legis przepisu prowadzi do wniosku, że organizator turystyki i przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych zobligowany jest do posiadania nieprzerwanego zabezpieczenia finansowego i składania marszałkowi województwa dokumentów potwierdzających spełnienie tego wymagania nie później niż 14 dni przed upływem terminu obowiązywania umowy lub gwarancji poprzedniej, które z natury mają charakter terminowy. W art. 7 ust. 1 pkt 2 in fine dopuszczono wyjątek od tej zasady. Przedsiębiorcy turystyczni zaprzestający działalności albo zawieszający działalność są zwolnieni z obowiązku przedłożenia w przewidzianym do tego terminie aktualnego dokumentu posiadanego zabezpieczenia finansowego, jeżeli zawiadomią Marszałka Województwa o zaprzestaniu albo zawieszeniu działalności organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że ustawodawca wyraźnie odróżnia instytucję zaprzestania działalności organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych od zawieszenia działalności przez te podmioty, co znajduje odzwierciedlenie w pozostałych przepisach ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. Ustawa ta dopuszcza możliwość zaprzestania działalności organizatora turystyki wyłącznie w zakresie w niej uregulowanej, na zasadach odrębnych od zasad ogólnych zakończenia działalności gospodarczej określonych w ustawie Prawo przedsiębiorców. W przypadku zaprzestania przez przedsiębiorcę turystycznego wykonywania działalności regulowanej na wniosek tego przedsiębiorcy Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o jego wykreśleniu z rejestru. Na podstawie decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy turystycznego z rejestru Marszałek województwa dokonuje wykreślenia przedsiębiorcy turystycznego z Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych (zob. art. 27 ust. 7 pkt 8 oraz art. 30 ust. 7 pkt 3 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych). Skarżąca nie skorzystała z tej możliwości. W piśmie z 27 sierpnia 2020 r. zawiadomiła Marszałka Województwa o zawieszeniu wykonywania działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych od 14 sierpnia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. Zawieszenie wykonywania działalności przez organizatora turystyki lub przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych i obowiązek zawiadomienia o tym organu prowadzącego rejestr uregulowane zostały w art. 26 ust. 1 i 1a ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. Zgodnie z powołanymi przepisami organizator turystyki lub przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych jest obowiązany zawiadomić organ prowadzący rejestr o zmianie wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, polegającej na ujawnieniu informacji o zawieszeniu, przedłużeniu zawieszenia lub wznowieniu wykonywania działalności, w terminie 7 dni od dnia ujawnienia tej informacji (ust. 1). Organizator turystyki lub przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej (ust. 1a). Zawieszenie wykonywania działalności przez organizatora turystyki lub przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych odbywa się zatem na zasadach ogólnych, dotyczących wszelkiego rodzaju działalności gospodarczej, określonych w art. 24 i 25 Prawa przedsiębiorców. Oznacza to, że zawieszenie wykonywania działalności następuje na wniosek przedsiębiorcy, podlega wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub rejestru przedsiębiorców KRS. Wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej oraz o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej w przypadku przedsiębiorców podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego następuje na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym. Dla przedsiębiorcy wpisanego do tego rejestru okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej, ale nie wcześniej niż w dniu złożenia wniosku. W okresie zawieszenia obowiązuje zakaz wykonywania wszelkiej działalności gospodarczej poza wyjątkami określonymi w ustawie. W odniesieniu do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że ustawa o imprezach turystycznych i usługach powiązanych nie normuje tu w żadnej mierze kwestii, które nie należą do zakresu regulacji w świetle jej art. 1 pkt 1 i 2. Stanowi jedynie, że zawieszenie działalności regulowanej odbywa się na zasadach ogólnych dotyczących działalności gospodarczej. Stosownie do powołanego art. 26 ust. 1 i 1a ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych zawiadomienie organu prowadzącego rejestr organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych o zawieszeniu wykonywania działalności ma charakter wtórny w stosunku do zmiany wpisu w KRS polegającej na ujawnieniu informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej. Zawieszenie działalności nie wymaga wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru w drodze decyzji organu rejestrowego, a jedynie zmiany danych w Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych na podstawie zawiadomienia o zawieszeniu działalności (art. 27 ust. 7 pkt 12 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych). Wbrew stanowisku strony skarżącej nie zmienia tego objęty zarzutem skargi art. 22 ust. 1 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, który stanowi, że do działalności w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz ułatwiania nabywania powiązanych usług turystycznych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo przedsiębiorców dotyczące regulowanej działalności gospodarczej oraz kontroli działalności gospodarczej. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa oznacza, że niektóre z nich znajdują zastosowanie wprost, bez żadnej modyfikacji i zabiegów adaptacyjnych, inne tylko pośrednio, a więc z uwzględnieniem konstrukcji, istoty i odrębności postępowania, w którym znajdują zastosowanie, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być zastosowane. Jak wskazano, kwestia zawieszenia działalności przez organizatora turystyki lub przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych uregulowana została w art. 26 ust. 1 i 1a ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. Zgodnie z tymi zasadami zawieszenie działalności takich przedsiębiorców następuje na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, a zmiana wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym polegająca na ujawnieniu informacji o zawieszeniu wykonywania działalności generuje obowiązek zawiadomienia organu prowadzącego rejestr organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, które jest warunkiem zwalnia przedsiębiorcy turystycznego z obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. Interpretacja art. 26 ust. 1 i 1a zaproponowana przez skarżącą, polegająca na przyjęciu, że zawieszenie działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych może odbyć się na innych zasadach niż zawieszenie działalności gospodarczej tj. z wyłączeniem zmian wpisu w KRS i skutków określonych w art. 25 ustawy Prawo przedsiębiorców, jest sprzeczna z treścią tych przepisów. Ponadto na skutek przyjęcia w drodze wykładni, że art. 26 ust. 1a ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych odnosi się wyłącznie do przypadków, gdy przedsiębiorca zamierza zawiesić całą swoją aktywność gospodarczą, przepis ten byłby całkowicie pozbawiony wartości normatywnej w świetle przepisów ustawy – Prawo przedsiębiorców, co zaprzeczałoby racjonalności ustawodawcy. Z omówionych względów za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że skoro skarżąca nie dokonała zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 24 i 25 ustawy Prawo przedsiębiorców to nie spełniła przesłanki zawieszenia działalności, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. Nie mogła zatem skutecznie uchylić się od obowiązku określonego w tym przepisie. Nawet jednak gdyby przyjąć stanowisko skarżącej, że samo zawiadomienie organu rejestrowego o zawieszeniu działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych dokonane pismem z 27 sierpnia 2020 r. było wystarczające do skorzystania przez nią z ustawowego zwolnienia – z czym, jak wskazano, Sąd się nie zgadza - to odpowiednie stosowanie art. 24 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców w związku z art. 22 ust. 1 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, powodowałoby, że okres tego zawieszenia rozpoczynałby się nie wcześniej, niż w dniu złożenia zawiadomienia, a więc 27 sierpnia 2020 r., podczas gdy termin przedłożenia organowi dokumentu zabezpieczenia finansowego upływał 30 lipca 2020 r., a termin obowiązywania dotychczas posiadanego przez skarżącą zabezpieczenia 13 sierpnia 2020 r. Również więc z tego względu argumenty skarżącej, że nie naruszyła warunków wykonywania działalności regulowanej nie mogą być uznane za przekonujące. Ponadto organ prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako rażące naruszenie wykonywania działalności organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych w rozumieniu art. 31 pkt 6 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że kwalifikacja ta jest błędna, gdyż organ nie dokonał wymaganego tym przepisem wezwania. Ustawa o imprezach turystycznych i usługach powiązanych wprost nie określa terminu wezwania organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych do przedłożenia dokumentu zabezpieczenia finansowego. Nie usprawiedliwia to jednak twierdzenia, że wezwanie takie organ może wystosować dopiero po niewywiązaniu się przez spółkę z obowiązku wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. Nie można bowiem utożsamiać tego wezwania z wezwaniem przedsiębiorcy, do usunięcia zwykłych uchybień stwierdzonych w wyniku kontroli, o którym mowa w art. 30 ust. 6a ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, którego niewykonanie jest sankcjonowane w art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. b tej ustawy. Rację miały organy administracji przyjmując, że wezwanie, o którym mowa w art. 31 pkt 6 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych ma doprowadzić do wykonania obowiązku określonego w art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przed upływem terminu przewidzianego w tym przepisie i przed upływem terminu obowiązywania umowy lub gwarancji poprzedniej - co jest niezbędne z punktu widzenia realizacji powołanych na wstępie celów ustawy zbieżnych zasadniczo z celami wyznaczonymi w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 - musi więc być dokonane odpowiednio wcześniej. Skierowanie do organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych wezwania po upływie terminu do złożenia dokumentów zabezpieczenia finansowego, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, czy wręcz po upływie terminu obowiązywania dotychczasowego zabezpieczenia finansowego, pozbawiałoby organ rejestrowy możliwości prewencyjnej kontroli, czy obowiązek posiadania stosownych zabezpieczeń na odpowiednim poziomie jest przez dany podmiot zrealizowany. Na skutek takiej interpretacji przepisów, wobec pozbawienia organy środków zapobiegania naruszeniom tego obowiązku, wpisany do rejestru przedsiębiorca posiadający status organizatora turystyki i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych, nieobjęty zwolnieniem ustawowym, miałby możliwość kontynuowania swojej działalności pomimo braku obowiązujących zabezpieczeń finansowych. Sytuacja taka jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia wskazanych na wstępie celów regulacji tj. zapewnienia by organizatorzy turystyki i przedsiębiorcy ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych posiadali skuteczne zabezpieczenia finansowe na wypadek niewypłacalności, co ma służyć bezpieczeństwu i ochronie interesów podróżnych, a w perspektywie ogólnej również interesowi publicznemu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca wielokrotnie była przez organ informowana o obowiązku wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych, upływie terminu obowiązywania poprzedniej gwarancji ubezpieczeniowej i sankcji za niedopełnienie tego obowiązku wynikającej z art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c w związku z art. 31 pkt 6 tej ustawy (pisma z 10 czerwca 2020 r. i z 11 sierpnia 2020, zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 17 sierpnia 2020 r., pismo z 3 września 2020 r.). Pomimo tego, ciążącego na niej obowiązku nie wykonała, zaś próba zwolnienia się z ciążącego na niej obowiązku i uniknięcia odpowiedzialności przewidzianej w art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c ustawy okazała się nieskuteczna, gdyż skarżąca nie spełniła przewidzianych ku temu przesłanek ustawowych. W tych okolicznościach nie zaistniały więc przesłanki do umorzenia na mocy art. 105 § 1 k.p.a. postępowania w przedmiocie nałożenia sankcji administracyjnej za rażące naruszenie wykonywania działalności. W sprawie bezsporne pozostaje, że skarżąca w ustawowym terminie nie wykonała obowiązku złożenia dokumentu zabezpieczenia finansowego i po 13 sierpnia 2020 r. nie posiadała takiego zabezpieczenia - ani przed upływem terminu do wykonania tego obowiązku ani po upływie terminu, do czasu wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie wykreślenia jej z rejestru i zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru. W toku postępowania administracyjnego skarżąca powoływała się konsekwentnie na zawieszenie działalności (art. 27 ust. 7 pkt 12 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych). Stanowisko to podtrzymała też w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie dokonała jednak zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców tj. według zasady przyjętej w art. 26 ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych. W ocenie Sądu, dokonane przez organ ustalenia faktyczne były wystarczające do stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki nałożenia na skarżącą sankcji administracyjnej w świetle prawidłowej wykładni powołanych przepisów ustawy. Jak wskazano, odmienna interpretacja tych przepisów – proponowana przez skarżącą, skonstruowania na założeniu, że zawieszenie wykonywania działalności przedsiębiorcy turystycznego odbywa się na odrębnych zasadach, niż wynikające z art. 26 o imprezach turystycznych i usługach powiązanych oraz z przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców jest wykładnią contra legem – sprzeczną z powołanymi przepisami ustawy. Sąd dostrzega, że regulacje prawne przyjęte w ustawie o imprezach turystycznych i usługach powiązanych tworzące system gwarancji posiadania zabezpieczeń finansowych i ich ciągłości mogą być dolegliwe dla organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, jednak z perspektywy wartości, jaką jest zapewnienie właściwych standardów ochrony pasażera uznane zostały za konieczne do prowadzenia działalności na rynku usług turystycznych. Z omówionych względów Sąd uznał za chybione podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Ponadto stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Objęte zarzutami skargi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wskazują na obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś art. 80 k.p.a. określa, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie nie doszło do błędów w ocenie materiału dowodowego, czy błędów w ustaleniach faktycznych. Okoliczności stanu faktycznego sprawy istotne dla rozstrzygnięcia z perspektywy prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego zostały wyjaśnione. Z powodów, wcześniej wskazanych, w świetle prawidłowej wykładni powołanych przepisów ustawy o imprezach turystycznych i usługach powiązanych bez znaczenia dla oceny dopuszczalności wydania zaskarżonej decyzji jest okoliczność, czy w okresie braku zabezpieczenia finansowego strona prowadziła faktycznie działalność objętą wpisem do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych. Istotne jest, że potencjalnie miała taką możliwość. Reasumując, organy administracji nie naruszyły zasad wynikających z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Ustalenia dokonane przez organy odpowiadają standardom postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany i prawidłowo oceniony przez organy materiał dowodowy stanowił podstawę prawidłowo przeprowadzonej subsumpcji, tj. przyporządkowania ustalonym stanom faktycznym odpowiednich norm prawnych, a następnie przewidzianej prawem sankcji. Wnioski organów są logiczne i konkretne, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, w którym znalazło się również stanowisko co do stawianych w odwołaniu zarzutów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., pozwoliło na sformułowanie w skardze szeregu merytorycznych zarzutów, jak również na przeprowadzenie sądowej kontroli. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niezasadność zarzutów skargi oraz brak stwierdzenia z urzędu innych naruszeń prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej uchwały, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.