VI SA/Wa 2639/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. J. i A. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. J. i A. J. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 1 września 2015 r. skarżące, H. J. i A. J. – prowadzące działalność gospodarczą pod nazwą D. s.c. z siedzibą w R., reprezentowane przez pełnomocnika r. pr. P. Z. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu partii rodzynek w kartonach a’10kg importowanej w ilości 18 000 kg (kraj pochodzenia [...]). W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż jej wykonanie narazi skarżące ze szkodą, bowiem wobec stwierdzenia niezgodności towaru z ustawą o jakości handlowej konieczne będzie jego zutylizowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (vide: postanowienie NSA z 9 września 2010 r., I OZ 671/10). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (v. postanowienie NSA z 6 marca 2012 r., I OZ 116/12). We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie profesjonalny pełnomocnik skarżących nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych, z punktu widzenia interesów jego mocodawców, następstw wykonania decyzji, zaniechał jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Jedyne na co wskazał to ewentualna konieczność utylizacji towaru niespełniającego wymagań w zakresie jakości handlowej. Analizując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd obowiązany jest do oceny przesłanek wstrzymania nie tylko pod kątem interesów strony skarżącej, ale też innych uczestników postępowania, a nawet podmiotów, których podlegająca wykonaniu decyzja dotyczy jedynie pośrednio np. tylko w wymiarze faktycznym, a nie wyłącznie prawnym. W sprawie zawisłej przed Sądem ocenie podlegać musi więc również i to, czy ewentualne udzielenie ochrony tymczasowej stronie skarżącej na czas postępowania sądowego nie będzie groziło szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami innym podmiotom, jak np. potencjalnym konsumentom. Jak wynika z treści art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity Dz.U z 2015, poz. 678 ze zm.) po przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, w przypadku stwierdzenia niewłaściwej jakości handlowej organ Inspekcji, w drodze decyzji, zakazuje wprowadzenia artykułu rolno-spożywczego do obrotu. W niniejszej sprawie zakazem wprowadzenia do obrotu objęta została partia rodzynek w kartonach a’10kg sprowadzona w ilości 18 000 kg z [...], a zatem produkt przeznaczony do spożycia, który nie spełniał wymagań w zakresie jakości handlowej. W art. 30 ust. 2 ustawy o jakości handlowej ustawodawca, mając na powyższe na uwadze zdecydował o nadawaniu decyzjom zakazującym wprowadzenia do obrotu rygoru natychmiastowej wykonalności i regulacji tej nie sposób pominąć podczas rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania sądowego. Konkludując, ochrona życia i zdrowia ludzi (potencjalnych konsumentów) winna mieć pierwszeństwo przed ewentualnymi skutkami ekonomicznymi wykonania decyzji, których odwrócenie będzie możliwe np. w trybie odszkodowawczym za działania władzy publicznej. Nie przewidując wyniku oceny legalności zaskarżonych decyzji, zdaniem Sądu, w przedstawionych okolicznościach wniosek skarżących o zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia