VI SA/Wa 2640/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej kpa) oraz art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r., poz. 1432 – dalej ustawa o ochronie), po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] skreślającej M. B. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. skreślił M. B. (dalej strona, skarżący) z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z powodu dopuszczenia się przez niego, podczas wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, czynu zabronionego określonego w art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń i art. 51 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Jak wskazano w prawomocnym od dnia [...] czerwca 2016 r. wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...] skarżący w dniu [...] stycznia 2016 r. około godz. [...] przy ul. [...] podejmował czynności zawodowe pracownika ochrony nosząc przy sobie broń służbową marki Walter P-99 wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości, znajdując się po użyciu alkoholu w wydychanym powietrzu o zawartości 0,88 mg/l. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że podstawą wydania decyzji o skreśleniu go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest sam fakt wydania wyroku skazującego za wykroczenie z art. 70 § 2 kw i art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 9 kw, podczas gdy fakt ten nie oznacza jeszcze, że osoba skazana za powyższe stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Następnie strona podniosła, że organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji winien był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dokonać własnych ustaleń w tej sprawie, bowiem skarżący w momencie poddania go badaniu na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu był w stanie po spożyciu alkoholu, jednak od momentu rozpoczęcia pracy i pobrania broni palnej do chwili przeprowadzenia badania nie podejmował żadnych czynności służbowych, oczekiwał dopiero na wyjazd, na pierwszy patrol wraz z drugim pracownikiem (posiadał przy sobie broń palną, pozostając jednakże biernym). W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Policji (dalej KGP, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanej decyzji KGP wskazał, iż stosownie do treści art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie, decyzje w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej mają charakter związany, o czym świadczy imperatywna forma czasownika "skreśla się". Organ nie ma zatem prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Ww. przepis nie stopniuje ani nie różnicuje przesłanek skreślenia. Podstawą skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest już bowiem samo dopuszczenie się przez skarżącego czynu zabronionego, określonego w art. 70 § 2 lub art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń. Jak bezsprzecznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia czynu, który wyczerpuje dyspozycję art. 70 § 2 kw i art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, za co wymierzono mu karę nagany. Tym samym żadne okoliczności pozytywne o stronie świadczące, jak np. to, że przez 17 lat był wzorowym pracownikiem ochrony czy nienaganna opinia nie mogą wpłynąć na inny sposób rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Następnie KGP stwierdził, iż organ I instancji orzekając w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a sporządzone w sprawie uzasadnienie odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Brak jest również podstaw – zdaniem organu odwoławczego, do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 105 § 2 kpa, organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało ono wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Zatem warunkiem umorzenia postępowania jest wszczęcie postępowania na wniosek strony, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Natomiast stosownie do art. 105 § 1 kpa postępowanie umarza się gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Również przesłanka bezprzedmiotowości nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył, działający przez pełnomocnika profesjonalnego skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przyjęcie, że podstawą wydania decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest sam fakt wydania wyroku skazującego, za wykroczenie art. 70 § 2 kw i art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 9 kw, podczas gdy fakt ten nie oznacza jeszcze, że osoba skazana za powyższe stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co mogłoby uzasadniać skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej; - naruszenie art.7 i art. 77 kpa poprzez wybiórczą i pobieżną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, nieprzydanie należytej wagi okolicznością świadczącym na korzyść skarżącego, a przez to rażącą sprzeczność wydanej decyzji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, jak również dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do normy materialnej wynikającej z art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie, co skutkowało zgodnym z prawem rozstrzygnięciem co do skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy wykonując zadania pracownika ochrony fizycznej dopuścił się czynu zabronionego określonego w art. 70 § 2 lub art. 87 § 1 kw. Z art. 70 § 2 kw wynika, że karze aresztu albo grzywny podlega, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe lub służbowe. Z treści powyższych przepisów wynika, że jedną z obligatoryjnych przesłanek skreślenia pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jest wykonywanie przez tego pracownika zadań pracownika ochrony fizycznej po spożyciu alkoholu. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] stycznia 2016 r. około godz. [...] przy ulicy [...] w B. podejmował czynności zawodowe pracownika ochrony nosząc przy sobie broń służbową marki Walter P-99 wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości, znajdując się w stanie po spożyciu alkoholu w wydychanym powietrzu o zawartości 0,88 mg/l. Popełniając tym samym wykroczenie z art. 70 § 2 kw i art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 9 kw, co została stwierdzona w prawomocnym wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...]. W ocenie Sądu, treść art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie jest jasna i ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji są normą wyrażoną w tym przepisie związane. Zaskarżona decyzja jest decyzją związana i nie pozwala organowi na ocenę dowodów i wyciąganie z nich wniosków innych niż te, które opisane są w ustawie. Organ ma obowiązek wszcząć postępowanie, a jeżeli istnieją ku temu przesłanki obowiązek cofnąć licencję. Należy zauważyć, iż skarżący wykonywał zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa, co zostało stwierdzone w ww. wyroku. Dla potrzeb postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej, jak i postępowania sądowoadministracyjnego bez znaczenia pozostają motywy sądu karnego, jakimi kierował się ten sąd wydając wyrok skazujący, gdyż w sprawie przed organem administracji decydującym był sam fakt prawomocnego skazania skarżącego za ww. wykroczenie, co nakazało organom uruchomić tryb przewidziany w art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie. Bez znaczenia są zatem okoliczności pozytywnie świadczące o skarżącym, jak np. fakt, iż przez 17 lat był wzorowym pracownikiem ochrony, nigdy wcześniej nie dopuścił się naruszenia prawa czy też przepisów porządkowych, jak również nienaganna opinia w stosunku do jego osoby. Przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę podjęcia decyzji o cofnięciu licencji, wskazuje na zakres postępowania wyjaśniającego jakie powinno zostać przeprowadzone w sprawie. Uwzględniając przyjętą w sprawie podstawę prawną cofnięcia licencji pracownika ochrony, wskazać należy, że do obowiązków organów administracji publicznej należało ustalenie, czy skarżący wykonywał zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa i czy zostało to stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Stan faktyczny sprawy nie jest skomplikowany i został prawidłowo ustalony przez organy. Skarżący został skazany za popełnienie wykroczenia określonego w art. 70 § 2 kodeksu wykroczeń. Z powołanego ostatnio przepisu wynika, że karze aresztu albo grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe lub służbowe. Podkreślenia wymaga, że niezachowanie trzeźwości przy wykonywaniu zadań pracownika ochrony stanowi niewątpliwie wykonywanie zadań pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone w trybie odrębnych przepisów, tj. w postępowaniu w sprawie o wykroczenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie w oparciu o wyrok skazujący za popełnienie wykroczenia spenalizowanego w art. 70 § 2 kw prawidłowo ustaliły, że została spełniona przesłanka cofnięcia licencji pracownika, o której mowa w art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie. Ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na pracownika ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania czynności przewidzianych tą ustawą, a w przypadku ich niespełnienia przewiduje obligatoryjne sankcje w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego o jakim mowa w art. 7 kpa. Zatem organ administracji nie miał możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak poprzez wydanie orzeczenia zgodnego z treścią przepisu art. 29 ust. 6 pkt 3 ustawy o ochronie. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy administracji wyjaśniły sprawę w sposób wymagany przez normy prawa określone w przepisach art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa, orzekł rzekł jak w sentencji.