VI SA/Wa 2647/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.; dalej "ustawa o ochronie"), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. (dalej Komendant Wojewódzki, organ I instancji) z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], którą cofnięto skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Komendanta Głównego Policji zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Komendant Wojewódzki decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. wydał skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP wpłynął z Sądu Rejonowego S. w S. odpis wyroku, którym uznano skarżącego winnym tego, że w dniu [...] grudnia 2012 r. w S., na terenie strzelnicy wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości podjął czynności zawodowe znajdując się w stanie po użyciu alkoholu z wynikiem: I badanie wynik 0,12 mg/dm3, II badanie wynik 0,09 mg/dm3, III badanie wynik 0,06 mg/dm3, tj. o czyn z art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń (dalej K.w.). Za powyższy czyn wymierzono obwinionemu karę grzywny w kwocie 200 złotych. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki w dniu [...] kwietnia 2013 r., w oparciu o art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 i 2 Kpa, poinformowano skarżącego o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłaszania żądań. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. dokonano sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w wydanym w dniu [...] kwietnia 2013 r. zawiadomieniu, poprzez sprostowanie stopnia posiadanej przez skarżącego licencji ochrony fizycznej, gdyż, jak wskazał organ I instancji, zamiast pierwszego i drugiego stopnia podano jedynie pierwszego stopnia. Komendant Wojewódzki decyzją z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie, cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia, wskazując, że skarżący, będąc pracownikiem ochrony wykonywał swoje zadania z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Co do ukarania za czyn z art. 70 § 2 K.w. skarżący wyjaśnił, że postępowanie karne prowadzone było nieprawidłowo, gdyż dwa alkomaty, którym mierzono zawartość alkoholu w organizmie skarżącego wskazywały odmienne wyniki, bowiem, na co zwrócił uwagę skarżący, jeden z nich był niesprawny. Dodał, że pracownikiem ochrony jest od 1992 r. i praca ta stanowi jego jedyne źródło utrzymania. Zaskarżoną do Sądu decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podał, że organy Policji związane są prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w S. w zakresie ustalenia przesłanek wypełniających dyspozycję przepisów prawa materialnego, czyli ustawy o ochronie osób i mienia, nakazujących organom Policji - zgodnie z wolą ustawodawcy - odbieranie w drodze decyzji administracyjnej uprawnień do wykonywania zawodu pracownika ochrony, tj. cofnięcia licencji. KGP wskazał jednocześnie, że cofnięcie licencji nie jest karą dodatkową za popełnienie wykroczenia, lecz skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia, że osoba posiadająca licencję pracownika ochrony wykonywała zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Organ podkreślił, że nie rozstrzygał o winie lub niewinności skarżącego i nie badał okoliczności zdarzenia i wyjaśnił, że były one oceniane i badane przez sąd, co znalazło odzwierciedlenie w prawomocnym wyroku, który wiąże organy Policji w zakresie prawnych i faktycznych podstaw cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w niniejszej sprawie przesłanki obligujące organy Policji do cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia bezsprzecznie zachodzą, bowiem, jak podał, skarżący popełnił wykroczenie związane z wykonywaniem zadań pracownika ochrony, za co został ukarany prawomocnym wyrokiem sądu, a uznanie tego ukarania za niebyłe nie nastąpiło. Komendant Główny Policji stanął na stanowisku, że skarżący wykonując tak odpowiedzialny zawód, jak pracownika ochrony fizycznej, powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji, jakie wiążą się z wykonywaniem obowiązków służbowych w stanie po użyciu alkoholu. Podał, że przepis ustawy o ochronie, będący materialnoprawną podstawą decyzji w niniejszej sprawie, ma charakter obligatoryjny i ustawodawca nie przewidział innej możliwości rozstrzygnięcia, niż cofnięcie licencji przy spełnieniu przesłanek określonych w tym przepisie. Jak podał organ, ustawodawca w ustawie o ochronie wskazał wprost, że pracownik ochrony fizycznej powinien swoją postawą wzbudzać zaufanie społeczne, a jego zachowanie we wszystkich sferach życia, zarówno prywatnego jak i zawodowego, winno dawać rękojmię zgodnego z prawem realizowania przyznanych mu ustawowo uprawnień. W ocenie organu, popełniony przez skarżącego czyn o charakterze umyślnym godzi w szeroko pojęte bezpieczeństwo publiczne, czyli dobro, które jako licencjonowany pracownik ochrony fizycznej winien chronić. W związku z powyższym Komendant Główny Policji wskazał, że skoro żaden z podnoszonych przez skarżącego argumentów nie eliminuje faktu wykonywania zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa, to brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję skarżący wskazał, że kontrolę jego trzeźwości przeprowadzono niesprawnym alkomatem. Podał, że udał się na [...] Komisariat Policji w S. celem rzeczywistego ustalenia trzeźwości, jednak odmówiono mu badania, ponieważ alkomat był uszkodzony. Dodał, że z powodu braku pieniędzy nie mógł udać się na dalsze badania krwi. Jak podał skarżący, za domniemane wykroczenie ukarano go dwukrotnie, gdyż pracodawca nie wypłacił mu w całości pensji za godziny przepracowane w listopadzie, po drugie zapłacił mandat, a obecnie Policja zamierza ukarać go karą administracyjną, cofając licencję I i II stopnia. Uznał karę zastosowaną przez organ za karę finansową, gdyż, jak wskazał skarżący, zapłacił za licencję I stopnia 2150 złotych i za licencję II stopnia 2000 złotych. Skarżący podkreślił, że nie naruszył obowiązującej go ustawy o ochronie osób i mienia. Nadto skarżący podał, że jego sprawa nie jest do końca wyjaśniona, przy czym jest zastraszany przez Komendę Wojewódzką Policji w S. karą grzywny lub pozbawienia wolności na 2 lata. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji wskazuje, że licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji. Z kolei zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 31 ust. 2 pkt 3 tej ustawy Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony wykonuje zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy S. w S. V Wydział Karny uznał winnym A. K. stwierdzając, że popełnił on wykroczenie z art. 70 § 2 K.w. Wskazano, że w dniu [...] grudnia 2012 r. w S., na terenie strzelnicy [...] skarżący wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajdując się w stanie po użyciu alkoholu podejmował czynności zawodowe jako pracownik ochrony fizycznej. Skarżącemu wymierzono karę grzywny w wysokości 200 zł (por. wyrok w aktach administracyjnych, karta nr 89, prawomocny od dnia 22 lutego 2013 r.). W ocenie Sądu, treść przepisu art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie aktualna na dzień wydania decyzji przez Komendanta Głównego Policji jest jasna i ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji są normą wyrażoną w tym przepisie związane. Decyzja taka jest decyzją związaną i nie pozwala organowi na ocenę dowodów i wyciąganie z tego innych wniosków niż te, które opisane są w ustawie. Organ ma obowiązek wszcząć postępowanie, a jeżeli istnieją ku temu przesłanki ma obowiązek cofnąć licencję. Należy zauważyć, że skarżący wykonywał zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa co zostało stwierdzone w ww. wyroku. Dla potrzeb postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia, jak i postępowania sądowoadministracyjnego bez znaczenia pozostają motywy sądu karnego, jakimi kierował się ten sąd wydając wyrok skazujący, gdyż w sprawie przed organem administracji decydującym był sam fakt prawomocnego skazania skarżącego za ww. wykroczenie, co nakazało organom uruchomić tryb przewidziany w art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie. Przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę podjęcia decyzji o cofnięciu licencji, wskazuje na zakres postępowania wyjaśniającego jakie powinno zostać przeprowadzone w sprawie. Uwzględniając przyjętą w sprawie podstawę prawną cofnięcia licencji pracownika ochrony, wskazać należy, że do obowiązków organów administracji publicznej należało ustalenie, czy skarżący wykonywał zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa i czy zostało to stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy nie jest skomplikowany i został prawidłowo ustalony przez organy. Skarżący został skazany za popełnienie wykroczenia określonego w art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń. Z powołanego ostatnio przepisu wynika, że karze aresztu albo grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe lub służbowe. Wprawdzie skarżący kwestionował ustalenia poczynione w związku z jego stanem trzeźwości, jednakże, jak wynika z akt sprawy, nie zostały one podważone i stanowiły dla sądu karnego podstawę stwierdzenia wykroczenia polegającego na podejmowaniu czynności zawodowych w stanie po użyciu alkoholu. Podkreślenia wymaga, że niezachowanie trzeźwości przy wykonywaniu zadań pracownika ochrony stanowi niewątpliwie wykonywanie zadań pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone w trybie odrębnych przepisów, tj. w postępowaniu w sprawie o wykroczenia. W związku z tym stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie na podstawie wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia opisanego w art. 70 § 2 K.w., prawidłowo ustaliły, że została spełniona przesłanka cofnięcia licencji pracownika ochrony, o której mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie. Ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na pracownika ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania czynności przewidzianych tą ustawą, a w przypadku ich niespełniania przewiduje obligatoryjne sankcje w postaci odmowy wydania, zawieszenia praw lub cofnięcia licencji. Sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego, o jakim mowa w art. 7 Kpa. Zatem skoro pracownik ochrony fizycznej nie spełnia lub przestał spełniać którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 2 lub 27 ust. 3 ustawy o ochronie, organ wydający licencję nie miał możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak poprzez wydanie orzeczenia zgodnego z treścią przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o ochronie, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej do Sądu decyzji. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy Policji wyjaśniły sprawę w sposób wymagany przez normy prawa określone w przepisach art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.