VI SA/Wa 2653/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] lipca 2021r. nr [...] utrzymaną decyzją organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] (dalej ,,zaskarżona decyzja") Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej – dalej ,,Prezes UKE"), na podstawie art. 29d ust. 13 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 777, dalej ,,ustawa o wspieraniu") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 735, dalej ,,Kpa") w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2021r. poz.576, dalej ,,Pt") nałożył na Wójta Gminy [...] (dalej ,,Skarżący", ,,Strona") karę pieniężną w wysokości 1.500 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset złotych), płatną do budżetu państwa, za nieprzekazanie przez Stronę w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE w wezwaniu na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy o wspieraniu tj. przekazanie Prezesowi UKE 3 dni po wyznaczonym terminie informacji dotyczących stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. (zwaną dalej "Uchwałą") Rada Gminy [...] ustaliła wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg, dla których zarządcą jest Wójt Gminy [...] na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 13 grudnia 2019 r. (poz.6880). Z uwagi na to, iż Strona nie przekazała Prezesowi UKE w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 29b ust. 2 ustawy o wspieraniu, informacji o stawkach opłaty o której mowa w art. 29b ust. 1 pkt 6 tej ustawy w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ww. uchwały, Prezes UKE pismem z dnia 10 września 2020 r., na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy, wystosował wezwanie, w którym wezwał Stronę do przekazania informacji dotyczących stawek opłat. za zajęcie pasa drogowego w celu: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym, 2. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam - w terminie do dnia 10 października 2020 r. Z uwagi na to, że dzień 10 października 2020 r. wypadał w sobotę termin na udzielenie odpowiedzi na ww. wezwanie upływał faktycznie 12 października 2020 r. W dniu 15 września 2020 r. Strona podjęła nieudaną próbę elektronicznego przekazania przedmiotowych informacji poprzez dołączenie do formularza kontaktowego PIT.UKE skanu ww. uchwały Rady Gminy [...]. Serwis PIT.UKE tego samego dnia poinformował Stronę o braku możliwości przekazania informacji o wysokości stawek w innej formie niż poprzez bezpośrednie wprowadzenie wartości obowiązujących stawek do systemu informatycznego obsługującego Punkt informacyjny do spraw telekomunikacji. Do wiadomości Serwisu PIT.UKE dołączono instrukcję działania oraz link do materiału instruktażowego. Wiadomością elektroniczną wygenerowaną przez Zespół Punktu Informacyjnego do spraw Telekomunikacji (PIT) z dnia 14 października 2020 r. godz. 10.46 zawiadomiono Urząd Gminy [...], iż nie otrzymano przedmiotowych danych i w związku z upływem terminu od dnia 13 października 2020 r. naliczana jest wobec strony kara pieniężna. Wiadomością elektroniczną z dnia 14 października 2020 r. godz. 14.55 pracownik gminy Skarżącej informując o problemach technicznych i braku wykwalifikowanej kadry informatycznej zwrócił się o pomoc w uzyskaniu dostępu do PIT celem przekazania przedmiotowych informacji. Ostatecznie odpowiadając na wezwanie Prezesa UKE, Skarżący przekazał żądane informacje w dniu 15 października 2020 r., tj. 3 dni po wyznaczonym terminie. W związku z powyższym zawiadomieniem z 25 maja 2021 r. Prezes UKE poinformował Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niewypełnieniem obowiązku udzielenia informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE w ww. wezwaniu. Pismem z dnia 2 czerwca 2021 r. Strona skarżąca wyjaśniła, że niezwłocznie po otrzymaniu ww. wezwania pracownicy Urzędu Gminy [...] podjęli działania ale ze względu na problemy techniczne doszło do przekroczenia przedmiotowego terminu. Strona wniosła przy tym o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na Wójta Gminy [...]. Decyzją z [...] lipca 2021r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej rozpoznając sprawę jako Organ I instancji nałożył na Wójta Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 1.500 zł (tysiąc pięćset złotych) za nieprzekazanie przez Stronę informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE w ww. wezwaniu. W uzasadnieniu Organ podniósł, że Strona nie wypełniła obowiązku przekazania w terminie informacji, o których mowa w art. 29b ust. 1 pkt 6 ustawy o wspieraniu a następnie nie przekazała żądanych informacji w terminie wyznaczonym w wezwaniu, wystosowanym do Strony na podstawie art. 29d ust. 12 tej ustawy. Strona przekazała żądane informacje dopiero 3 dni po wyznaczonym w wezwaniu terminie. Organ administracyjny opisał materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz przytoczył treść mających zastosowanie przepisów prawa. Ustosunkowując się do twierdzeń Skarżącej co do obiektywnych przeszkód uniemożliwiających wykonanie wezwania organu w zakreślonym terminie, organ stwierdził, iż Strona miała ponad miesiąc na przekazanie przedmiotowych informacji a kwestia problemów technicznych była już stronie wiadoma po pierwszej nieudanej próbie logowania w dniu 15 września 2020 r. Organ podkreślił, iż kolejna próba logowania przez stronę miała miejsce dopiero 14 października 2020 r. a do skutecznego przekazania danych doszło 15 października 2020 r. Odnosząc się natomiast do wniosku Strony o odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, Prezes UKE stwierdził, że mając na uwadze treść art. 189f § 1 Kpa odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest możliwie w dwóch odrębnych przypadkach. Co do przypadku pierwszego, gdy naruszenie prawa ma znikomą wagę i jednocześnie strona zaprzestała tego naruszania prawa, organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie w związku z tym, że Strona przedłożyła przedmiotowe dane 3 dni po terminie, doszło do spełnienia przesłanki zaprzestania naruszania prawa. Jednakże zdaniem Organu waga naruszenia jakiego dopuściła się Strona wiąże się z dalekosiężnymi skutkami zarówno dla realizacji obowiązków ustawowych Prezesa UKE jak i dla samego rynku telekomunikacyjnego. Organ podniósł, że punktem odniesienia przy ocenie "wagi naruszenia" nie może być w tym przypadku jedynie czas trwania zwłoki w przekazaniu żądanych informacji na wezwanie Prezesa UKE, lecz również okoliczność, że wezwanie zostało wystosowane do Strony wobec niewykonania przez nią w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu. Biorąc zatem pod uwagę, że Uchwała weszła w życie dnia 28 grudnia 2019 r., Strona winna była przekazać Prezesowi UKE informacje o stawkach opłaty za zajęcie pasa drogowego do dnia 11 stycznia 2020 r. Opóźnienie w przekazaniu powyższych informacji wyniosło więc aż 278 dni, podczas gdy zwłoka w przekazaniu żądanych informacji na wezwanie wyniosła kolejnych 3 dni. Wagę naruszenia należy w związku z powyższym oceniać przez pryzmat celu, dla którego Prezes UKE zbiera informacje dotyczące stawek za zajęcie pasa drogowego, tj. w celu udostępniania ich przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, którzy na podstawie tych danych mają możliwość sporządzenia rzetelnej oceny kosztów planowanej inwestycji. Nie można zatem uznać, że waga naruszenia jest znikoma co jest jednoznaczne z wykluczeniem możliwości spełnienia przestanki określonej w art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Dokonując natomiast oceny drugiego przypadku określonego w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa (uprzednie ukaranie za to samo zachowanie) organ wyjaśnił, iż nie może mieć on zastosowania z uwagi na to, iż nie ma innego organu uprawnionego do nakładania kar pieniężnych o których mowa w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu, a przedmiotowe naruszenie nie spełnia znamion wykroczenia, przestępstwa ani przestępstwa skarbowego. Odnosząc się do wysokości ustalonej kary pieniężnej określonej w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu Organ wskazał, że jest on odmienny od sankcji za niewykonanie obowiązku przewidzianej art. 209 Pt. W przedmiotowym przypadku kara wymierzana jest za każdy dzień zwłoki. Oznacza to, że jej rolą jest niejako "przymuszenie" podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku, nie zaś wyciągnięcie konsekwencji w związku z brakiem jego realizacji. Omawiana sankcja ma zatem charakter głównie "motywujący". Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności a w szczególności fakt wykonania przez Stronę obowiązku dostarczenia Prezesowi UKE żądanych w wezwaniu informacji 3 dni po wyznaczonym terminie oraz dyspozycję przepisu art. 29d ust. 13 ww. ustawy, ustalającą wysokość kary pieniężnej w wysokości 500 zł. za każdy dzień zwłoki, Prezes UKE wymierzył Stronie karę w łącznej wysokości 1 500 zł. Pismem z dnia 20 lipca 2021 r. Strona zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa UKE jako organu II instancji. W treści pisma Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędne uznanie, iż wystąpiła w sprawie zwłoka pomimo tego, że do uchybienia przedmiotowego terminu doszło na skutek okoliczności niezawinionych przez Stronę, oraz poprzez nieprawidłowe naliczenie kary za trzy dni zwłoki podczas gdy uchybienie terminu wynosiło dwa dni. Nadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez brak odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej rozpoznając sprawę ponownie jako organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ administracyjny opisał materiał dowodowy zebrany w sprawie, przytoczył treść mających zastosowanie przepisów prawa oraz wyjaśnił zakres ponownego zbadania sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie jak organ II instancji Prezes UKE stwierdził, iż Strona nie przekazała przedmiotowych informacji w terminie. Strona zrobiła to dopiero 279 dni po terminie wynikającym z ustawy i 3 dni po terminie wynikającym z wezwania do przekazania informacji w związku z czym zasadnie nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości 1500 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania Organ administracyjny wyjaśnił, że kwestia braku zawinienia wskazywana przez Stronę pozostaje w tym stanie faktycznym bez znaczenia dla oceny sprawy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej bowiem w świetle mających zastosowanie przepisów prawa istotne jest pozostawanie w zwłoce. Organ negatywnie ocenił również zarzut nieprawidłowego naliczenia kary pieniężnej. Zdaniem organu przekazanie danych w dniu 15 października 2020 r. zamiast 12 października 2020 r. oznacza 3 dni opóźnienia i za tyle dni naliczana jest kara wg ustalonej stawki 500 zł dziennie. Organ podtrzymał także poprzednie stanowisko co do oceny kwestii braku podstaw zastosowania art. 189 f § 1 Kpa. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem przyjętym w zaskarżonej decyzji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Prezesowi UKE naruszenie: 1) art. 29d ust. 13 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. wspieraniu poprzez błędne przyjęcie, iż wystąpiła zwłoka podczas gdy uchybienie terminu wynikało wyłącznie z przyczyn technicznych niezależnych od strony; 2) art. 29d ust. 13 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. wspieraniu poprzez błędne ustalenie wysokości ustalonej kary w sytuacji gdy zwłoka wynosiła dwa a nie trzy dni; 3) naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia, iż naruszenie prawa przez Wójta Gminy [...] nie miało znikomej wagi, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej Stronie. Wskazując na powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie. W uzasadnieniu skargi Skarżący podtrzymał swoje zarzuty kierowane do decyzji Prezesa UKW wydanej w I instancji. Przede wszystkim w ocenie Skarżącego z uwagi na problemy techniczne nie można przypisać mu winy co do uchybionego terminu a tym samym nie można karać go za zwłokę, która nie była od niego zależna. Skarżący wskazywał tutaj, iż wielokrotnie pracownik gminy próbował przekazać żądane informacje do UKE jednak konto w PIT utworzone 15 września 2020 r. okazało się nieaktywne i dlatego też 14 października 2020 r. pracownik gminy zmuszony był do wystąpienia o zresetowanie hasła do konta i dopiero ponowne przyznanie uprawnień pracownikowi Gminy w dnu 15 października 2020 r. co pozwoliło na skuteczne przesłanie przedmiotowych informacji. Nadto w ocenie Skarżącego wyznaczony termin na przesłanie danych uległ skróceniu o kilka dni na skutek problemów technicznych leżących po stronie organów administracyjnych. Uzasadnia to, iż brak jest możliwości stawiania stronie zarzutu zaniedbania wobec chęci wykonania wezwania organu pod koniec wyznaczonego terminu i wyciąganie w takiej sytuacji konsekwencji prawnych. Nadto Skarżący wskazał, iż dzień rozpoczyna się od godziny 0.00 a kończy o 24.00 a zatem nawet uznając, iż w sprawie niniejszej doszło do zwłoki to wymierzona kara winna być obliczona od dwóch dni bowiem przedmiotowa informacja została przekazana 15 października o godzinie 13.44 a powinna być przekazana do 12 października 2020 r. do godziny 24.00. Według Skarżącego w sprawie zachodzą także przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary z art. 189 f § 1 Kpa a organ zobligowany był do zastosowania tego przepisu. Podkreślono tutaj, iż informacja o obowiązujących stawkach opłat za zajęcie pasa drogowego jest informacją powszechnie dostępną. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 dalej ,,Ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 Ppsa). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu Organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa oraz ich interpretację. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Uzasadnienie obu decyzji wydanych w sprawie odnosi się także w stopniu wystarczającym do podnoszonych przez stronę wyjaśnień i zarzutów a dostrzeżone niejasności nie stanowiły uchybień mających wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia Sądu na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji była kara pieniężnej, nałożona na stronę, za nieprzedłożenie informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE w wezwaniu skierowanym do Skarżącego na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy o wspieraniu. Stosownie do postanowienia art. 29a ustawy o wspieraniu Prezes UKE, za pośrednictwem strony internetowej prowadzi punkt informacyjny do spraw telekomunikacji (dalej ,,PIT"). Rola PIT została dookreślona w art. 29b tej ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu, w ramach PIT zapewnia się każdemu operatorowi sieci (przedsiębiorca telekomunikacyjny, podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej, w tym jednostka samorządu telekomunikacyjnego – zob. art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy) dostęp do posiadanych przez Prezesa UKE informacji: 1) w zakresie procedur i formalności wymaganych przed rozpoczęciem robót budowlanych dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej, w trakcie ich wykonywania oraz do ich zakończenia i rozpoczęcia użytkowania tej infrastruktury, w tym informacji o wymaganych decyzjach, zgłoszeniach i zawiadomieniach do właściwych organów, a także zwolnieniach z obowiązku ich uzyskania lub dokonania; 2) uzyskanych w wyniku inwentaryzacji, o której mowa w art. 29 ust. 1; 3) o istniejącej infrastrukturze technicznej, innej niż infrastruktura objęta inwentaryzacją, o której mowa w art. 29 ust. 1, a także o kanałach technologicznych, określających: a) ich lokalizację i przebieg, b) rodzaj i aktualny stan oraz sposób użytkowania, c) dane kontaktowe w sprawach dostępu; 4) o planach inwestycyjnych w zakresie wykonywanych lub planowanych robót budowlanych, finansowanych w całości lub w części ze środków publicznych, dotyczących infrastruktury technicznej lub kanałów technologicznych, określających: a) lokalizację i rodzaj robót, b) element infrastruktury technicznej lub kanału technologicznego, którego roboty dotyczą, c) przewidywaną datę rozpoczęcia robót i czas ich trwania, d) dane kontaktowe w sprawach koordynacji robót budowlanych; 5) o stronach internetowych, na których zostały zamieszczone warunki dostępu, o których mowa w art. 18 ust. 7 i art. 35a ust. 7 niniejszej ustawy oraz art. 39b ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463 i 2338); 6) o obowiązujących stawkach opłaty za zajęcie pasa drogowego w celach, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ustalonych w drodze uchwały, o której mowa w art. 40 ust. 8 tej ustawy". Obowiązek przekazywania danych wskazanych w art. 29b ust. 1 pkt 6 tej ustawy obciąża wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starostę i marszałka województwa (art. 29d ust 6 ww. ustawy). Trzeba też podkreślić, że informacje o stawkach opłaty winny być przekazywane w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021r. poz. 1376 ze zm. dalej ,,Udp"). Przepis art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu wskazuje nadto, że informacje są przekazywane w systemie teleinformatycznym zapewniającym gromadzenie, aktualizację i udostępnianie tych informacji w sposób jednolity dla obszaru całego kraju (zob. art. 29b ust. 2 ustawy o wspieraniu). Funkcjonalność tego systemu umożliwia bezpośrednie wprowadzanie informacji do bazy danych oraz ich aktualizowanie przez stronę internetową punktu informacyjnego do spraw telekomunikacji m.in. przez podmioty, o których mowa w art. 29d ust. 6 ustawy tj. wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starostę i marszałka województwa, jak i identyfikację podmiotu wprowadzającego informacje (art. 29b ust. 3 ustawy o wspieraniu). Realizacja zatem obowiązku spoczywającego na Stronie mogła zostać uznana o ile Skarżący przekazałby informacje, w terminie i na zasadach określonych we wspomnianych przepisach prawa. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy wymagane informacje dotyczące stawek opłat przyjętych uchwałą Rady Gminy [...] z [...] listopada 2019 r., która weszła w życie w terminie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, co miało miejsce 28 grudnia 2019 r., nie zostały przekazane Prezesowi UKE w sposób i w terminie określonym przepisami ustawy o wspieraniu. To zaś stało się podstawą faktyczną do wystosowania przez Organ do Strony wezwania, o którym mowa w art. 29 d ust. 12 ustawy o wspieraniu. Zgodnie bowiem z jego brzmieniem ,,w przypadku stwierdzenia przez Prezesa UKE niewypełnienia przez podmioty, o których mowa w ust. 4 i 6, obowiązku przekazania w terminie informacji, o których mowa w art. 29b ust. 1 pkt 3, 4 i 6, Prezes UKE wzywa właściwy podmiot do realizacji obowiązku w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE". Także w tym przypadku przekazanie wymaganych danych powinno zostać dokonane w systemie teleinformatycznym. Stąd też zasadnie Prezes UKE odnosząc się do okoliczności upublicznienia treści uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego i BIP Gminy [...] przyjął, że ich przekazanie w innej formie niż w systemie teleinformatycznym nie spełnia tego wymagania. Ostatecznie przekazanie informacji nastąpiło dopiero w dniu 15 października 2020r. a zatem 3 dni po wyznaczonym terminie wynikającym z wezwania Organu z 10 września 2020 r. co uznać należało za realizację przesłanki z art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu. Dokonując na tym gruncie oceny pierwszego z zarzutów Skarżącego podnoszonego w toku postępowania administracyjnego i złożonej skardze jakoby organ niezasadnie uznał, iż doszło w sprawie do zwłoki mimo braku zawinienia strony co do uchybionego terminu, w ocenie Sądu prezentowane tu stanowisko Strony uznać należy za nieprawidłowe. Zasadnie organy administracyjne przyjęły tu, iż kwestia zawinienia jest irrelewantna w niniejszym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z uwagi na to, iż ani przepisy Kpa ani ustawy o Pt nie przewidują uwzględniania tej przesłanki jako warunku wymierzenia przedmiotowej kary. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu w przypadku gdy podmiot, wezwany przez Prezesa UKE na podstawie ust. 12, nie przekaże żądanych informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE, Prezes UKE wymierza temu podmiotowi, w drodze decyzji, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Z powołanego przepisu wynika wprost, że kreowana na jego gruncie odpowiedzialność ma charakter obiektywny, co oznacza, że jest ona niezależna od winy czy też braku winy sprawcy dokonanego naruszenia. Tym samym w przypadku stwierdzenia realizacji przesłanek zastosowania przedmiotowej kary pieniężnej wobec stwierdzenia uchybienia zakreślonego terminu na przesłanie informacji w sprawie Organ administracyjny związany jest obowiązkiem wydania stosownej decyzji w sprawie (analogiczne stanowisko na gruncie kar pieniężnych patrz.: Wyrok WSA w Warszawie z dni 7 marca 2019 r. VI SA/Wa 2057/18 LEX nr 2642617). W kontekście zarzutów skargi podkreślić także należy w szczególności, iż nie zmienia charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia, przepis art. 189e Kpa i 189 f Kpa. Przepisy te jedynie wyłączają możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa lub też obligują organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa bądź karę już uprzednio nałożono. Strona zarzuca Prezesowi UKE, że niezasadnie odmówił zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1 Kpa zgodnie z którym to przepisem "organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (...)". Sąd stanął na stanowisku, że Prezes UKE prawidłowo przyjął, że ten przepis prawa nie może mieć zastosowania w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 19 października 2021 r. sygn. Akt VI SA/Wa 2263/21 (LEX 3318474) zgodnie z którym waga naruszenia prawa w sprawie uchybionego terminu do zgłoszenia przedmiotowej informacji nie może być uznana za znikomą. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kara pieniężna jest nakładana w tym przypadku nie za nieprzekazanie informacji na zasadach określonych w art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu ale w wyniku uchybienia terminowi na ich przekazanie wyznaczonego treścią wezwania Organu, o którym mowa w ust. 12 tego artykułu. Dla przyjęcia znikomości naruszenia prawa nie jest też wystarczające w takim przypadku odwołanie się do wysokości zagrożenia karą pieniężną określonego przez ustawodawcę w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu czy też wysokości tej, która jest ostatecznie nakładana na stronę a stanowi sumę wyliczoną za każdy dzień zwłoki. To co w ocenie Sądu determinuje przyjęcie, że ze znikomością naruszenia w tym przypadku nie możemy mieć do czynienia związane jest z charakterem zaistniałego naruszenia jak i statusem podmiotu, na którym spoczywał obowiązek przekazania informacji. Trzeba w tym zakresie podkreślić, że obowiązek przekazywania informacji określony w art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu służy pozyskiwaniu z PIT aktualnych i wiarygodnych informacji przez określone grono podmiotów. Służy zatem realizacji określonej misji publicznej związanej z łatwym dostępem do przydatnych informacji. Naruszenie wymogu dostarczania takich informacji na zasadach określonych w art. 29d ustawy o wspieraniu stanowi zatem nie tylko uchybienie obowiązkowi ustawowemu ale godzi w wymierne dobro podmiotów korzystających z PIT, pozbawiając ich możliwości korzystania z tego narzędzia w zaufaniu do aktualności i kompletności udostępnianych informacji. Sąd przyznaje, że niewykonanie w terminie 14 dni obowiązku z art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu nie jest zagrożone karą pieniężną. Jak należy sądzić jest to związane z tym, że zobowiązanym w tym przypadku jest podmiot będący organem administracji publicznej, od którego bez dodatkowego wezwania należałoby oczekiwać przestrzegania ustawowych obowiązków. W tym przypadku ustawodawca przewidział zastosowanie przez Prezesa UKE określonego narzędzia dyscyplinującego w postaci wezwania, w którym w istocie zakreślony jest dodatkowy termin na realizację obowiązku, a przekazanie informacji w tym nowym terminie nie rodzi sankcji administracyjnej. Z powyższych względów Sąd podziela argumentację, że okoliczność, iż wystosowanie wezwanie jest wynikiem uprzedniego uchybienia przepisom prawa nie może być pomijane przy ocenie podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. W ocenie Sądu przemawia to zaś za przyjęciem, że niezastosowanie się do wezwania Prezesa UKE nie będzie naruszeniem znikomym. Przy czym wniosek ten nie jest uzależniony w tym przypadku od tego jak długo nie dochodziło do realizacji obowiązku z art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu ale od tego, że w ogóle nie doszło do jego realizacji, w tym także w terminie wskazanym w wezwaniu Prezesa UKE. W świetle powyższego trzeba stwierdzić, że Organ zasadnie odmówił zastosowania w tej sprawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Przechodząc do zarzutu Skarżącego dotyczącego wymiaru zastosowanej kary który w ocenie Skarżącego winien być ewentualnie ograniczony do dwóch pełnych dni opóźnienia z uwagi na wskazywaną przez Skarżącego powinność liczenia upływu dnia od północy do godziny 24.00, wskazać należy, iż organ zasadnie przyjął tutaj upływ 3 dni jako podstawę naliczenia kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze (odnoszącym się także do nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji) organ administracyjny odpowiedział na kreowane w tym zakresie zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśniając, iż przedmiotowe dane wpłynęły do organu dopiero 15 października 2020 r. czyli 3 dni po zakreślonym terminie co uzasadnia wymierzenie kary za trzy a nie jak twierdzi Skarżący dwa dni zwłoki (vide: str.10 decyzji). Co prawda organ nie wyjaśnił tutaj dość jasno swojego stanowiska uznając matematyczne zestawienie dat i treści przepisu za sprawę oczywistą, jednakże w ocenie Sądu zaistniałe uchybienie co do treści uzasadnienia decyzji organu w tym przedmiocie pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obszerne, szczegółowe i nie zawiera znamion lakonicznego czy oderwanego od istoty sprawy i treści zarzutów. Wskazując tutaj na zasadność twierdzeń organu w tym przedmiocie przede wszystkim wyjaśnić należy, iż z uwagi na brak w ustawie o wspieraniu jak i ustawie Pt definicji jednostki terminu jaką jest zastosowany w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu "dzień", celem właściwego zrozumienia obowiązujących zasad liczenia terminu dla wyliczenia kary przytoczyć należy treść art. 57 § 1 Kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Tym samym w przedmiotowej sprawie za początek terminu w którym Skarżąca nie pozostawała już w zwłoce uznać należy dzień kolejny po zdarzeniu jakim było przekazanie przedmiotowej informacji do PIT tj. dzień 16 października 2020 r. – tj. dzień za który nie należy naliczać już kary. Pobocznie wskazać można, iż takie rozumienie obliczania terminu "ostatni dzień zwłoki" znajduje swoje ugruntowane odzwierciedlenie przy obliczaniu odsetek zarówno w prawie cywilnych (art. 481 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny Dz. U.2020.1740) jak i administracyjnym podatkowym (art. 53 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa Dz.U.2021.1540 t.j.), gdzie w sytuacji naliczania odsetek jako ostatni dzień ich naliczania uznaje się także dzień w którym dokonano zapłaty bez względu na godzinę wpłaty. Literalna tożsamość konstrukcji wskazywanych tu przepisów w odniesieniu do terminu "dzień" jak również brak innych przeciwskazań prawnych (dział IVA Kpa) potwierdzają prawidłowe działanie organu i prawidłowe przyjęcie ilości dni za które należy się kara jako 3 dni zwłoki. Odnosząc się natomiast do wysokości kary wskazać należy, iż w przypadku gdy podmiot, wezwany przez Prezesa UKE na podstawie ust. 12, nie przekaże żądanych informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE, Prezes UKE wymierza temu podmiotowi, w drodze decyzji, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. W tym stanie rzeczy zasadnie Organ przyjął, że powinna zostać nałożona kara pieniężna za trzy dni zwłoki w wysokości 1500 zł. Wysokość zatem objętej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej została określona prawidłowo. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.