VI SA/Wa 266/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Izabela Głowacka - Klimas (spr.) WSA Andrzej Czarnecki Protokolant: Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2004r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "L." Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 200 zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło nieokazanie w dniu [...] marca 2004r. wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierującego pojazdem marki [...] o nr rej. [...] Pana P. S.. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "L." Sp. z o.o. W odwołaniu podniosła, że kierowca Pan P. S. nie przedstawił wykresówki za ostatni dzień tygodnia, tj.[...] lutego 2004r., ponieważ przebywał na urlopie wypoczynkowym w dniu [...].02.2004 r. Potwierdza ten fakt kopia karty urlopowej załączona do wyjaśnienia strony z dn. [...].03.2004r. Ponadto w odwołaniu strona twierdzi iż przewinienia dopuścił się kierowca Pan P. S., a nie jego pracodawca – firma "L." Sp. z o. o. Odwołująca podnosiła, że Ustawa o Transporcie Drogowym z dnia 6 września 2001 r., nie przewiduje bezwarunkowego nakładania kar na przedsiębiorstwo w sytuacji, gdy winę podnosi kierowca. Według strony, kierowca został gruntownie przeszkolony w zakresie praw i obowiązków wynikających z Ustaw o Transporcie Drogowym i o Czasie Pracy Kierowców w związku z czym był świadom obowiązku posiadania wykresówek z bieżącego tygodnia i z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia oraz przechowywania i rozliczania się z wykresówek. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Bezspornym jest, iż kierujący pojazdem Pan P. S. nie okazał do kontroli wykresówki za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Kontrolowany kierowca nie okazał także zaświadczenia potwierdzającego nie prowadzenie pojazdu w w/w dniu. Prowadzący pojazd przedstawił do kontroli drogowej inne wymagane dokumenty. Zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Na podstawie art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do których nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Stosownie zaś do art. 87 ust. 1 w zw. z art. 87 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001r. nr 125, poz. 1371 ze zm.) podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych oraz właśnie zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Według art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 200l r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001r. nr 125, poz. 1371 ze zm.) kto wykonuje transport drogowy lub przewozu na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 poz. 879) oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.11 ust. 1 b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami), zgodnie z którym karze podlega nie okazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu w wysokości 200 zł za każdą wykresówkę. Organ II instancji zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowcy przy wykonywaniu transportu drogowego osób, zgodnie z wymogiem ustawy o czasie pracy kierowców oraz wyżej cytowanych rozporządzeń. Argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione. Ustawa o transporcie drogowym obciąża karami podmiot wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne. Wynika to bezpośrednio z treści art. 92 ust 1 Ustawy o transporcie drogowym: "kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów(...) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 zł". Powyższy zapis określa, iż tylko podmioty, które wykonują usługi transportowe lub przewozy na potrzeby własne, to znaczy w sposób ciągły i zorganizowany wykonują w/w działalność gospodarczą odpowiadają za naruszenia ustaw przepisów określonych w art. 92 ust 1. Kontynuując, w świetle obowiązujących przepisów prawa za działania i zaniechania kierowcy odpowiedzialność administracyjno-prawną ponosi przedsiębiorca trudniący się transportem. Wyżej cytowane przepisy wprost określają obowiązek udokumentowania braku okazania dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu w chwili kontroli. Ponadto organ II instancji nie ma możliwości anulowania, bądź zmniejszenia nałożonej kary, gdyż wynika ona wprost z załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła "L." Sp. z o.o. W skardze domagała się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu podała między innymi, że: Skarżąca nie może zgodzić się z nałożeniem na firmę kary w wysokości 200,00 złotych, gdyż cała sprawa przewija się poza sferą działalności firmy, a wywołana została prywatną ingerencją kierowcy prowadzącego pojazd. Pan S. P. nie okazał podczas kontroli wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu. Dlatego trudno mówić o niedopatrzeniu ze strony firmy "L." Sp. z o.o., która dopełniła wszelkich obowiązków wynikających z ustawy z dnia 06.09.2002 roku o transporcie drogowym, a w szczególności opisane w art. 87 ust 3 wyżej powołanej ustawy. Podkreślić należy, że kierowca był gruntownie przeszkolony w zakresie praw i obowiązków wynikających z Ustaw o Transporcie Drogowym i o czasie pracy kierowców w związku z czym świadom był obowiązku posiadania wykresówek z bieżącego tygodnia i z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia oraz przechowywania rozliczania się z wykresówek. Zaistniała sytuacja nie ma zatem nic wspólnego z w/w ustawą o transporcie drogowym ani żadną inną ustawą regulującą obowiązki przedsiębiorcy przewoźnika w czasie wykonywania transportu drogowego. Kierowca nie posiadał wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu, sam się do tego przyznał i nie było tu żadnej ingerencji ze strony przedsiębiorstwa, które teraz musi ponieść konsekwencje nieodpowiedzialnych czynów Pana P. S.. Skarżąca zaznacza również, iż pracownik poniósł odpowiedzialność za wyrządzenie szkody pracodawcy wynikającej z art.144 ustawy z dnia 26.06.1974 roku Kodeks Pracy. Firma "L." Sp. z o.o. nie może odpowiadać za czyny innej osoby, w przeciwnym wypadku doszłoby do swoistego paradoksu wykluczającego osobistą odpowiedzialność za własne, osobiście popełnione czyny, w tym wypadku pana P. S.. Bardzo dokładnie mówi o tym art. 35, ust. 3 ustawy z dnia 24.08.2001 roku o czasie pracy kierowców: "Pracodawcy zapewniają prawidłowe funkcjonowanie przyrządu kontrolnego, a kierowcy jego właściwe użytkowanie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych w ramach stanu faktycznego istniejącego w dniu jego wydania Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. l34 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Zarzut podniesiony przez skarżącą spółkę, że to nie ona lecz kierowca winien odpowiadać administracyjnie za brak wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu przez kierującego pojazdem nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie administracyjne do wykonywania transportu drogowego jakim wylegitymował się kierowca podczas kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego -wypisem z licencji - jednoznacznie wskazuje na podmiot, który bezpośrednio korzysta z praw i podlega obowiązkom zawartym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm). W świetle norm tej ustawy Spółka "L." wykonywała kontrolowanym pojazdem samochodowym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego - posługując się przy jej wykonywaniu innym podmiotem. Działalności tej podjęła się w ramach posiadanego uprawnienia administracyjnego - licencji w zakresie przewozu rzeczy. Skoro okoliczność ta pozostaje poza sporem, to przemawia za przyjęciem odpowiedzialności administracyjnej wykonującego transport drogowy w przypadku naruszenia norm ustawy. Podnieść należy, że ustawodawca jednoznacznie odniósł sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie mogą być zatem kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca co wynika przede wszystkim z definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt1 - 3 i 4 ustawy. Potwierdzenie znajduje także w zasadach prawa cywilnego, jako że art. 774 k.c. stanowi, iż przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Jeżeli przewoźnik przy wykonywaniu działalności przewozowej posługuje się inną osobą, to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą -zarówno na gruncie prawa cywilnego jak i administracyjnego - ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje. Kierowca pojazdu - nawet gdy kierował pojazdem jako pracownik skarżącej - nie wykonywał transportu drogowego w rozumieniu ustawy i nie był przewoźnikiem w cywilistycznym pojęciu tego słowa. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy na mocy uprawnienia administracyjnego odpowiedzialność administracyjną ponosi -z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca i jego organy. Także za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje - niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (także co do obowiązku wyposażenia kierowcy w dokumenty wymienione w art. 87 ust. l ustawy o transporcie drogowym). Zauważyć należy, że działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług transportowych podlega ustawowej limitacji i poddana jest surowym rygorom. Wyrazem tego jest art. 5 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiący, iż podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego i to przy spełnieniu określonych w pkt. 1- 5 wymogów: dobrej reputacji; legitymowania się certyfikatem kompetencji zawodowych przez przynajmniej jedną z osób zarządzających przedsiębiorstwem; posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego potwierdzonej dostępnymi środkami finansowymi, majątkiem lub ostatnim bilansem rocznym przedsiębiorstwa w określonej ustawą wysokości, przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz muszą spełniać wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie być skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku; posiadanie tytułu prawnego do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Stąd wykładnia językowa i celowościowa przepisów zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem czy to na zasadzie stosunku pracy, Taka też jest idea i prewencyjny cel sankcji zawartych w powołanych w zaskarżonej decyzji przepisach. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców. Ma zatem rację organ twierdząc, iż w istocie kierowca, w sytuacji wynikającej z bezspornego stanu faktycznego - nie jest przewoźnikiem, a wykonuje jedną z czynności składającą na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie nie można zatem podzielić poglądu skarżącej spółki, że to kierowca odpowiada administracyjnie za brak wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu przez kierującego pojazdem. Przechodząc do omówienia zastosowanych przez organ przepisów prawnych należy podkreślić, że zostały one zastosowane w sposób prawidłowy. Bezspornym jest, iż kierujący pojazdem Pan P. S. nie okazał do kontroli wykresówki za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Kontrolowany kierowca nie okazał także zaświadczenia potwierdzającego nie prowadzenie pojazdu w w/w dniu. Prowadzący pojazd przedstawił do kontroli drogowej inne wymagane dokumenty. Zgodnie z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Na podstawie art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do których nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Stosownie zaś do art. 87 ust. 1 w zw. z art. 87 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001r. nr 125, poz. 1371 ze zm.) podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych oraz właśnie zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Według art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 200l r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001r. nr 125, poz. 1371 ze zm.) kto wykonuje transport drogowy lub przewozu na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 poz. 879) oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.11 ust. 1 b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami), zgodnie z którym karze podlega nie okazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu w wysokości 200 zł za każdą wykresówkę. Organ II instancji zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowcy przy wykonywaniu transportu drogowego osób, zgodnie z wymogiem ustawy o czasie pracy kierowców oraz wyżej cytowanych rozporządzeń. Argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione. Ustawa o transporcie drogowym obciąża karami podmiot wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne. Wynika to bezpośrednio z treści art. 92 ust 1 Ustawy o transporcie drogowym: "kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów(...) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 zł". Powyższy zapis określa, iż tylko podmioty, które wykonują usługi transportowe lub przewozy na potrzeby własne, to znaczy w sposób ciągły i zorganizowany wykonują w/w działalność gospodarczą odpowiadają za naruszenia ustaw przepisów określonych w art. 92 ust 1. Kontynuując, w świetle obowiązujących przepisów prawa za działania i zaniechania kierowcy odpowiedzialność administracyjno-prawną ponosi przedsiębiorca trudniący się transportem. Należy się również odnieść do zarzutu skarżącej dotyczącego art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. o czasie (Dz.U. Nr 123, poz. 1354) zgodnie z którym "Pracodawcy zapewniają prawidłowe funkcjonowanie przyrządu kontrolnego, a kierowcy jego właściwe użytkowanie". Powyższy zapis nie zwalniał w żadnym stopniu skarżącej spółki od odpowiedzialności administracyjnej co zostało powyżej wykazane. Ponadto, co wymaga podkreślenia, nie ulega wątpliwości, że z dniem 1 maja 2004r. w miejsce ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców weszła w życie ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. . o czasie pracy kierowców - wprawdzie o takiej samej nazwie, jednakże jej zakres podmiotowy został ograniczony do kierowców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę (art.1 pkt 1) i przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe (art. 31 ust. 3). Bezspornym jest, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło już w dacie uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 6 i ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088) kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze, których katalog zawarty został w załączniku do ww. ustawy. W przedmiotowym stanie faktycznym miało zatem miejsce naruszenie przepisów art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie obowiązku okazania przez kierowcę wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Podnieść należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ust. 2. stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Zgodnie z art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 z późn. zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003 r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz.U.03.66.613). W związku z powyższym Prezydent został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003 r. przez Prezydenta R P i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864. Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw. Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim"). Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W związku z powyższym zaskarżona decyzja organu II instancji nie naruszała obowiązującego w dacie jej wydania prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Od 1 maja 2004 r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 organ mógł wskazać jako podstawę materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w z. z lp. 1.11.11 ust. 4a załącznika do tej ustawy. Można w tym miejscu powołać się na pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku NSA w Warszawie z dnia 2000.10.04 w sprawie V SA 283/00 (LEX nr 50110) - wskazany przez skarżącego w odwołaniu, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania decyzji. W niniejszej sprawie wydanie decyzji nastąpiło w oparciu o stan faktyczny obowiązujący w dacie naruszenia prawa i stan prawny obowiązujący w dacie ich wydania. Nie miało to wpływu na wynik sprawy, bowiem wysokość kary za stwierdzone naruszenie, podstawa odpowiedzialności strony pozostały takie same. Wskazane wyżej przesłanki w ocenie Sądu przemawiają za oddaleniem skargi, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.