VI SA/Wa 2664/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r., wydaną po rozpoznaniu odwołania strony – p. M. S., prowadzącego działalność gospodarczą pn.: P. I., (dalej: przedsiębiorcy) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9000 zł, gdzie strona odwołała się od kary pieniężnej w wysokości 8000 zł, orzeczonej za naruszenie lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymano decyzję organu I instancji w kwestionowanej części 8 000 zł w mocy. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przywołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 7 i pkt 9, art. 18, art. 20, art. 87 ust. 1, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874, z późn. zm.) oraz lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Powyższe stwierdzono w dniu [...] stycznia 2010 r. w m. W., podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika marki S. o nr rej. [...] oraz naczepy marki D. o nr rej. [...], prowadzonego przez p. M. G., udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], podpisanym przez kierowcę, który nie wniósł do tegoż zastrzeżeń. Kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywany był transport drogowy rzeczy. W odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego strona wnosi o uchylenie kary pieniężnej, orzeczonej za naruszenie lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, wskazując przy tym, iż: 1) [...] stycznia 2010 r. przedsiębiorca p. M. S. wykonywał transport drogowy rzeczy pojazdem wynajętym od A. Sp. z o.o. - na tę okoliczność wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka p. J. F., 2) kierowca okazał podczas kontroli licencję nr [...], do której zgłoszony był kontrolowany pojazd, 3) organ I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa. Organ odwoławczy po analizie przepisów mających zastosowanie w sprawie, a w szczególności art. 92 ust. 1 i 4, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a także materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywano transport drogowy rzeczy. Powyższe ustalono na podstawie okazanych podczas kontroli dokumentów, a w szczególności dowód wydania/atest -[...], dowód wydania/atest - [...]. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że przedsiębiorca posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego i uprawnieniach wynikających z art. 10 i art. 81 K.p.a., wzywając jednocześnie do przedstawienia m.in. wykazu pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. W odpowiedzi strona wyjaśniła, iż pojazd o nr rej. [...] został zgłoszony do licencji nr [...]. W aktach sprawy znajduje się kserokopia wypisu licencji [...], z treści której wynika, że licencja nr [...] została udzielona na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. z siedzibą I.. W piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. strona wyjaśniła, iż P. , jak i A. Sp. z. o.o., stanowią własność przedsiębiorcy, a ich siedziby znajdują się pod tym samym adresem. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wystąpił z zapytaniem do Starosty [...] o udzielenie informacji, czy pojazd marki S. o nr rej. [...]znajduje się w wykazie pojazdów objętych licencją nr[...]. W odpowiedzi Starosta [...] stwierdził, iż w wykazie pojazdów objętych licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy przedsiębiorcy nie znajduje się pojazd marki S. o nr rej. [...] Organ odwoławczy wystąpił do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z zapytaniem, czy przedsiębiorca dysponuje licencją na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego oraz, czy został do niej zgłoszony pojazd marki S. o nr rej. [...]. W odpowiedzi udzielono informacji, iż przedsiębiorcy nie została wydana licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Organ odwoławczy pismem z dnia [...] września 2010 r. poinformował stronę, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został uzupełniony o wspominane powyżej pismo oraz m.in. o prawie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji administracyjnej, co do zebranych dowodów. W odpowiedzi strona wskazała, że w jej ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia konieczność zmiany decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. w części dotyczącej naruszenia lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem strony, podniesione w odwołaniu argumenty, a w szczególności oświadczenie p. J. F. i wyjaśnienia kierowcy p. M. G. są w pełni wiarygodne. Organ odwoławczy stwierdził, opierając się na wykładni językowej powołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym, że transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji. W przypadku wykonywania przewozów pojazdem niezgłoszonym do licencji przedsiębiorca dopuszcza się naruszenia określonego w lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wobec faktu niezgłoszenia przez przedsiębiorcę pojazdu marki S. o nr rej. [...] do licencji nr [...], karę pieniężną orzeczoną za naruszenie lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym należy uznać za zasadną. Z kolei podnoszony przez stronę argument, iż pojazd marki S. o nr rej. [...] został wynajęty od A. Sp. z o.o., wobec czego brak jest podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, należy uznać za bezpodstawny. Przedsiębiorca wykonując, bowiem działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, w sytuacji, gdy nie jest właścicielem pojazdu, przedkładając organowi udzielającemu licencji dokument potwierdzający prawo do dysponowania pojazdem, powinien dokonać również zgłoszenia tegoż pojazdu do licencji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że bez znaczenia dla treści niniejszego rozstrzygnięcia jest ewentualna okoliczność posiadania (jak strona sugeruje w odwołaniu) udziałów w Spółce A. Sp. z o.o. posiadającej licencję nr [...]do której to został zgłoszony kontrolowany pojazd. Przedsiębiorca i A. Sp. z o.o. to odrębne podmioty prawa. Każdy z nich może w pełni skutecznie być podmiotem praw i obowiązków oraz poprzez własne działanie kształtować swoją sytuację prawną. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Stosownie do art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W ocenie organu odwoławczego przesłuchanie w charakterze świadka p. J. F. nie ujawniłoby nowych istotnych okoliczności w przedmiotowej sprawie. Okoliczność najmu pojazdu w świetle oczywistego faktu niezgłoszenia tegoż do licencji nr [...] jest bez znaczenia dla treści rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż w piśmiennictwie przyjmuje się, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 371). Jak podkreśla E. Iserzon, zasadność przedmiotowych ograniczeń wynika ze względów praktycznych, "tj. ze względu na celowość i szybkość postępowania; tak więc nie podlegają przeprowadzeniu: a) dowód zgłoszony przez stronę na okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy i b) zgłoszony przez stronę dowód na okoliczność już dostatecznie wyjaśnioną innymi dowodami, jeżeli strona zgłosiła go po zakończeniu stadium postępowania dowodowego" (E. Iserzon, Komentarz TV, 1970, s. 164). Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 92a ust. 4 i 5 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż okoliczności sprawy i dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Na poparcie tego organ przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08) gdzie stwierdzono, iż " okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". Organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie strona postępowania administracyjnego nie przedstawiła przed organem I i II instancji dowodów potwierdzających, że nie miała wpływu i nie mogła przewidzieć zaistniałych naruszeń. Skargę na powyższą decyzję, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w kwestionowanej części 8.000 zł w mocy, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz zał. lp. 1.2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, gdyż transport wykonywany był wynajętym środkiem transportu, 2. naruszenie art. 6, 7, 77 i 80 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy przy ponownym jej rozpatrzeniu, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, niewzięcie pod rozwagę dowodów zgłoszonych w odwołaniu; Z uwagi na powyższe zarzuty przedsiębiorca wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. w całości - jako naruszającej prawo oraz uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. w części dotyczącej pkt. 3, tj. nałożeniu kary w kwocie 8.000 zł, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Przedsiębiorca zgodził się, że faktem niespornym w sprawie jest, że Przedsiębiorstwo P. Serwach wykonywało przewóz drogowy w dniu[...] stycznia 2010 r. W trakcie kontroli kierowca okazał licencję nr [...] wydaną na A. Sp. z o.o. w której to licencji wpisany był kontrolowany pojazd. Niezależnie od tego P. posiada samodzielną, własną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego Nr [...]. W przedmiotowym przypadku transport drogowy wykonywany był przez P. środkiem transportowym wynajętym od A. Sp. z o.o.. Najem nie był zawarty w formie pisemnej z uwagi na tożsamość właściciela obu firm. Jednakże zawarty był w formie ustnej: Kierowca samochodu p. M. G. okazał kontrolującym właściwą licencję Nr [...], tj. tę, w której zapisany jest kontrolowany pojazd. Nie można więc przyjąć, że wykonywany był transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Załącznik do ustawy o transporcie drogowym dotyczy pojazdów, które w ogóle nie są zgłoszone do licencji. Tymczasem pojazd kontrolowany zgłoszony był do licencji Nr [...]. Stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zawarte w pkt. 3 decyzji Nr [...] jest więc całkowicie błędne, nie oparte na stanie faktycznym. Stanowi dowolną interpretację przepisów prawnych na niekorzyść skarżącego. Taka interpretacja, oderwana od stanu faktycznego, jest niedopuszczalna i w ocenie skarżącego stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji i umorzenia postępowania w tej części. W pozostałym zakresie, tj. dotyczącym pkt. 1 i pkt. 2 uzasadnienia decyzji, skarżący nie składa odwołania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując na użytek niniejszej odpowiedzi na skargę stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz biorąc pod uwagę treść skargi, organ odwoławczy przywołał przede wszystkim art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi "Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy (...) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych". Ustęp 4 art. 92 ustawy o transporcie drogowym odsyła do załącznika do ustawy o transporcie drogowym, w którym zawarty jest wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz określa wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia o których mowa w ustępie 1 art. 92 ustawy o transporcie drogowym. Mając na uwadze materiał dowodowy zebrany w sprawie organ odwoławczy wskazał, iż podczas kontroli został okazany wypis z licencji nr [...] (dowód: protokół kontroli z dnia stycznia 2010 roku, nr [...] oraz kopia okazanego wypisu z licencji [...]), a nie jak wskazuje strona, że została okazana licencja nr [...]. Zdaniem organu, fakt wykonywania przewozu przez skarżącego w ramach P. wynika również z okazanego podczas kontroli dokumentu przewozowego. Mając powyższe na względzie argumenty podniesione przez stronę w skardze nie znajdują potwierdzenia. W trakcie postępowania dowodowego organy I i II instancji sprawdziły, czy do licencji nr [...], której wypis został okazany przez kierowcę podczas kontroli, został zgłoszony kontrolowany pojazd. Z pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wynika, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do w/w licencji. Pismo z Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. potwierdza, iż p. M. S. z miejscowości I. nie została udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego. Zatem zarzucanie naruszenia art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz załącznika l.p. 1.2 do w/w ustawy nie znajduje uzasadnienia. Organ zwraca uwagę na fakt, iż zawarcie umowy najmu nie zwalnia przedsiębiorcy od zgłoszenia najętego pojazdu do licencji. Zdaniem organu, zarzut skarżącego naruszenia przez organ art. 6, 7, 77 oraz 80 K.p.a. nie znajduje uzasadnienia, ponieważ organy I i II instancji w sposób kompleksowy rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy w sprawie, działały na podstawie przepisów prawa i powyższy zarzut skarżącego jest bezzasadny. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, organy I i II instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego i kara pieniężna za powyższe naruszenie została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia z dnia [...] października 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.000 zł, gdzie strona odwołała się od kary pieniężnej w wysokości 8000 zł, orzeczonej za naruszenie lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, którą utrzymano decyzję organu I instancji w kwestionowanej części 8 000 zł w mocy. Stan faktyczny ustalony przez organy Inspekcji Transportu Drogowego był w rozpatrywanej sprawie następujący. Mianowicie, skarżący prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie transportu drogowego towarów pod firmą P. na podstawie licencji nr [...]. Jednocześnie jest właścicielem, a więc i wyłącznym udziałowcem firmy A. Sp. z o.o., z siedzibą w I.; jest to również miejsce siedziby przedsiębiorcy. Spółka z o.o. A. prowadzi również działalność w zakresie transportu drogowego, posługując się odrębną licencją nr [...]. Do licencji tej (tzn. licencji udzielonej spółce A.) zgłoszony został ciągnik marki S. o nr rej. [...]. Jak wynika z protokołu kontroli, w dniu [...] stycznia 2010 r. w m. W., na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika marki S. o nr rej. [...]oraz naczepy marki D. o nr rej. [...] W protokole ujawniono, że przedsiębiorcą wykonującym przewóz drogowy był P. Pojazd prowadził pracownik przedsiębiorcy, który przedstawił do kontroli licencję nr [...], tzn. wydaną na rzecz p. M. S. ([...]); wypis nr [...] z tej licencji stanowi załącznik nr 1 do protokołu kontroli. W toku postępowania wyjaśniono, że ciągnik marki S. o nr rej. [...]nie jest wpisany do licencji nr [...], wydanej na rzecz p. M. S., lecz do licencji nr [...], wydanej firmie A. Sp. z o.o., z siedzibą w I., Płońsk. W związku z powyższym organy orzekające w sprawie uznały, że przedsiębiorca wykonywał przewóz pojazdem niezgłoszonym do licencji i z racji tegoż naruszenia nałożyły nań karę w kwocie 8.000,00 zł, przewidzianą w lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca, kwestionując zasadność powyższego orzeczenia: 1) wskazywał, że kierowca przedstawił do kontroli licencję nr [...], wydaną firmie A. Sp. z o.o., a więc niejako wskazywał, że transport wykonywała ta firma; 2) stwierdził, że dysponował przedmiotowym ciągnikiem na podstawie ustnej umowy najmu zawartej z pracownikiem A. Sp. z o.o.; 3) wskazał, że jest wyłącznym właścicielem firmy A. Sp. z o.o., sugerując tym samym, że jako podmiot prowadzący odrębną działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego rzeczy mógł dysponować przedmiotowym pojazdem. Odnosząc się do stanu prawnego sprawy organ odwoławczy odwołał się najpierw do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Wedle art. 92 ust. 4 w/w ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.2. załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 8000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie również przepisy art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Z pierwszego z powołanych przepisów, tj. art. 5 ust. 1 w/w ustawy wynika, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o udzielenie licencji (...) należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Stosownie do art. 11 ust. 3 w/w ustawy, organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Natomiast według art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa wart. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Interpretując ten przepis należy odwołać się m.in. do wyroku NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08, że przedsiębiorca zobowiązany jest do zgłoszenia pojazdu do licencji jeszcze przed wykorzystaniem pojazdu do świadczenia usług, a wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, stosownie do której przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni, jest nieprawidłowa. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, iż podniesione w odwołaniu i skardze przedsiębiorcy argumenty nie zasługują one na uwzględnienie. Bez wątpienia osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz spółka prawa handlowego (Spółka z o.o. A.) stanowią odrębne podmioty prawne, posługujące się w prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego rzeczy odrębnymi licencjami na wykonywanie tego transportu. Fakt powiązań personalnych – przedsiębiorca jest jednocześnie wyłącznym udziałowcem (właścicielem) spółki – nie ma wpływu na konieczność postrzegania tych podmiotów jako odrębnych bytów prawnych (osoba fizyczna – osoba prawna). Jak wyżej wskazano, wymienione podmioty powinny posiadać odrębne licencje na wykonywanie transportu drogowego, przy czym do tych licencji powinny jeszcze przed rozpoczęciem świadczenia usług zostać zgłoszone pojazdy, za pomocą których ta działalność będzie wykonywana – wraz z dokumentami potwierdzający prawo do dysponowania tymi pojazdami. W przypadku zmiany dotyczącej pojazdów, którymi przedsiębiorca (osoba fizyczna bądź osoba prawna) zamierza się posługiwać w prowadzonej działalności transportowej, należy dokonać pisemnego uprzedniego zawiadomienia właściwego organu, który ma obowiązek ujawnienia tego faktu w treści licencji. Bez dopełnienia tego obowiązku – mimo wskazanych związków personalnych – przedsiębiorca (osoba prawna lub fizyczna) nie może posługiwać się w prowadzonej działalności gospodarczej pojazdami, do których nie ma tytułu prawnego. Za trafny należy zatem uznać pogląd organu odwoławczego, że okoliczność najmu pojazdu w świetle oczywistego faktu niezgłoszenia tegoż do licencji nr [...] jest bez znaczenia dla treści rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Jak wynika z argumentacji skarżącego, jest on przekonany, że – m.in. z racji posiadania wszystkich udziałów w "A. Spółka z o.o. – ma on prawo do dysponowania wszystkimi pojazdami, zarówno wniesionymi do prowadzonej działalności gospodarczej, jak i pozostawionymi w dyspozycji w/w Spółki. Z prawnego punktu widzenia ocena ta nie odpowiada jednak prawdzie. A. Spółka z o.o. stanowi bowiem odrębny podmiot prawny, któremu przysługuje prawo do pozostawionych w jej dyspozycji pojazdów, zgłoszonych do licencji. W konsekwencji uznać trzeba za zasadne twierdzenie organów orzekających w sprawie, że wykonywanie przez przedsiębiorcę (P.), dysponujące licencją nr[...], przewozu pojazdem, którym dysponuje inny, odrębny podmiot – A. Spółka z o.o., co potwierdza jego licencja nr [...], stanowi w istocie – wobec nieujawnienia wynajmu samochodu w w/w licencjach – wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Naruszenie to jest sankcjonowane na podstawie lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w kwocie 8.000 zł. Sąd podziela również ocenę organu odwoławczego co do braku potrzeby przeprowadzenia w rozpatrywanej sprawie dowodu z przesłuchania świadków; okoliczności, które miałyby zostać potwierdzone przez świadków, zostały już jednoznacznie ustalone na podstawie zebranych dokumentów. Nadto, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie uległy naruszeniu przepisy postępowania, a w szczególności – zgodnie z zarzutami skarżącego - organ art. 6, 7, 77 oraz 80 K.p.a., przynajmniej w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynika sprawy. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.