VI SA/Wa 267/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 21 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga z dnia [...] grudnia 2023 r. A. K., zwanej dalej w skrócie Stroną lub Skarżącym, na decyzję z dnia [...] listopada 2023 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], zwanego dalej w skrócie Dyrektorem lub Organem, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2022 r., zwanego dalej także organem I instancji, w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa {tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651), dalej w skrócie OP., art. 22 ust. 2 w zw. z art. 5 ust.4, 26 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2023r. poz. 1523 z późn. zm.), dalej w skrócie zwanej SENT. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2021 r. w miejscowości W., funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu o nr rejestracyjnych [...]. W trakcie kontroli stwierdzono, że tymże środkiem transportu przewożone były produkty paliwowe w ilości 30.000 litrów klasyfikowane do kodu CN 2710, które podlegał systemowi monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Kontrolujący ustalili, że przewóz tego towaru był zgłoszony do rejestru zgłoszeń, które otrzymało numer referencyjny [...]. W wyniku kontroli danych w ww. zgłoszeniu stwierdzono, że przedmiotowe zgłoszenie znajdowało się w statusie "0" na skutek nieuzupełnienia wymaganych danych przez przewoźnika przed rozpoczęciem przewozu. W zgłoszeniu nie uzupełniono danych przewoźnika (nazwa, adres, NIP), nr rejestracyjnego środka transportu, nr geolokalizatora, daty rozpoczęcia przewozu i planowaną datę zakończenia przewozu, nr licencji, nr dokumentu przewozowego oraz danych miejsca dostarczenia towaru. Przewoźnikiem przedmiotowego towaru była A. K. prowadząca działalność gospodarcza pod firmą: Przedsiębiorstwo Handlowe A. K., tj. Skarżąca. Ustalenia dotyczące powyższego przewozu opisane zostały w protokole z kontroli nr [...] (nr sprawy: [...]) z [...] października 2021 r. Z uwagi na powyższe okoliczności postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] października 2022 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązku określonego w art. 5 ust 4 ustawy SENT, realizowanego na podstawie zgłoszenia przewozu towarów [...]. Decyzja ta została zaskarżona w całości odwołaniem przez Skarżącą. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora z dnia [...] listopada 2023r. W uzasadnieniu tejże decyzji wskazano, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w [...] zawarte w zaskarżonej decyzji odnośnie braku podstaw prawnych do odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Po analizie zebranego materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że zapłata kary w wysokości 10 000 zł nie będzie skutkować utratą płynności finansowej Spółki, zagrożenia jej egzystencji, tym bardziej, że Strona nie przedłożyła istotnych dokumentów finansowych, które wskazywałyby na trudności finansowe firmy. Strona w toku prowadzonego postępowania, zarówno przed organem I jak i II instancji, nie przekazała żadnych dokumentów potwierdzających jej sytuację ekonomiczną, tym samym nie wykazała, że nie posiada majątku ani środków pieniężnych na zapłatę kary pieniężnej. Organ podkreślił, że z wyjaśnień Strony zawartych w odwołaniu i wcześniejszej korespondencji nie wynika, iż wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że ustawa SENT nie przewiduje możliwości różnicowania odpowiedzialności przewoźników w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy SENT czy stopnia zawinienia. W przypadku ujawnienia ww. nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego czy wpisanie nieprawidłowych danych było celowym działaniem podmiotu, czy też było spowodowane omyłką pisarską jak twierdzi Strona. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym, ani też nie jest uzależniona od uszczuplenia w podatkach, jak twierdzi Strona. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym ani od uszczuplenia w podatkach. Nie ulega wątpliwości - w ocenie Organu, że niewpisanie wymaganych danych przez przewoźnika przed rozpoczęciem przewozu takich danych jak nazwa, adres, NIP), nr rejestracyjnego środka transportu, nr geolokalizatora, daty rozpoczęcia przewozu i planowaną datę zakończenia przewozu, nr licencji, nr dokumentu przewozowego oraz danych miejsca dostarczenia towaru jest uchybieniem bardzo istotnym z punktu widzenia realizacji monitorowania przewozu towarów wrażliwych jakim są paliwa. Dodatkowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 165b § 1 O.p. gdyż nieprawidłowości w rozpatrywanej sprawie zostały ujawnione w trybie kontroli przewozu towaru (art. 13 ustawy) w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej na podstawie ustawy SENT, a nie w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celnoskarbowej. Ponadto organ zauważył, iż ustawa SENT jako lex specialis nie wprowadza ograniczeń czasowych do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, tylko określa termin jego przedawnienia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, kara pieniężna nie może być nałożona, jeżeli od dnia niedopełnienia obowiązku upłynęło 5 lat. Kryterium "ważnego interesu przewoźnika" wymaga wykazania przez Stronę konkretnych okoliczności, które uniemożliwiają zapłacenie kary pieniężnej bez udzielenia wnioskowanego wsparcia. Taką okolicznością z całą pewnością nie jest omyłka na którą powołała się Strona. Po szczegółowej analizie materiału dowodowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT. W związku z tym, iż ww. przesłanki określone w art. 24 ust. 3 ustawy SENT nie zostały spełnione, brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Decyzja Dyrektora została zaskarżona w całości skargą z dnia [...] grudnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono decyzji naruszenie: - art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej w związku z nieuzupełnieniem zgłoszenia SENT o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy SENT, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, - art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nałożonej za nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy SENT, pomijać okoliczność, że zasadniczym celem przywołanych przepisów jest funkcja prewencyjna kary administracyjnej, a nie jedynie represyjna, - art. 2, art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności, a także art. 5 ust. 4 TUE i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wyrażających zasadę proporcjonalności w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT poprzez nałożenie na przewoźnika wysokiej kary pieniężnej, Z uwagi na powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądowa kontrola działalności administracji, sprawowana zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), obejmuje badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] listopada 2023 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2022 r., w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit OP., art. 22 ust. 2 w zw. z art. 5 ust.4, 26 ust. 1 i 5 ustawy SENT. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wbrew zarzutom skargi, zarówno Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], jak i organ I instancji nie naruszyli przepisów prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego. W sprawie niesporny jest stan faktyczny, a mianowicie, iż w dniu [...] października 2021 r. Skarżąca była przewoźnikiem towarów podlegających monitorowaniu na podstawie ustawy o SENT, a Skarżąca nie zgłosiła swoich danych prawidłowo do systemu SENT. Tym samym naruszyła art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT, z którego wynika, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. ustawy SENT. Zaniedbanie Skarżącej dotyczyło niewskazania takich danych jak nazwa, adres, NIP), nr rejestracyjnego środka transportu, nr geolokalizatora, daty rozpoczęcia przewozu i planowaną datę zakończenia przewozu, nr licencji, nr dokumentu przewozowego oraz danych miejsca dostarczenia towaru. Skarżącą nie kwestionowała tych okoliczności, podnosząc jedynie, że było to wynikiem omyłki, wynikającej ze zmieniających się oczekiwań zleceniodawcy co do transportów. W ocenie Sądu prawidłowości stanowiska organów w tym względzie nie podważają podnoszone w skardze okoliczności. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 1464/19 użyte przez ustawodawcę w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT sformułowanie "zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym" przy uwzględnieniu treści art. 5 ust. 4 pkt 3 ustawy o SENT należy rozumieć jako podanie przez przewoźnika danych innych niż dotyczące samego towaru nie odzwierciedlających rzeczywistości, tj. danych które są nieprawdziwe, nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy na moment rozpoczęcia przewozu towaru i moment kontroli przewozu towarów. Nie można natomiast – w ocenie Sądu - utożsamiać tego sformułowania z danymi podanymi w zgłoszeniu niezgodnie ze stanem faktycznym, lecz skorygowanymi w toku kontroli. W przeciwnym razie prewencyjna i odstraszająca funkcja kary za naruszenie ustawy SENT nie miałaby racji bytu. Kary te są bowiem zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z tej ustawy, a więc i o charakterze formalnym. Odgrywają one w intencji prawodawcy szczególnie istotną rolę w zagwarantowaniu przestrzegania rygorów wynikających z systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Przyjęcie innego założenia oznaczałoby, że każdorazowo podmiot podlegający systemowi monitorowania przewozu towarów mógłby uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej poprzez skorygowanie zgłoszenia w toku kontroli. Analogicznie bez wpływu na prawidłowość nałożenia kary pieniężnej pozostaje – zdaniem Sądu – podnoszona w skardze okoliczność, że w wyniku błędu Skarżącej nie doszło do uszczuplenia wpływów do budżetu państwa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 1464/19 prawodawca nie uzależnia wymierzenia tej kary, czy jej wysokości od jakichkolwiek okoliczności towarzyszących naruszeniu obowiązków w zakresie zgłaszania danych co do przewozu towarów, jak i skutków dla finansów publicznych. Wręcz przeciwnie konstrukcja art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT wskazuje w sposób jednoznaczny na odpowiedzialność obiektywną. W przedmiotowej sprawie stwierdzone przez Organ naruszenie nie dotyczyło towaru jako takiego, lecz środka transportu. Z tego to względu trudno rozważać – jak wskazywane jest w skardze – sporne naruszenie w kontekście uszczuplenia budżetu państwa. Sankcja za tego rodzaju naruszenia ma zapobiegać sytuacji, w której nie można byłoby ustalić, czy olej napędowy załadowany w jednej miejscowości na określony środek transportu, a dostarczony do miejscowości przeznaczenia innym środkiem transportu jest tym samym towarem, który został nadany, a więc czy na trasie jego przewozu nie został zamieniony na inny towar, przykładowo niewiadomego pochodzenia. Przewidziane w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o SENT naruszenia są też naruszeniami formalnymi, a więc takimi które dotyczą podania wadliwych danych w zgłoszeniu lub niezgodnie ze stanem faktycznym. Za stwierdzone prawidłowo w przedmiotowej sprawie uchybienie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT określa karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Przepis ten nie przewiduje wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu SENT, lecz określa sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Co jednak istotne, w art. 24 ust. 3 ustawy SENT ustawodawca określił, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo rozważyły możliwość zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT z uwagi na "ważny interes podmiotu" lub "interes publiczny". Wykonując ten obowiązek organy administracji prawidłowo ustaliły, wyjaśniły i dokonały oceny prawnej istotnych okoliczności zachodzących w sprawie, pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Pomimo tego, że Skarżąca nie przedstawiła na wezwanie Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z dnia 11 kwietnia 2022 r. (k.32 akt administracyjnych) żadnych dowodów lub dokumentów w celu wyjaśnienia okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary, organ administracji samodzielnie pozyskał informacje, że Skarżąca nie posiada zaległości podatkowych w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa i wobec Skarżącej nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. Podkreślić należy, że Skarżąca przedstawiła co prawda własne stanowisko odnośnie interpretacji ustawy o SENT, jednakże – co prawidłowo akcentują organy obu instancji - do pisma nie załączono żadnych dokumentów, w tym potwierdzających sytuację finansową Spółki. Takich dokumentów nie przedłożono również na etapie postępowania odwoławczego. Sąd zwraca uwagę na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt II GSK 338/19, zgodnie z którym właściwe odczytanie klauzuli interesu publicznego, jako przesłanki odstąpienia od nałożenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a zatem organ winien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu) to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Rozważenie przesłanki interesu publicznego, jako uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary, powinno nastąpić z uwzględnieniem celów ustawy o SENT. Podkreślenia wymaga zatem, że z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Ma stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym, bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonujących wyłudzeń niezapłaconych podatków (Sejm VIII kadencji, druk nr 1244). Kary przewidziane w ustawie SENT nie mają więc charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny.. Ocena, czy istnieje podstawa do odstąpienia od nałożenia kary niewątpliwie nie może być dowolna. Ustawodawca nakładając obowiązki co do wypełniania w odpowiednim czasie przewidzianych ustawą zgłoszeń czyni to dla zabezpieczenia wyżej wskazanych interesów fiskalnych i może nakładać na przewoźników jako profesjonalistów szczególne wymogi, służące realizacji celów ustawowych. Takie pojmowanie przepisów (w tym przypadku art. 24 ust. 3 ustawy o SENT) wyznacza nie tylko zakres ustaleń faktycznych, jakich należy dokonać ale – tym samym – wskazuje, jakie okoliczności indywidualnego przypadku muszą być przedmiotem rozważań – aby prawidłowo ocenić, czy wystąpiły przesłanki do zastosowania lub odmowy zastosowania odstąpienia od nałożenia kary. Zdaniem Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy oceniły czy wystąpiły przesłanki umożliwiające zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary przewidziane w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Przede wszystkim oceniły sytuację finansową spółki oraz ustaliły, że zapłata kary w wysokości 10 000 zł nie będzie skutkować utratą płynności finansowej Spółki, zagrożenia jej egzystencji, tym bardziej, że Skarżąca mimo wezwania nie przedłożyła żadnych dokumentów finansowych, które wskazywałyby na trudności finansowe firmy. Odnosząc się zaś szczegółowo do zarzutów skargi, Sąd podnosi co następuje. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, ani poprzez nieuwzględnienie kryterium "interesu publicznego" przy wymierzeniu kary administracyjnej, ani też przez niewłaściwe rozumienie funkcji kary administracyjnej. Sąd przyjmuje, że organ prawidłowo rozumiał i należycie rozważył kryterium interesu administracyjnego, uzasadniając decyzję o wymierzeniu kary administracyjnej. Z ust. 3 art. 22 przywołanej ustawy, wprost i jednoznacznie wynika, że ważny interes przewoźnika lub interes publiczny ma być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, który musi być przy tym uzasadniony, a więc innymi słowy, że odstąpienie od nałożenia sankcji administracyjnej jest motywowane przypadkiem uzasadnionym jego okolicznościami oraz relacją w jakiej pozostaje do ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, to za uprawniony należy uznać wniosek, że ocena odnośnie do zaktualizowania się przesłanki "przypadku uzasadnionego ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym", nie może pomijać tego koniecznego aspektu oceny, który wiąże się z potrzebą rozpoznawania omawianej przesłanki w relacji do celów ustawy o SENT oraz w relacji do okoliczności stanu faktycznego sprawy. Wobec celów ustawy o SENT, które ukierunkowane są na pełne monitorowanie przewozu towarów wrażliwych, niewykonanie przez przewoźnika adresowanego do niego obowiązku, o których stanowi przepis art. 6 ust. 3 pkt 3 i 6 ustawy o SENT, z całą pewnością nie służy. Sąd stoi też na stanowisku (wyrażanych także w przywołanych wyżej orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, że, owszem, zasadniczą funkcją kar administracyjnych jest funkcja prewencyjna kary, ale cel ten kara administracyjna może osiągnąć tylko wtedy, gdy będzie stosowana rygorystycznie. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 2, art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności, a także art. 5 ust. 4 TUE i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wyrażających zasadę proporcjonalności w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT poprzez nałożenie na przewoźnika wysokiej kary pieniężnej, nieproporcjonalnej do wagi naruszenia i rozmiaru uszczuplenia fiskalnego. Sąd zwraca tu uwagę na przywołany już wyżej pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt II GSK 338/19 – który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni aprobuje i przyjmuje za własny -, zgodnie z którym kary przewidziane w ustawie SENT nie mają więc charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny, który można osiągnąć poprzez rygorystyczne nakładanie kar na podmioty naruszające wymienioną ustawę. W ocenie Sądu organ prawidłowo uwzględnił powyższe kryteria przy wymierzeniu przedmiotowej kary administracyjnej, nie można więc uznać za zasadny zarzut, że kara w niniejszej sprawie jest nieproporcjonalna. Podsumowując więc, organy obu instancji w sposób prawidłowy oceniły czy wystąpiły przesłanki umożliwiające zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary przewidziane w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Przede wszystkim oceniły sytuację finansową spółki oraz ustaliły, że zapłata kary w wysokości 10 000 zł nie będzie skutkować utratą płynności finansowej Spółki, zagrożenia jej egzystencji, tym bardziej, że Skarżąca mimo wezwania nie przedłożyła żadnych dokumentów finansowych, które wskazywałyby na trudności finansowe firmy. Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, ze charakter i rodzaj obowiązku, którego nie wykonała strona skarżąca oraz rodzaj stwierdzonych w tym względzie zaniechań sprzeciwia się nie dość, że kwalifikowaniu ich, jako "uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu", to przede wszystkim, uznaniu ich, jako przypadku uzasadniającego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ze względu na interes publiczny. Sąd zatem nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku