VI SA/Wa 2678/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Dorota Brzozowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. [...] na rzece D. w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2023 r.; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz P. [...] na rzece D. w S. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] czerwca 2024 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: organ, Urząd Patentowy RP) na podstawie art. 245 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 145 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1170, dalej: p.w.p.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2023 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny Spływ Przełomem D. [...], zgłoszony przez P. na rzece D.-S. (dalej: skarżący, zgłaszający). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Zgłaszający w dniu 22 marca 2021 r. zwrócił się do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowny Spływ Przełomem D. przeznaczony do oznaczania następujących usług w klasie 39: transport; organizowanie podroży. Pismem z 12 maja 2021 r. organ poinformował zgłaszającego o braku możliwości udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak [...], albowiem nie posiada on dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 p.w.p. i wezwał do wypowiedzenia się w tej sprawie. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z 24 czerwca 2021 r. nie zgodził się z twierdzeniem Urzędu Patentowego RP, gdyż jego zdaniem zgłoszony znak towarowy ma jednoznaczne i silne znaczenie odróżniające i wskazuje na usługi tradycyjnego przewozu tratwami przez Przełom [...] świadczone przez wnioskodawcę czyli Polskie Stowarzyszenie [...]. Wyjaśnił, iż pojęcie Spływ Przełomem D. to wyrażenie, które w wyniku ponad 200 letniej historii przewozu turystów Przełomem D. nabrało jednoznacznego waloru indywidualizującego wskazującego na usługę Spływu Przełomem D. realizowaną przez F. zrzeszonych w Polskim Stowarzyszeniu [...]. Ponadto wskazał liczne publikacje o charakterze informacyjnym, reklamowym, popularnonaukowym, naukowym, a nawet artystycznym. Zgłaszający przytoczył publikacje "F. w P." opisujące początki tradycji przewożenia turystów Przełomem D. oraz historię Polskiego Stowarzyszenia [...]. Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] marca 2023 r. odmówił udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak stwierdzając, że kluczowe w przedmiotowej sprawie jest nabycie wtórnej zdolności odróżniającej. Zdaniem organu publikacje, na które powołuje się zgłaszający na okoliczność kojarzenia zgłoszonego znaku ze Stowarzyszeniem, jest to jedynie teza autora. Ponadto wskazał, iż podstawowymi dowodami na wtórną zdolność odróżniającą oznaczenia są: badania opinii publicznej, że znak ten utożsamiany jest ze zgłaszającym na minimum 50% terytorium Rzeczypospolitej (rozpoznawalność oznaczenia), sporządzonego przez jednostkę do tego uprawnioną - niezależny ośrodek badawczy, faktury potwierdzające nakład na reklamę tego oznaczenia oraz rozpowszechnianie oznaczenia na terytorium całego kraju. Dlatego, powołując się na nabycie przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej, należy wskazać asocjację znaku - zakresu ochrony i podmiotu, który zgłasza oznaczenie w okresie przed dokonaniem zgłoszenia. Zgłaszający przedstawił dużo materiałów, jednakże są one nie kompletne albo brakuje istotnych zmiennych. Brak jest materiałów świadczących o nabyciu wtórnej zdolności odróżniającej wskazujących na transport. Zdaniem organu zgłaszający nie wykazał, że opinia publiczna rozpoznaje oznaczenie słowne Spływ Przełomem D. jako wyznacznik komercyjnego pochodzenia. Zdaniem organu zgłoszony znak dla usług transportu czy organizowania podróży, nie posiada znamion odróżniających. Skarżący nie zgodził się z powyższa argumentacją, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy decyzję o odmowie udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy. Zdaniem organu w przedmiocie pierwotnej zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku, oznaczenie Spływ Przełomem D. spełnia przesłanki wskazane w art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., jest znakiem niedystynktywnym w stosunku do wszystkich zgłoszonych usług. Oznaczenia niedystynktywne nie posiadają dostatecznych znamion odróżniających, które pozwalają na realizację funkcji znaku towarowego, tj. indywidualizują dane usługi na rynku wśród usług tego samego rodzaju, pochodzących z innych źródeł. Znak Spływ Przełomem D. nie będzie ze swej natury wykazywał znamion odróżniających wobec wskazanych usług. Dla relewantnego kręgu odbiorców wyrażenie Spływ oznacza jedynie formę rekreacji uprawianą na kajakach, kanadyjkach, pontonem, tratwach, łódkach i żaglówkach, polegająca na przemieszczaniu się po jakimś akwenie, najczęściej zgodnie z kierunkiem prądu, a nie wskazanie na konkretny podmiot świadczący dane usługi. Określenie Przełom D. odnosi się zaś jedynie do miejsca świadczenia tych usług. Znak nie posiada żadnych charakterystycznych elementów w postaci abstrakcyjnego elementu słownego ani nie stanowi fantazyjnego połączenia słów, co mogłoby nadać mu zdolności odróżniającej. Jak zauważył organ, sam zgłaszający wskazał, że każdy f., który zajmuje się zawodowo spływem to odrębny podmiot gospodarczy, zrzeszony w Stowarzyszeniu po to by ułatwić turystom dostęp do usługi oraz w celu uporządkowania sposobu jej realizacji. Okoliczność ta nie świadczy to o posiadaniu praw do używania nazwy jedynie przez ten podmiot. Oceny organy nie zmieniła decyzja UOKIK z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. [...], w której organ ten umorzył postępowanie stwierdzając, iż tego rodzaju zrzeszenie przedsiębiorców nie narusza praw konsumentów i nie nosi znamion naruszania konkurencyjności, gdyż nie wpływa z żadnym stopniu na przyznawane prawo ochronne w kategoriach własności przemysłowej. Również pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. dr hab. Piotra Glińskiego w żaden sposób, nie wskazuje, iż indywidualne prawo ochronne powinno przysługiwać zgłaszającemu. Urząd Patentowy RP w przedmiocie wtórnej zdolności odróżniającej wskazał na art 130 p.w.p., który stanowi, że znak musi mieć wtórną zdolność odróżniającą w dacie jego zgłoszenia. Dlatego też organ zwraca szczególną uwagę na dowody pochodzące sprzed daty zgłoszenia znaku towarowego. Dowody pochodzące z późniejszego okresu są brane pod uwagę, o ile pozwalają wskazać, że znak posiadał wtórną zdolność odróżniającą na dzień zgłoszenia. Rozpoznawalność oznaczenia powinna być odzwierciedlona odpowiednimi materiałami dowodowymi, takimi jak: badania opinii publicznej, sporządzone przez jednostkę do tego uprawnioną - niezależny ośrodek badawczy; faktury potwierdzające nakłady na reklamę tego oznaczenia oraz rozpowszechnianie oznaczenia na terytorium całego kraju; wszelkie materiały prasowe i medialne. Dalej organ wyjaśnił, iż zgłaszający powinien wyraźnie wykazać, że przed dniem 22 marca 2021 r., wskutek używania słownego znaku Spływ Przełomem D., przynajmniej znaczna część społeczeństwa w Polsce postrzegała zgłoszone towary i usługi jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, czyli od zgłaszającego, powołując wyrok z 16 września 2015 r. w sprawie [...]. Zdaniem organu przedstawione przez zgłaszającego dowody świadczą jedynie o tym, że zgłoszone oznaczenie Spływ Przełomem D. jest używane na rynku - jednak nie ma wystarczających informacji, dowodu - iż jest powszechnie rozpoznawalne i kojarzone jedynie z Polskim Stowarzyszeniem [...] i że to właśnie to Stowarzyszenie, świadczy usługi wymienione w wykazie towarów. Co więcej wielokrotnie jest w nich podkreślane, że Stowarzyszenie jedynie zrzesza [...], którzy mają zarejestrowaną własną działalność gospodarczą. Ponadto Urząd Patentowy RP zaznaczył, iż wieloletnie używanie znaku przez danego przedsiębiorcę jest konieczną, lecz nie jedyną i nie wystarczającą przesłanką do udowodnienia wtórnej zdolności odróżniającej, powołując wyrok NSA z 8 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 76/02. W opinii organu materiały przedstawione jako załączniki do sprawy świadczą o funkcjonowaniu nazwy grupy zawodowej, która świadczy usługę spływu turystycznego przełomem D., ale informują również, że każdy [...] ma własną działalność gospodarczą a Stowarzyszenie jedynie podmiotem zrzeszającym pojedynczych [...]. Organu zaakcentował, iż przede wszystkim nie przedstawiono chociażby jakichkolwiek badań, które świadczą o powszechnej rozpoznawalności oznaczenia Spływ Przełomem D. jako używanego jedynie przez Stowarzyszenie [...]. Zaś badania opinii publicznej, są jednym z głównych dowodów do wykazania, że oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą. Muszą być one sporządzone przez niezależne ośrodki badawcze, specjalizujące się w tej dziedzinie. Badania opinii publicznej dotyczą stopnia rozpoznawalności znaku wśród właściwego kręgu odbiorców na danym rynku i mogą stanowić jeden z najbardziej bezpośrednich rodzajów środków dowodowych, ponieważ mogą świadczyć o rzeczywistym postrzeganiu znaku przez właściwy krąg odbiorców. Właściwe sformułowanie i przeprowadzenie badania opinii publicznej, tak by było prawdziwie neutralne i reprezentatywne zależy od właściwego formułowania pytań. Należy unikać pytań naprowadzających, niereprezentatywnych prób i zbytniej ingerencji w odpowiedzi. Nie można wykluczyć, że badanie sporządzone przed datą zgłoszenia lub po niej może zawierać użyteczne wskazówki, przy czym należy mieć świadomość, że jego moc dowodowa może się różnić w zależności od różnicy czasowej między okresem, dla którego przeprowadzono badanie, a datą złożenia lub pierwszeństwa znaku towarowego. Co więcej, moc dowodowa zależy od metody badania, tak zgodnie z wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie [...], pkt 38-39. W związku z powyższym każde badanie opinii publicznej należy poddać wnikliwej ocenie. Wybrana grupa poddana badaniom musi być reprezentatywna dla całego właściwego kręgu odbiorców, a co za tym idzie, musi być wybrana losowo. Dowody pochodzące od dostawców lub dystrybutorów mają, co do zasady, mniejszą moc dowodową, ponieważ jest mniej prawdopodobne, że będą one miały charakter dowodów niezależnych pochodzących od strony trzeciej. Organ oceniając przedłożone przez zgłaszającego materiały doszedł do przekonanie, że nie dowodzą, że właściwa część społeczeństwa postrzega przedmiotowy znak jako oznaczenie komercyjnego pochodzenia przedmiotowych usług. W związku z powyższym zgłoszone oznaczenie Spływ Przełomem D. nie nabyło wtórnej zdolności odróżniającej. Skargę na opisaną decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] czerwca 2024 r. wniósł zgłaszający zarzucając jej naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności dotyczących rozpoznawanej sprawy, w wyniku czego naruszony został istotny interes prawny skarżącego, a także obrazę przepisów prawa materialnego, tj. ustawy Prawo własności przemysłowej, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zgłoszony znak towarowy nie uzyskał tzw. wtórnej zdolności odróżniającej. Skarżący wniósł o uchylenie w całości wydanych w niniejszej sprawie decyzji Urzędu Patentowego RP oraz na rozprawie w dniu 2 grudnia 2024 r. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. W odpowiedzi na skargą Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) skutkuje jej uchyleniem. Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP odmówił zgłaszającemu udzielenia prawa ochronnego na słowny znak towarowy Spływ Przełomem D., zgłoszony w dniu [...] marca 2021 r. pod numerem [...] w zakresie usług w klasie 39: transport, organizowanie podróży. Podstawą odmowy udzielenia prawa ochronnego był art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. Zdaniem Urzędu Patentowego RP nie posiada on pierwotnej zdolności odróżniającej. W ocenie organu zgłoszone oznaczenie przed datą zgłoszenia nie nabrało też, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu (art. 130 p.w.p.). Wskazując, iż ciężar udowodnienia wtórnej zdolności spoczywa na zgłaszającym, a zgłaszający nie przedstawił wystarczających dowodów na potwierdzenie używania na rynku znaku i kojarzenia go przez ogół społeczeństwa jedynie z jednym podmiotem jakim jest Polskie Stowarzyszenie [...]. Zgłaszający twierdzi, iż zgłoszony znak Spływ Przełomem D. spełnia wszystkie wymienione elementy uzyskania mocy odróżniającej. Jest używany od bardzo wielu lat, a nawet wieków. Jest stosowany w celu poinformowania o pochodzeniu ściśle określonej usługi, ściśle określonego przedsiębiorcy. Istnieje ścisły związek znaczeniowy pomiędzy omawianym znakiem towarowym, usługą oraz jej oferentem. Więź ta jest utrwalona w czasie oraz w przestrzeni naszego kraju, nawet za granicą Polski. Jego zdaniem przeciętny odbiorca, jest w stanie odróżnić tak oznaczony towar od innych usług turystycznych oferowanych przez innych przedsiębiorców i jest w stanie wskazać tego jednego, konkretnego przedsiębiorcę, który oferuje usługi określone przedmiotowym znakiem towarowym. Tytułem wstępu należy zwrócić uwagę na brzmienie art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p.: nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone. Określa on bezwzględną przeszkodę rejestracji znaku towarowego i wskazuje, że oznaczeniem niedystynktywnym jest takie, które nie pozwali w obrocie odróżnić objętych zgłoszeniem towarów od towarów (usług) tego samego rodzaju pochodzących od innego przedsiębiorcy. Z mocy art. 120 ust. 3 pkt 2 p.w.p. przez towary należy rozumieć również usługi do oznaczania, których przeznaczono zgłoszone oznaczenie. Z kolei zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Przepis ten dotyczy zatem tzw. oznaczeń opisowych (deskryptywnych), które opisują zgłoszone towary / usługi. W orzecznictwie wskazuje się, że znak towarowy ma charakter opisowy i jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających, jeżeli przynajmniej w jednym ze swych możliwych znaczeń określa właściwość (cechę) towarów, do oznaczania których został zarejestrowany (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r. sygn. II GSK 720/18). Oznaczenie ma zatem charakter opisowy, jeżeli wykazuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z towarami lub usługami wskazanymi w zgłoszeniu. Kryterium pozwalającym na uznanie, że dane oznaczenie jest opisowe, nie jest to, że dany krąg odbiorców ustali istnienie bezpośredniego i natychmiast dostrzegalnego związku między wspomnianym oznaczeniem a konkretnym towarem lub usługą, ale to, że w odczuciu właściwego kręgu odbiorców wspomniane oznaczenie określa jedną lub więcej niż jedną z właściwości owych towarów lub usług (por. wyrok SUE z 27 lutego 2015 r., T-106/14, Universal Utility International/OHIM (Greenworld)). Ocena dokonana przez Urząd Patentowy RP w przedmiocie pierwotnej zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku jest zdaniem Sądu prawidłowa. Istotą sporu jest, czy zgłoszony znak nabył wtórną zdolność odróżniającą. Zgodnie z art. 130 p.w.p. odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2-4 nie może nastąpić, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu. Wtórna zdolność odróżniająca, o której mowa w przytoczonym przepisie to charakter odróżniający oznaczenia, nabyty dzięki używaniu tego oznaczenia w przeciętnych warunkach obrotu. Przesłanką nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez dane oznaczenie jest zatem jego używanie w charakterze znaku towarowego, a więc w celu poinformowania o pochodzeniu oznaczonych nim towarów / usług. Zgodnie z poglądami doktryny, wtórna zdolność odróżniająca to zdolność rejestracyjna oznaczenia, na które nie można byłoby udzielić prawa ochronnego z powodu braku pierwotnej zdolności odróżniającej, gdyby nie fakt wcześniejszego używania go w obrocie (por. K. Szczepanowska-Kozłowska [w:] System prawa prywatnego, t. 14b, Prawo własności przemysłowej, Warszawa 2017). Wtórna zdolność odróżniająca jest zatem wynikiem rzeczywistego i konsekwentnego używania oznaczenia w celu wskazania w ten sposób pochodzenia oznaczonych nim towarów lub usług. Uzyskanie charakteru odróżniającego w wyniku używania oznacza zatem, że znak, który pozbawiony był charakteru odróżniającego w odniesieniu do danych towarów / usług, zaczyna być odbierany przez właściwy krąg odbiorców za identyfikujący te towary / usługi jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa. W orzecznictwie wskazuje się, że nabycie wtórnej zdolności odróżniającej następuje w momencie, gdy pewna znacząca grupa kupujących przyporządkowuje dane oznaczenie określonym towarom, czyli uznaje je za znak wyróżniający te towary na rynku (por. wyrok NSA z 14 lipca 2010 r. sygn. II GSK 703/09). Oznacza to, że w wyniku używania znaku w świadomości odbiorców wytworzył się związek pomiędzy oznaczeniem a określonymi towarami lub usługami pochodzącymi z danego przedsiębiorstwa, mimo że oznaczenie nie miało konkretnej zdolności odróżniającej. Wypada w tym miejscu przypomnieć, iż zgodnie z art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem, Urząd Patentowy RP obowiązany był m.in. do uwzględnienia obowiązku informacyjnego organu w sprawach wszczynanych na wniosek wynikającego z art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 ust. 3 p.w.p. Jak wspomniano wyżej brak pierwotnej zdolności odróżniającej znaku jest przeszkodą udzielenia prawa ochronnego. Przeszkoda ta może być usunięta przez wykazanie wykształcenia się tzw. wtórnej zdolności odróżniającej, uregulowanej w art. 130 p.w.p., który stanowi, że odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2-4 nie może nastąpić, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu. Używanie znaku w celu nabycia przez niego wtórnej zdolności odróżniającej powinno polegać nie tylko na wprowadzeniu oznakowanego towaru na rynek, ale także na stałej obecności na rynku i dostępności dla kupujących przez dłuższy okres czasu. Znak towarowy nabywa zdolność odróżniającą w wyniku jego używania wówczas, gdy jest w stanie identyfikować towar jako pochodzący od konkretnego przedsiębiorcy. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że ciężar udowodnienia wtórnej zdolności spoczywa na zgłaszającym. Rzecz jednak w tym, iż organ nie pouczył zgłaszającego o pełnym zakresie okoliczności podlegających wykazaniu przy staraniach o rejestrację znaku towarowego. W piśmie organu z dnia 12 maja 2021 r. mowa jest jedynie o pierwotnej zdolności odróżniającej, brak zaś informacji o możliwości powoływania się w tym zakresie także na fakt nabycia przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej. Na tak zaś sformułowane zawiadomienie/informację zgłaszający przedstawił swoje stanowisko w odniesieniu do treści art. 1291 ust. 2 i 3 p.w.p. wraz z załącznikami przy piśmie z 24 czerwca 2021 r. Chodziło zatem o pierwotną zdolność odróżniającą. Na podstawie tak zaoferowanego materiału, Urząd Patentowy RP decyzją z [...] marca 2023 r. odmówił udzielenia prawa ochronnego, powołując się na brak badań, który jest podstawowym dowodem na wtórną zdolność odróżniającą, a która to została utrzymana w mocy decyzją organu z dnia [...] czerwca 2024 r. Zdaniem Sądu istniał zatem związek pomiędzy brakiem takiego pouczenia przez organ a wynikiem rozstrzygniętej przez Urząd Patentowy RP sprawy. W myśl art. 130 p.w.p. nie można odmówić udzielenia prawa ochronnego dla znaku towarowego, który przed datą zgłoszenia w Urzędzie nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu. Należy jednocześnie wskazać, iż wynikający z art. 79a § 1 k.p.a. obowiązek organu koncentruje się wokół identyfikacji niespełnionych (bądź niewykazanych) przesłanek uwzględnienia żądania, nie zaś katalogu dowodów, za pomocą których określone fakty powinny zostać udowodnione. Nie da się jednak wykluczyć, że w pewnych przypadkach należy stronie udzielić także informacji, za pomocą jakich kategorii dowodów powinna dążyć do uzyskania oczekiwanego rozstrzygnięcia, jak to powinno mieć miejsce, zdaniem Sądu, w niniejszym postępowaniu. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd uznał, że organ naruszył spoczywający obowiązek wynikający z art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 145 ust. 3 p.w.p. i art. 252 p.w.p., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Rzeczą Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą organ jest związany. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonej opłaty od skargi 1000 zł.