VI SA/Wa 2679/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. wspólnika spółki cywilnej P., J. W. wspólnika spółki cywilnej P. i A. W. wspólnika spółki cywilnej P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...]stycznia 2014 r., nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy pt. "Antena telewizyjno-radiowa" nr Ru 64856. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. W., J. W., A. W. wspólnicy spółki cywilnej P. (dalej: "skarżący"), wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy pt. "Antena telewizyjno-radiowa" nr Ru 64856. Skarżący jednocześnie wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku zwrócili uwagę, że złożyli pozew do Sądu Okręgowego w Katowicach o zakazanie naruszenia prawa ochronnego na wzór użytkowy Ru 64856. Orzeczeniem Sądu pozew został oddalony. W załączeniu przedstawili kopię wyroku z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt XIV GC 460/12/WK. Skarżący wskazali, że z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, iż oddalenie pozwu nastąpiło w wyniku wydania przez Urząd Patentowy RP decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. (zaskarżona decyzja). Skarżący wnieśli apelację od wyroku Sądu Okręgowego, która jest na etapie rozpatrywania oraz w której powołali się na błędy proceduralne w postępowaniu toczącym się przed Urzędem Patentowym RP sygnalizując, że wydana przez Urząd decyzja będzie przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem skarżących brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może skutkować oddaleniem apelacji w postępowaniu cywilnym. W takiej sytuacji nawet w razie uchylenia przez Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji, skarżący zostaną nieodwracalnie pozbawieni możliwość dochodzenia naruszenia praw wyłącznych. Sąd doręczył uczestnikowi postępowania M. R. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Z. odpis skargi, w którym znajdował się wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wezwał do zajęcia - w terminie 7 dni – stanowiska w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania odpowiadając na wezwania Sądu wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co uniemożliwiło uwzględnienie złożonego wniosku. Argumentacja skarżących sprowadza się do stwierdzenia, że brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może skutkować oddaleniem apelacji w postępowaniu cywilnym. W takiej sytuacji nawet w razie uchylenia przez Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji, skarżący zostaną nieodwracalnie pozbawieni możliwość dochodzenia naruszenia praw wyłącznych. Skarżący jednak nie przywołali okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku brak jest jakichkolwiek danych, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji finansowej skarżących. Skarżący do wniosku nie dołączyli również żadnych dokumentów potwierdzających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że brak było podstaw do udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy jednocześnie podkreślić, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). Niezgodność rozstrzygnięcia wydanego przez organ z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2010 r. I FZ 432/10). Stąd też zarzuty dotyczące postępowania organu, jak również wydanego rozstrzygnięcia nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.