VI SA/Wa 2685/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) - dalej jako p.w.p., oddalił wniosek P. P. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego [...], udzielonego na rzecz P. P., M. M. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą A. w W., w części stanowiącej własność M. M. Decyzję wydano w następujących ustaleniach: W dniu [...] grudnia 2008 r. wpłynął do Urzędu Patentowego wniosek P. P. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego [...] udzielonego na rzecz P. P., M. M. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą A. w W., w części stanowiącej własność M, M. Prawo z rejestracji na znak towarowy zostało udzielone decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 1994 r. Wniosek był poprzedzony wnioskiem złożonym w dniu [...] października 2008 r., w którym błędnie podano nazwisko uprawnionego jako M. dlatego w dniu [...] grudnia 2008 r. przedłożono drugi egzemplarz wniosku z poprawioną pisownią tego nazwiska. We wniosku podano, że prawo z rejestracji na przedmiotowy znak zostało udzielone w odniesieniu do usług z klas 35 i 36, na podstawie zgłoszenia z [...] maja 1991 r. na rzecz uprawnionych, którzy działali w ramach spółki prawa cywilnego pod nazwą A. P. P. M. M., zawartej [...] marca 1991 r. (wpis do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] prowadzony przez Urząd [...]). Działalność ta była wykonywana początkowo przy ul. I., a następnie przy ul. G. w W. Spółka została zlikwidowana/rozwiązana (wg adnotacji wspólników na wymienionym zaświadczeniu) w dniu [...] maja 1999 r. Po rozwiązaniu spółki działalność była (przeniesiona) kontynuowana przez P. P. pod nazwą C. na podstawie zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej (wpis w ewidencji o rozpoczęciu działalności z dniem [...] kwietnia 1999 r. pod nr [...] prowadzonym przez Prezydenta [...]) wg stanu na dzień [...] lipca 2003 r. Według wiedzy wnioskodawcy M. M. od czasu rozwiązania spółki przez pięć lat nie używał przedmiotowego znaku jako takiego oraz w jakiejkolwiek kombinacji z innym określeniem. Wnioskodawca podkreślał, że przed zawarciem umowy spółki A. P. P. M. M., pod taką samą nazwą - A. - prowadził on przy ul. I. w W. własną działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] (zaświadczenie z dnia [...] lutego 1991 r.). Zdaniem P. P. wpis ten potwierdza jego uprawnienia do znaku [...], tym bardziej, że M. M. nie podjął żadnej działalności gospodarczej i reklamy na rynku obrotu nieruchomościami pod tym znakiem nie używając znaku w ramach spółki z powodu jej likwidacji ani w ramach własnej działalności gospodarczej lub w ramach działalności w innej spółce. Zatem jego część praw do przedmiotowego znaku z powodu jego nieużywania wygasła. W związku z tym P. P. wystąpił [...] maja 2008 r. do Urzędu Patentowego z wnioskiem o ujawnienie w rejestrze znaków towarowych aktualnego stanu faktycznego znaku [...]. Na co Urząd Patentowy zażądał od wnioskodawcy dokumentu o cesji praw przez M. M. do przedmiotowego znaku na rzecz P. P. stwierdzając, że po rozwiązaniu spółki prawa do znaku stały się współwłasnością byłych wspólników, gdyż przy likwidacji spółki nie został sporządzony akt cesji. W związku z tym jedynym środkiem prawnym na potwierdzenie wyłącznych praw P. P. do znaku [...] pozostał przedmiotowy wniosek, jako że wyłącznie obecnie on od roku 1999 prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą C. Interes prawny swojego żądania P. P. uzasadniał również tym, że Urząd Patentowy, jak podkreślał w odpowiedzi na wniosek P. P. z dnia [...] maja 2008 r. o zmianie w rejestrze znaków towarowych, nie mógł żądanej zmiany dokonać. Zatem, by w pełni korzystać z prerogatyw właścicielskich do przedmiotowego znaku, wystąpił o stwierdzenie jego wygaśnięcia w części stanowiącej własność M. M. Po wszczęciu postępowania w trybie spornym Urząd Patentowy pismami z dnia [...] grudnia 2008 r. i z [...] stycznia 2009 r. wezwał M. M. do przedłożenia odpowiedzi na wniosek. Ponieważ oba wezwania nie zostały doręczone z powodu braku aktualnego adresu M. M., Urząd Patentowy pismem z dnia [...] października 2009 r. wezwał P. P. do wskazania aktualnego adresu M. M. W odpowiedzi P. P. po zwróceniu się do [...] Urzędu Wojewódzkiego przedłożył odpowiedź Wojewody [...] podającego adres M. M., jako zameldowanego na pobyt stały pod adresem ul. K. w W. oraz na pobyt czasowy pod adresem ul. A. w W. Urząd Patentowy doręczył na adres pobytu stałego M. M. wezwanie do przesłania odpowiedzi na wniosek ([...] stycznia 2010 r.) oraz zawiadomienie o terminie rozprawy ([...] lipca 2010 r.), która odbyła się [...] sierpnia 2010 r. Na rozprawę stawił się pełnomocnik P. P., M. M. nie stawił się. W tych ustaleniach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. Organ administracji uznał, że P. P. posiadał interes prawny w złożeniu wniosku skoro, jak twierdził, M. M. nie używa przedmiotowego znaku towarowego, co uniemożliwia wnioskodawcy pełne korzystanie z prerogatyw właścicielskich do tego znaku. Wskazując na ustawę z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) - dalej jako u.z.t. - Urząd Patentowy podkreślał, że przepisy tej ustawy nie przewidywały istnienia wspólnego prawa ochronnego, ani innej wspólności prawa wyłącznego na znak towarowy, niż wspólny znak towarowy w rozumieniu art. 32 u.z.t. W związku z tym Urząd Patentowy stwierdził, że sporne prawo zostało udzielone na rzecz wskazanych w decyzji z dnia [...] sierpnia 1994 r. wspólnikom spółki cywilnej prowadzących przedsiębiorstwo pod nazwą A. w W., jako indywidualne prawo z rejestracji znaku towarowego wchodząc do wspólnego majątku wspólników zgodnie z art. 863 § 1 k.c. W związku z tym tak długo, jak długo istniała spółka nie istniały udziały (części ułamkowe), które przysługiwałyby indywidualnie któremukolwiek ze wspólników z prawa z rejestracji spornego znaku. Skutkiem rozwiązania spółki z dniem [...] maja 1999 r. nastąpiło przekształcenie współwłasności łącznej wspólnego majątku wspólników we współwłasność w częściach ułamkowych, co jednak, w ocenie Urzędu Patentowego, nie spowodowało przekształcenia ex lege indywidualnego prawa z rejestracji spornego znaku towarowego we wspólne prawo ochronne w rozumieniu art. 122 p.w.p., które to prawo, w zakresie mającym przysługiwać M. M., mogłoby być przedmiotem postępowania, o którym stanowi art. 169 ust. 7 p.w.p. Na decyzję P. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem zmierzającym do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono jej wydanie bez wskazania podstawy prawnej (art. 107 §1 k.p.a.). Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy stwierdzając, że na skutek rozwiązania spółki nastąpiło przekształcenie współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych, tym samym potwierdził fakt istnienia części ułamkowej prawa ochronnego do znaku [...] na rzecz skarżącego. Zatem decyzja oddalająca wniosek skarżącego była niesłuszna. Skarżący podkreślał, że uczestnik postępowania nie zajął stanowiska w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego do części mu przysługującej. Tym samym przyznał okoliczności wskazane we wniosku godząc się z żądaniem skarżącego. Skarżący podkreślał, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej określają przypadki oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, a żaden z tych przypadków nie zachodzi w sprawie. Co więcej, fakt nieużywania znaku przez uczestnika postępowania powoduje z mocy prawa wygaśnięcie prawa ochronnego (art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.), a organ administracji jedynie stwierdza to wygaśnięcie mając taki obowiązek w przypadku wykazania, że wnioskujący ma interes prawny w dochodzeniu takiego rozstrzygnięcia (art. 169 ust. 2 p.w.p.). W sprawie zdaniem skarżącego wystarczające jest jedynie wykreślenie uczestnika postępowania jako uprawnionego ze spornego prawa ochronnego. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Organ administracji podkreślał, że prawo z rejestracji na przedmiotowy znak towarowy zostało udzielone nie jako prawo wspólne lecz jako prawo indywidualne dla każdego ze wspólników byłej spółki. Sam fakt rozwiązania spółki nie doprowadził do przekształcenia prawa indywidualnego w prawo wspólne do znaku, gdyż przepisy p.w.p. nie przewidują powstania prawa wspólnego do znaku towarowego z mocy prawa. Wspólne prawo ochronne powstaje bowiem na mocy decyzji administracyjnej, bądź na wniosek stron o przeniesieniu prawa ochronnego na znak towarowy, a taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie. Zdaniem organu administracji wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania nie następuje z mocy prawa, lecz skutkiem wydania decyzji przez Urząd Patentowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zim.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Znak towarowy [...] został zarejestrowany decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 1994 r. z pierwszeństwem od dnia [...] maja 1991 r. Zgodnie z art. 315 ust. 1 zd. 1 p.w.p. prawo ochronne na przedmiotowy znak pozostało w mocy także po wejściu w życie ustawy Prawo własności przemysłowej. Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowego znaku towarowego w stosunku do M. M. (jednego z uprawnionych z prawa z rejestracji) złożono w dniu [...] grudnia 2008 r. wskazując, że M. M. nie używa znaku od daty rozwiązania spółki ([...] maja 1999 r.). W związku z powyższymi okolicznościami należało rozważyć, jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 315 ust. 1 zd. 2 p.w.p. - do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe (...) - należy przyjąć, że przepisy ustawy z 1985 r. o znakach towarowych stosuje się do oceny skutków zdarzeń prawnych mających miejsce w czasie ich obowiązywania, natomiast skutki zdarzeń prawnych, które nastąpiły po dniu [...] sierpnia 2001 r., podlegać powinny ocenie na podstawie przepisów Prawa własności przemysłowej także wówczas, gdy dotyczyły praw już istniejących (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie II GSK 364/06 oraz z dnia 20 stycznia 2009 r. w sprawie II GSK/08). Zdarzeniem prawnym było rozwiązanie spółki przez wspólników. Skutkiem tego zdarzenia było nieużywanie znaku przez M. M. od daty rozwiązania spółki i skutek ten należy liczyć, dla wystąpienia możliwości złożenia wniosku o wygaszenie części znaku przypadającego M. M., od dnia rozwiązania spółki. Według ustawy o znakach towarowych, do wystąpienia z takim wnioskiem, wymagany okres nieużywania znaku wynosił 3 kolejne lata (art. 28 ust. 1 u.z.t.). Okres ten jednak nie upłynął w czasie obowiązywania tej ustawy, czyli skutek tego zdarzenia nie wystąpił w czasie obowiązywania ustawy o znakach towarowych, lecz wystąpił w maju 2002 r. liczony od dnia [...] maja 1999 r., tj. od dnia rozwiązania spółki przez jej wspólników P.P. i M. M., od której to daty M. M. (zgodnie z ustaleniami Urzędu Patentowego) zaprzestał używania znaku. W związku z tym skutek prawny rozwiązania spółki, w postaci zaprzestania od tej daty używania znaku przez M. M., zaistniał pod rządami Prawa własności przemysłowej. Z tych względów do postępowania z wniosku skarżącego miały zastosowanie przepisy nowe. Ponieważ, jak nadmieniono do procedowania w sprawie z wniosku P. P. miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, zgodnie z art. 169 ust. 2 p.w.p. wnioskodawca powinien wykazać się interesem prawnym w dochodzeniu swojego żądania. P. P., w ocenie Sądu miał interes prawny w wygaszeniu spornego znaku, gdyż po rozwiązaniu umowy spółki zawartej z M. M. poprzednia działalność prowadzona przez wspólników została przeniesiona w całości, jak stwierdził skarżący, do obecnego jego przedsiębiorstwa – C. P.P. - pod którą to nazwą teraz wyłącznie sam tę działalność wykonuje. W działalności tej używa znaku towarowego [...], na który prawo z rejestracji zostało udzielono zarówno na skarżącego jak i na M. M. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego następuje w wyniku ustalenia prawdopodobnego związku między normą prawa materialnego a sytuacją prawną podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy (np. decyzja administracyjna) może wpłynąć na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (M. Bogusz, Zaskarżenie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997, s. 22), przy czym interes prawny może się wywodzić również z norm należących nie tylko do gałęzi prawa administracyjnego (R. Hauser, A. Skoczylas, Strona w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Zagadnienia wybrane. Materiał na konferencję sędziów NSA, październik 2000, s. 7 i n.). W związku z tym, że prawo ochronne na przedmiotowy znak obejmowało również byłego wspólnika, który zaprzestał używania znaku nie prowadząc działalności gospodarczej pod tym oznaczeniem, skarżący miał interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia tego znaku towarowego wykazując na niemożność posługiwania się nim w pełni i bez ograniczeń, co z kolei wpływa na ograniczenie pełnych prerogatyw właścicielskich skarżącego do przedmiotowego znaku towarowego. Uzasadniając interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaku [...] w części dotyczącej M. M. skarżący wskazywał również na odmowę Urzędu Patentowego o dokonanie zmiany wpisu w rejestrze znaków przez wykreślenie M. M. Według art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia. W sprawie jest bezsporne, iż zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego dokonano [...] maja 1991 r., a więc pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia [...] stycznia 1985 r. o znakach towarowych i dlatego ustawowe warunki do uzyskania prawa z rejestracji tego znaku należało oceniać na podstawie tej ustawy. Oceny tej należało dokonać w aspekcie wniosku skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego w części przypadającej M. M. Konstrukcja wniosku P. P., popierana w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazuje, że zdaniem skarżącego w 1994 r. znak towarowy [...] został zarejestrowany jako znak wspólny z prawem współwłaścicielskim do niego dla P. P. i M. M. Zgodnie z art. 7 bis Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r., zmienioną w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 r., w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 r., w Hadze dnia 6 listopada 1925 r., w Londynie dnia 2 czerwca 1934 r., w Lizbonie dnia 31 października 1958 r. (Akt Sztokholmski z 14 lipca 1967 r.), której Polska jest stroną od dnia 10 listopada 1979 r., państwa będące członkami Związku zobowiązują się zezwalać na zgłoszenie i chronić znaki wspólne należące do zrzeszeń, których istnienie nie jest sprzeczne z ustawodawstwem Państwa pochodzenia, nawet jeżeli zrzeszenia te nie posiadają przedsiębiorstwa przemysłowego lub handlowego. Każde Państwo będzie ustalało warunki szczególne, na jakich znak wspólny będzie chroniony, a także będzie mogło odmówić ochrony, jeżeli znak ten jest sprzeczny z interesem społecznym. Ponieważ znak [...] został zgłoszony do rejestracji [...] maja 1991 r. i zarejestrowany decyzją z dnia [...] sierpnia 1994 r. warunki, na jakich został on zgłoszony oceniane są na podstawie ustawy o znakach towarowych, która to ustawa spełnia wymagania cytowanego art. 7 bis Konwencji paryskiej. W ocenie Sądu w składzie orzekającym przedmiotowy znak towarowy nie jest znakiem wspólnym w rozumieniu art. 7 bis Konwencji paryskiej i ustawy o znakach towarowych, co powoduje, że nie może być pojmowany jako wspólne prawo byłych wspólników, które mogłoby podlegać częściowym modyfikacjom. Ustawa z 1985 r. o znakach towarowych, mająca zastosowanie w sprawie w zakresie wskazanym przez art. 315 ust. 3 p.w.p., określała podmiot, który mógł uzyskać rejestrację wspólnego znaku towarowego. Zgodnie z art. 32 u.z.t. organizacja powołana do reprezentowania interesów przedsiębiorstw, działająca na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub w jednym z państw członków Związku Paryskiego Ochrony Własności Przemysłowej, której istnienie nie jest sprzeczne z ustawodawstwem państwa, w którym działa, może uzyskać rejestrację wspólnego znaku towarowego. Spółka ustanowiona w trybie przepisów Kodeksu cywilnego przez P. P. i M. M. pod nazwą A. nie była organizacją powołaną do reprezentacji interesów przedsiębiorców w rozumieniu art. 32 u.z.t. Już więc z tego powodu zarejestrowany przez wspólników znak towarowy nie mógł zostać zarejestrowany jako znak wspólny. Zasady zarejestrowania i używania znaku wspólnego określa art. 33, który w ust. 3 wymaga dla rejestracji znaku wspólnego złożenie do rejestru regulaminu znaku określającego zasady używania znaku (art. 33 ust. 1 i ust. 2 u.z.t.). Z ustaleń Urzędu Patentowego nie wynika by wspólnicy dokonując rejestracji znaku towarowego [...] powołali jakikolwiek regulamin określający zasady używania znaku i regulamin ten złożyli do rejestru znaków. Zatem i z tego powodu nie sposób uznać przedmiotowego znaku za znak wspólny. Sąd uznał także za nietrafne powoływanie się przez skarżącego na przepis art. 169 ust. 7 p.w.p., jako mające uzasadniać wniosek o częściowe stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego [...], w stosunku do M. M. Zgodnie z tym przepisem na zasadach, o których mowa w ust. 1-6, a także w razie nieprzestrzegania regulaminu znaku, może być wydana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa w stosunku do współuprawnionego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do prawa ochronnego na wspólny znak towarowy i wspólny znak towarowy gwarancyjny. Jak już nadmieniono sporny znak towarowy nie jest znakiem wspólnym w rozumieniu przepisu art. 32 u.z.t., nie mogąc zostać zaliczony jako zarejestrowany przy spełnieniu ustawowych warunków znaku wspólnego (art. 315 ust. 3 p.w.p.). Przepis ust. 7 art. 169 p.w.p., przez wprowadzenie określenia "współuprawniony", wskazuje na tzw. "wspólne prawo ochronne" (por. K. Jasińska /w/ Prawo własności przemysłowej, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2010 s.878) nie konkretyzując kim ów współuprawniony ma być, a tym samym nie uściślając na czym owo "wspólne prawo ochronne" miałoby polegać. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w dacie rejestracji znaku [...] nie istniała normatywna instytucja "współuprawnionego" i "wspólnego prawa ochronnego", które wprowadziła dopiero ustawa Prawo własności przemysłowej. Z uwagi jednak na odwołanie się skarżącego do regulacji z art. 169 ust. 7 p.w.p. Sąd chciał wyjaśnić dlaczego przepis ten nie może mieć zastosowania do sytuacji skarżącego. W celu dookreślenia zasad używania znaku na podstawie wspólnego prawa ochronnego należy sięgnąć do przepisu art. 122 ust. 2 p.w.p., który stanowi, że zasady używania znaku towarowego na podstawie wspólnego prawa ochronnego określa regulamin znaku przyjęty przez przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1, którzy stosownie do art. 138 ust. 3 p.w.p. powinni regulamin ten dołączyć do zgłoszenia, a regulamin ten powinien w szczególności określać sposób używania znaku (art. 138 ust. 4 p.w.p.). Powołany przepis ust. 1 art. 138 p.w.p. definiuje wspólne prawo ochronne wskazując na możliwość uznania za znak towarowy (wg. art. 120 ust. 1 p.w.p.) oznaczenia przeznaczonego do równoczesnego używania przez kilku przedsiębiorców, którzy zgłosili go wspólnie. W rozpoznawanej sprawie faktem jest, że P. P. i M. M. znak [...] zgłosili wspólnie jako działający w ramach spółki prawa cywilnego lecz w świetle omawianych przepisów nie można uznać, iż zgłoszony przez nich znak jest znakiem wspólnym, jak i tego, że zgłoszenie znaku spowodowało powstanie wspólnego prawa ochronnego. Zasadnie stwierdził Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji, że wspólny znak i wspólne prawo ochronne na znak towarowy nie powstają z mocy prawa bez aktywności ze strony uprawnionego/uprawnionych. W związku z tym skarżący nie może powoływać się na używanie znaku na podstawie wspólnego prawa ochronnego, co w konsekwencji prowadzi do wniosku o niemożliwości zastosowania art. 169 ust. 7 p.w.p. w stosunku do M. M., gdyż nie jest on współuprawnionym w rozumieniu tego przepisu. Mając na uwadze okoliczności podnoszone wyżej, trafna była konkluzja Urzędu Patentowego, iż znak towarowy [...], pomimo tego, że został zarejestrowany wspólnym działaniem wspólników spółki A. jest znakiem określonym jako indywidualny, a nie jako znak wspólny, jak i ta, że prawo powstałe z rejestracji tego znaku nie jest dla zgłaszających wspólnym prawem ochronnym. Prawa do znaku towarowego [...], pomimo rozwiązania spółki, nadal przysługują obu wspólnikom, nie można więc stwierdzić wygaśnięcia tego prawa w części w stosunku do jednego z byłych wspólników. Skarżący wykazując na fakt używania znaku po rozwiązaniu spółki, tym samym dowiódł okoliczności, która stoi w sprzeczności z przesłanką podaną w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jako podstawą żądania stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego. Strona uprawniona do znaku składa się niejako z dwóch podmiotów, natomiast stwierdzenie wygaśnięcia dotyczy wyłącznie prawa z rejestracji znaku towarowego, a nie osoby uprawnionego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 1994 r. w sprawie I PRN 46/94, OSNP 1995 r., nr 3, poz. 40). W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.