VI SA/Wa 2700/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [..] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. [...] Sp.z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej: "skarżąca") wniosła do WSA w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia o utracie dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji za nałożone sankcje w stosunku do skarżącej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja z chwilą doręczenia stronie stała się ostateczna, a w konsekwencji wykonalna. Skarżąca stwierdziła, że konsekwencją zaskarżonej decyzji jest wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia stronie skarżącej licencji co spowoduje znaczną i trudną do odwrócenia szkodę majątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Wskazała, że wykonanie decyzji o utarcie dobrej reputacji ostatecznie będzie skutkować utratą możliwości wykonywania działalności gospodarczej, niewykonaniem już zawartych kontraktów, utratą pozycji na rynku transportowym, utratą klientów, koniecznością wypłacenia odszkodowań za niewykonanie zawartych umów. Powyższe konsekwencje mogą skutkować stratami na poziomie kilku milionów złotych i w ostateczności także doprowadzić do likwidacji podmiotu gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przede wszystkim podkreślić, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11). A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy jego decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącą dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji za nałożone sankcje. WSA wyjaśnia, że z decyzją ostateczną mamy do czynienia, wówczas gdy jest ona ostatnią decyzją w toku instancji. Zaskarżona decyzja jest zatem – jak słusznie zauważyła strona – decyzją ostateczną. Natomiast nie każda decyzja ostateczna, a decyzją wykonalną. Zważyć należy, że zaskarżona decyzja, jako stwierdzająca istnienie stanu powodującego konieczność orzeczenia o utracie dobrej reputacji, a więc potwierdzająca istnienie określonego stanu rzeczy, nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1927/12). Zdaniem Sądu decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem jest aktem, który nie nosi znamion wykonalności, wobec czego wniosek o jej wstrzymanie uznać należy za bezzasadny. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia