VI SA/Wa 2735/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o. o. Sp. k z siedzibą w W. (dawniej W. Sp. z. o.o. Sp. k. z siedzibą w W.) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszenia wydania nowych świadectw kierowców na okres roku. postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej T. Sp. z o. o. Sp. k z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. T. Sp. z o. o. Sp. k z siedzibą w W. (dawniej W. Sp. z. o.o. Sp. k. z siedzibą w W.) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszenia wydania nowych świadectw kierowców na okres roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."),skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do § 2 cyt. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do § 3 jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Jak wynika bowiem z art. 52 § 3 p.p.s.a, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Przepis ten dopuszcza zatem możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z dniem doręczenia stronom decyzji termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargi do sądu administracyjnego rozpoczynają biec równolegle, a ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronom wybór środka ochrony prawnej. Wybór ten nie może jednakże oznaczać możliwości skutecznego wystąpienia przez tę samą stronę z oba środkami zaskarżenia. Owszem, w przypadku postępowania, w którym uczestniczy więcej niż jedna strona, jedna z nich może zaskarżyć decyzję do sądu administracyjnego, a druga złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wówczas jednak ustawodawca wskazał na sposób postępowania w takiej sytuacji w regulacji art. 54a p.p.s.a. W przypadku więc, gdy strona decyduje się najpierw skorzystać z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie wnosi skargę do sądu administracyjnego, skarga taka jest niedopuszczalna. Celem art. 52 § 3 p.p.s.a. nie było bowiem przyznanie stronie możliwości dwutorowej weryfikacji aktów administracyjnych wydawanych organy administracji publicznej, lecz prawo wyboru procedury weryfikacji: wniosku albo skargi. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego (wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2019 r., sygn. akt I OZ 1169/19). Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do sytuacji, w której strona mogłaby wnieść skargę do sądu niejako na wypadek, gdyby wniosek do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został wniesiony skutecznie. Taka argumentacja byłaby niezgodna z literalnym brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a., który wymaga od strony wyboru trybu domagania się ochrony, a więc decyzji co do tego czy skorzysta z trybu postępowania administracyjnego, czy też z trybu sądowoadministracyjnego. Przy czym konsekwencje tego wyboru obciążają stronę (por. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt II GSK 63/20, Lex nr 3030641). Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że organ w zaskarżonej decyzji z [...] września 2021 r. prawidłowo pouczył stronę o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także o możliwości rezygnacji z tego środka zaskarżenia, tj. o trybie i terminie zrzeczenia się możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w związku z tym o trybie oraz terminie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pouczył stronę także o konsekwencjach zrzeczenia się możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca, po otrzymaniu decyzji nadała w dniu 11 października 2021 r. wniosek z 11 października 2021 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który do organu wpłynął 13 października 2021 r. Niezależnie od tego, skarżąca złożyła skargę na decyzję z [...] września 2021 r. Pismo w tej sprawie zostało nadane w dniu 11 października 2021 r., a wpłynęło do organu 12 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia więc, że wobec złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2021 r., nr [...], skarżąca skorzystała z przysługującego mu uprawnienia, określonego w art. 58 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., a więc do wniosku z dnia 11 października 2021 r. organ zobowiązany był zastosować przepisy dotyczące odwołania. W ocenie tut. Sądu - z uwagi na brak załatwienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wiec zawisłość wszczętego przez skarżącego postępowania quasi odwoławczego od wydanej przez organ w I instancji decyzji - uznać w takiej sytuacji należy, że nie wystąpiła pozytywna przesłanka rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, określona w art. 52 § 1 p.p.s.a. Brak tej przesłanki uniemożliwia więc tut. Sądowi rozpoznanie skargi i stanowi o niedopuszczalności (przedwczesności) wniesienia skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. Na uwagę zasługuje również fakt, że organ do dnia dzisiejszego nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z pisma organu z 16 grudnia 2021 r. wynika, że wnioskowi temu nie zamierza nadać biegu. Wniosek skarżącej z 11 października 2021 r. stanowił bowiem skuteczne prawnie żądanie strony o przywrócenie terminu, a w dalszej kolejności do ponownego rozpoznania sprawy przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję i powinien być przez ten organ rozpoznany, a sprawa załatwiona w formie stosownego orzeczenia administracyjnego - na które stronie będzie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powoływanie się przez organ na treść art. 54a § 1 i § 2 p.p.s.a. jest w tym stanie rzeczy zupełnie chybione, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji odmienności podmiotowej w wypadku zbiegu dwóch pism: skargi i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - a więc wypadku, kiedy dwie różne strony składają odmienne żądania. Ponieważ wniesienie skargi do Sądu na decyzję organu I instancji w przedstawionej sytuacji faktycznej i prawnej było niedopuszczalne z powodu złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w konsekwencji nie zakończenia postępowania odwoławczego, skargę należało odrzucić. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.