VI SA/Wa 2818/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania świadectw na okres roku oddala skargę 1 VI SA/WA 2818/21 2 UZASADNIENIE 3 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw.4 pkt 22, art. 32a, art. 32b ust. 1, 2 i 5, art. 32f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r.o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919), art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2021 r. o cofnięciu świadectwa kierowcy o numerze [...] udzielonego w dniu [...] lutego 2020 r. dotyczącego kierowcy V.V. oraz zawieszenia wydawania przedsiębiorcy L.K. nowych świadectw kierowców przez okres roku. 4 W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przedsiębiorcy L.K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: L. K. [...] udzielono [...] lutego 2020 r. świadectwa kierowcy nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy realizowanego na podstawie licencji wspólnotowej. Świadectwo kierowcy było ważne od [...] lutego 2020 r. do [...] lutego 2025 r. i dotyczyło kierowcy V. V., obywatela Ukrainy. Pismem z 3 lipca 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec ww. kierowcy, o których mowa w art. 32b ust. 5 utd tj. m.in. orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne. Przedsiębiorca przesłał dokument ZUA RMUA potwierdzający ubezpieczenie społeczne kierowcy V.V. w okresie 21 lutego 2020 r. do 19 marca 2020, od 28 maja 2020 do sierpnia 2020 r. oraz dokument ZUS ZUA za ww. okresy. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał przedsiębiorcę do wyjaśnienia okoliczności braku przesłania dokumentów poświadczających ubezpieczenie społeczne kierowcy V. V. za kwiecień 2020 r. W odpowiedzi przedsiębiorca poinformował, że kierowca V.V. był zatrudniony u przedsiębiorcy w okresie od dnia 17 grudnia 2019 r. do 19 marca 2020 r. Następnie ponownie podjął zatrudnienie od dnia 28 maja 2020 r. i jest zatrudniony do chwili obecnej. W związku z powyższym przedsiębiorca nie posiada dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy w miesiącu kwietniu 2020 r. Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie tj.: art. 4 pkt 22 lit. e), art. 32a i b ust. 2 i ust. 5, art. 32f ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i wyjaśnił, że warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy. Organ stwierdził, że przedsiębiorca nie posiada dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy w miesiącu kwietniu 2020 r. zatem wystąpiły podstawy do cofnięcia świadectwa kierowcy o numerze [...] i zawieszenia wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców przez okres roku. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając je za bezzasadne. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. . Podniósł zarzuty naruszenia: . 1. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez stosowanie pierwszeństwa prawa krajowego nad prawem unijnym; . 2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; . 3. art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony; . 4. art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji, . 5. art. 32 f ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne zastosowanie w sprawie. ; W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał stan faktyczny sprawy oraz rozwinął i szczegółowo uzasadnił podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organu wydającego decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został w toku postępowania przed organami zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Ponadto ten materiał dowodowy był znany stronie postępowania. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyr. NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organ w przedmiotowej sprawie przepisów prawa materialnego. Możliwość skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy spełniają wymogi do wydania przedsiębiorcy świadectwa kierowcy zapewnia art. 32f ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.), w myśl którego Główny Inspektor Transportu drogowego może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę posiadającego świadectwo kierowcy do przedstawienia dokumentu potwierdzającego spełnianie wymagań, o którym mowa w art. 32b ust. 5. Kierowca, który jest obywatelem państwa spoza Unii Europejskiej i Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, chcący zawodowo na terenie RP wykonywać transport drogowy zgodnie z art. 32a i art. 39f ust. 3 u.t.d. zobowiązany jest do posiadania świadectwa kierowcy wydanego w myśl art. 32b ust. 1 u.t.d. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Przedsiębiorca, aby uzyskać świadectwo kierowcy składa wniosek oraz potwierdza, że kierowca ten spełnia wymagania określone w art. 39a u.t.d. Stosownie bowiem do art. 32b ust. 2 utd świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową, złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej. Zgodnie zaś z art. 32b ust. 5 pkt 5 utd do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy. Takie dokumenty muszą zostać wydane na terenie RP lub na obszarze Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). Stosownie do art. 32b ust. 1 Główny Inspektor Transportu Drogowego w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców. Zatem art. 32a powołanej ustawy daje podstawę do zatrudniania przez przedsiębiorców mających siedzibę na terytorium RP, wykonujących międzynarodowy transport drogowy rzeczy, kierowców niebędących obywatelami państw członkowskich UE. Warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy. Istotą funkcjonowania w prawodawstwie unijnym świadectwa kierowcy jest zagwarantowanie każdemu państwu członkowskiemu, że każdy kierowca z państw trzecich jest legalnie zatrudniony lub pozostaje do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Zauważenia wymaga, że świadectwo kierowcy jest potwierdzeniem, że kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie ob-esowe Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: L.K. [...] udzielono [...] lutego 2020 r. świadectwa kierowcy nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy realizowanego na podstawie licencji wspólnotowej. Świadectwo kierowcy było ważne od [...] lutego 2020 r. do [...] lutego 2025 r. i dotyczyło kierowcy V. V., obywatela Ukrainy. Poza sporem pozostaje, że skarżący nie posiada dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy w miesiącu kwietniu 2020 r. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 1072/2009 właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust.1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy oraz w oparciu o art. 32f ust. 2, w myśl którego w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Zgodnie zaś art. 12 ust. 2 w/w rozporządzenia w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak: a) zawieszenie wydawania świadectw kierowców; b) cofnięcie świadectw kierowców; c) uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; d) czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; e) czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej. Skoro skarżący w wymaganym terminie nie przedstawił wymaganego prawem dokumentu to tym samym nie spełniał warunków do wydania świadectwa kierowcy. W sprawie, wbrew przekonaniu skarżącego, znajdował zastosowanie art. 32f ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. Skarżący jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe winien mieć pełną świadomość co do zatrudniania kierowców, dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. To skarżący odpowiada za zatrudnianych pracowników i ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu składania wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, zaś obowiązująca w tym zakresie ustawa nie przewiduje konwalidowania tej czynności w okresie późniejszym. Dlatego też niewątpliwie zasadnicze i kluczowe w sprawie były dokumenty kierowcy, których skarżący nie złożył na wezwanie organu. Skarżący nie może przenosić odpowiedzialności na inne osoby czy organ wobec braku spełniania warunków do wydania świadectwa kierowcy. Profesjonalny przewoźnik nie może też skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć, czy też, że zdarzenie miało miejsce po raz pierwszy. W konkluzji stwierdzić należy, że organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z art. 32 f ust. 2 u.t.d., tj. cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku, bowiem jak stanowi ust. 2 powołanego art. w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy – należało zastosować art. 32b oraz art. 32 f ust. 1 i 2 u.t.d. Omawiany przepis nie stwarza trudności interpretacyjnych. Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych rozważań Sąd za nieuprawnione uznał podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa procesowego. Końcowo wskazać należy, że zastosowana dolegliwość w postaci cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenie wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców przez okres roku, z istoty swej wywołuje negatywne konsekwencje dla strony i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Funkcja sankcji przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym jest funkcją nie karną a prewencyjną, służącą mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zapewnił takich rozwiązań organizacyjnych, skoro doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też przepisów prawa materialnego. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały cofnięcie świadectwa kierowcy oraz zawieszenie wydawania skarżącemu nowych świadectw kierowców przez okres roku, Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 7