VI SA/Wa 282/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. otworzyć na nowo rozprawę; 2. oddalić wniosek o zawieszenie postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez P. sp. z o.o. jest decyzja administracyjna Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. na mocy której organ ten utrzymał w mocy decyzję Komendanta Komendy Rejonowej Policji W. I z dnia [...] stycznia 2007 r., nakładającą na skarżącego – P. sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.), konkretnie – za umieszczanie lub używanie w pojedzie taksometru, umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nawą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Podstawą prawną wymienionej decyzji jest art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.) oraz 1.p. 2.9.1., 2.9.2, 2.9.3. załącznika do wyżej powołanej ustawy. Skarga z dnia 9 sierpnia 2007 r. zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, naruszenie przepisów postępowania – art. 7, 10 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r. zatytułowanym: "Wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego", pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe stanowisko uzasadnił, wskazując na fakt zaskarżenia przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, będącego podstawą prawną zaskarżonej decyzji przez wnioskodawcę - Gminę L., do Trybunału Konstytucyjnego. Załączył poświadczoną za zgodność z oryginałem pierwszą stronę kopii wniosku Gminy L. do Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2008 r. (prezentata T.K.: 28 marca 2008 r.) w powyższym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. jest niezasadny i podlega oddaleniu w trybie art. 166 w zw. z art. 151 p.p.s.a. Hipoteza przepisu stanowiącego podstawę procesową przedmiotowego wniosku zakłada przedstawienie przez sąd, w konkretnym postępowaniu, pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nie ma zatem – wbrew poglądowi prawnemu prezentowanemu przez pełnomocnika skarżącej - podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. W dniu 28 marca 2008 r. – został złożony do Trybunału Konstytucyjnego przez wnioskodawcę - Gminę L. - wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów: art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Świadczy o powyższym pierwsza strona kopii wniosku z prezentatą kancelarii Trybunału Konstytucyjnego, złożona przez pełnomocnika skarżącej jako załącznik do wniosku o zawieszenie postępowania. Dokument ten stanowi dowód, iż podmiot nie będący stroną toczącego się postępowania, jakim jest Gmina L., wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z prawem wyżej wskazanych norm prawnych. Zdaniem Sądu, powyższa okoliczność może stanowić wyłącznie przesłankę fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Zawieszenie z przyczyn wymienionych w tym przepisie następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu. Trafny jest pogląd Sądu Najwyższego, że ze względów celowościowych nieuzasadnione jest zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia w innym postępowaniu, gdy można samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do rozstrzygnięcia (vide – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, red. Jan Paweł Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006 r. - uwagi do art. 125 p.p.s.a.; nadto – uchwała Sądu Najwyższego z 17 maja 1985 r., III CZP 69/84 – OSNCP 1986, nr 3, poz.24). Należy w tym miejscu podkreślić, iż kwestia zgodności przedmiotowych norm prawnych z Konstytucją już była przedmiotem wniosku skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez inny podmiot – O. (sygn.akt: Tw 32/07). Postępowanie nie zakończyło się wydaniem merytorycznego orzeczenia (nastąpiła odmowa nadania dalszego biegu wnioskowi z powodu braku legitymacji czynnej po stronie wnioskodawcy). W ocenie Sądu składanie kolejnych wniosków w tym samym przedmiocie przez odmienne podmioty nie może skutkować każdorazowo zawieszeniem postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy sąd meriti jest władny dokonać własnej interpretacji przepisów ustaw. Za takim rozstrzygnięciem przemawiają względy celowościowe oraz ekonomiki postępowania sądowego. Należy zaznaczyć, iż przedmiotowa kwestia dotyczy licznych spraw toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, których bieg byłby ponownie wstrzymany. Odmienna sytuacja miałaby miejsce w razie postawienia przez Sąd w konkretnym postępowaniu pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Wówczas kategoryczne brzmienie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. przesądziłoby o obowiązku zawieszenia postępowania do czasu udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie przez Trybunał Konstytucyjny. W uzupełnieniu należy podnieść, iż wobec rozbieżności poglądów doktryny odnośnie możliwości zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia Sądu o odmowie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przychyla się do poglądu przeważającego tj. dopuszczającego taką możliwość. Zdaniem Sądu, z uwagi na brzmienie art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. użyte w pierwszej części tego przepisu pojęcie "których przedmiotem jest zawieszenie postępowania" obejmuje zarówno postanowienie o zawieszeniu postępowania jak i postanowienie o odmowie jego zawieszenia. Za taką wykładnią przemawia sposób sformułowania dalszej części przepisu, w której jest mowa o postanowieniu, którego przedmiotem jest "odmowa podjęcia zawieszonego postępowania" (por. M. Niezgódka–Medek, komentarz do art. 131 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze, 2006 r. wyd. II; J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2006 r. str. 288, odmiennie: Tadeusz Woś (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis, Warszawa 2005 r.). Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 166 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.