VI SA/Wa 2830/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie ograniczenia wglądu do materiału dowodowego oddala skargę w całości Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 243, ze zm., dalej "Pt") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 267, ze zm., dalej "kpa") ograniczył P. z siedzibą w W. (dalej "P."), K. z siedzibą w W. (dalej "K.") oraz P. z siedzibą w W. (dalej "P."), podmiotom na prawach strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek O. S.A. z siedzibą w W. (dalej "O.") z dnia [...] kwietnia 2015 r., zmodyfikowany następnie pismem O. z dnia [...] maja 2015 r. oraz pismem O. z dnia [...] lipca 2015 r., w przedmiocie zatwierdzenia zmian "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci [...], dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" (dalej "Oferta SOR"), zatwierdzonej i zmienionej kolejnymi decyzjami Prezesa UKE, prawo wglądu do materiału dowodowego zawartego w piśmie O. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] , w części, w której dokument ten zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa O., która nie została ujawniona w wersji jawnej tego dokumentu, przekazanego Prezesowi UKE przez O. pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] . Do wydania niniejszego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. O. złożyła wniosek w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Oferty SOR, zgodnie z załącznikiem nr 2 do przedmiotowego pisma. W ocenie O. konieczność dokonania zmian w Ofercie SOR wynikała ze zmiany przepisów prawa, tj. art. 71 ust. 2a Pt. W związku z powyższym po zakończeniu procesu rozbudowy PLI CBD ulegnie zmianie proces przeniesienia numeru, w tym także realizowany w powiązaniu z usługami regulowanymi, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w Ofercie SOR. Prezes UKE zawiadomił O., K., P., P. oraz K. z siedzibą w W. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany Oferty SOR w zakresie wskazanym we wniosku O. z dnia [...] kwietnia 2015 r., informując jednocześnie o treści art. 31 § 1 kpa. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezes UKE dopuścił P. "zwaną dalej "skarżącą" do udziału w niniejszym postępowaniu. Analogiczne postanowienia organ wydał w stosunku do K. i P.. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] O. przedstawiła uzasadnienie kosztowe dotyczące kosztów obsługi procesu przeniesienia numeru przez PLI CBD. Informacje zawarte w przedmiotowym piśmie zostały przez O. opatrzone klauzulą "tajemnicy przedsiębiorstwa" w myśl art. 11 i art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503, ze zm., dalej "uznk"). Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] , O. przedstawiła wersję jawną ww. pisma O., nr [...] . Organ uznał, że w treści pisma z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] , oznaczonego klauzula tajemnicy przedsiębiorstwa O., przedstawiła Prezesowi UKE dane dotyczące działalności przedsiębiorstwa prowadzonego przez O. wraz z dodatkowymi wyjaśnieniami w zakresie kosztów procesu przenoszenia numeru przy pomocy systemu PLI CBI ponoszonych przez O.. Oznaczyła przedmiotowy dokument jako zawierający tajemnicę przedsiębiorstwa opatrując go klauzulą " tajemnica O. S.A - confidential". Mając zatem na uwadze wniosek O. o objęcie informacji zawartych w piśmie O. z dni [...] sierpnia 2015 r., nr [...] , Prezes UKE mając na względzie złożony wniosek dokonał analizy przesłanek wynikających z art. 11 ust. 4 uznk, tj.: • związku utajnionych danych z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą i posiadanie przez nie wartości gospodarczej, • kwestii ich nieujawnienia do wiadomości publicznej, • kwestii objęcia danych niezbędnymi działaniami w celu zachowania ich poufności. Prezes UKE stwierdził, iż w piśmie O. z dnia [...] sierpnia 2015 r nr [...] , zostały zawarte informacje dotyczące przedsiębiorstwa prowadzonego przez O., które wyczerpują wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 4 uznk, gdyż: 1) są one ściśle związane z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą i mają dla nich niewątpliwą wartość gospodarczą, pismo bowiem zawiera informacje m.in. na temat rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w O. oraz danych dotyczących realizacji procesu przeniesienia numeru w O.. Dokument ten dotyczy głównie informacji finansowych, tj. szczegółowej kalkulacji opłaty z tytułu przeniesienia numeru. Informacje takie mają wartość gospodarczą, ponieważ konkurenci O. na rynku telekomunikacyjnym pozyskując informacje w nim zawartą będą mogli łatwiej, a jednocześnie precyzyjniej szacować, na ile wycenić swoje usługi. 2) informacje te nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej. 3) podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Z uwagi na powyższe, organ uznał, że informacje zawarte w treści pisma O. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] , objęte klauzulą "tajemnica O. S.A - confidential" spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa, a także, że udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu administracyjnym groziło ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa O.. Następnie na postanowienie z [...] sierpnia 2015 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: 1. naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 i 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażające się w braku wszechstronnego zbadania stanu sprawy, w tym przede wszystkim w braku zbadania czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do uznania wszystkich danych zawartych w zastrzeżonym dokumencie (a zwłaszcza samego zestawienia czynności stanowiących podstawę kalkulacji opłaty) za tajemnicę przedsiębiorstwa; b) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 KPA, polegające na nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego Postanowienia, a w tym braku dokładnego wskazania w jaki sposób zapoznanie się przez P. ze wszystkimi danymi zawartymi w zastrzeżonym dokumencie (a zwłaszcza samym zestawieniem czynności stanowiących podstawę kalkulacji opłaty) mogłoby doprowadzić do: — uzyskania korzyści przez przedsiębiorców zrzeszonych w Izbie, — poczynienia oszczędności przez przedsiębiorców zrzeszonych w Izbie, — ułatwienia wyceny usług świadczonych przez przedsiębiorców zrzeszonych w Izbie, — umożliwienia dokonania bardziej precyzyjnej wyceny usług świadczonych przez przedsiębiorców zrzeszonych w Izbie, — utraty klientów przez O., — utraty przychodów lub zysków przez O., przez co uzasadnienie nie wyjaśnia podstaw prawnych i faktycznych do jego wydania (nie wyjaśnia czy spełnione zostały przesłanki zakwalifikowania wszystkich danych w zastrzeżonym dokumencie jako tajemnicy przedsiębiorstwa), a P. nie była w stanie zapoznać się z motywami rozstrzygnięcia w sprawie; c) art. 8 i 11 KPA, polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażające się w nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia, pozbawionego prawidłowego i dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, w tym zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, przez co P. nie zna faktycznych motywów działania organu; d) art. 73 § 1 KPA, polegające na naruszeniu zasady jawności postępowania i prawa wglądu strony w akta sprawy, a wyrażające się w nieuprawnionym ograniczeniu prawa wglądu P. do części materiału zebranego w postępowaniu; e) art. 207 ust. 1 PT w zw. z art. 206 ust. 1 PT i art. 123 KPA poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, pomimo istotnych nieprawidłowości wskazanych powyżej. 2. Naruszenie prawa materialnego: a) art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne Dz. U. nr 171 poz. 1800 ze zm. (dalej: PT) w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji Dz. U. nr 47, poz. 211 (dalej: UZNK) poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na ograniczeniu P. prawa wglądu do zastrzeżonego dokumentu, podczas gdy zebrane w toku postępowania i przedstawione w uzasadnieniu dane nie dają dostatecznych podstaw do uznania, że zachodzą materialne przesłanki uzasadniające zastosowanie takiego ograniczenia; b) art. 40 ust. 1 PT poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż opłata zatwierdzana na bazie tego przepisu może stanowić podstawę zysku dla przedsiębiorcy, a zasady jej pobierania podlegać konkurencyjnym warunkom rynkowym - podczas, gdy może ona stanowić wyłącznie rekompensatę rzeczywiście poniesionych kosztów; Mając na względzie powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, oraz o przyznanie od organu na rzecz P. kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że art. 207 §1 ustawy Prawo telekomunikacyjne stanowi, że w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Z przepisu tego nie wynika, że organ nie może działać z urzędu w celu ograniczenia pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Ustęp 2 art. 207 PT stanowi, iż strona wnioskująca o takie ograniczenie jest obowiązana przedłożyć wersję dokumentu niezawierającą informacji objętych ograniczeniem, która zostanie udostępniona stronom. Sąd stwierdza, że przepis art. 207 PT przewiduje możliwość ograniczenia dostępu do materiału dowodowego zarówno z wniosku zainteresowanej strony jak też z urzędu tj. z samodzielnej inicjatywy organu. W świetle przepisu art. 206 ust. 1 P.t. postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Niewątpliwie zmiany wynikające z przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, stanowią odstępstwo od uregulowań zamieszczonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Co do zasady, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zapewniają stronie postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.), co oznacza m.in. możliwość przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek (art. 73 § 1 k.p.a.). Zgodnie z poglądami doktryny oraz orzecznictwem sądów administracyjnych udostępnianie akt jest przejawem tzw. jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego, a więc jawności wobec stron oraz uczestników na prawach strony (tak m.in. G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 655). Natomiast wskazany przepis art. 207 ust. 1 P.t. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania. Zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Innymi słowy, aby można było mówić o uprawnionym bądź nieuprawnionym zastrzeżeniu tajemnicy przedsiębiorstwa należy dokonać oceny, czy łącznie zostały spełnione wymienione niżej przesłanki, a więc ustalić czy zastrzeżona informacja: 1) ma charakter techniczny, technologiczny lub organizacyjny przedsiębiorstwa, 2) nie została ujawniona do wiadomości publicznej, 3) podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Należy zatem zauważyć, że informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wówczas, jeśli jest ona poufna. Przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując przepis art. 11 u.z.n.k., można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (tak m.in. A. Michalak (w:) M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło, M. Wyrwiński, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, LEX, 2011). Powszechnie przyjmuje się, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł, wzorów i metod działania. Z kolei informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacjami organizacyjnymi są natomiast dane używane w bieżącej działalności przedsiębiorstwa, takie np. jak struktura organizacyjna, procedury organizacyjne, procedury zdalnego dostępu, numery telefonów wewnętrznych, kody księgowe, systemy przetwarzania informacji, instrukcje i procedury bezpieczeństwa. Ze względu na indywidualny charakter informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa nie jest możliwe ich wyczerpujące wyliczenie. Jako przykłady informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, w literaturze wymienia się m.in.: informacje dotyczące preferencji poszczególnych klientów, strukturę kosztów działalności, korespondencję handlową, metody kontroli jakości usług i produktów, techniki marketingowe, listy klientów. Tajemnica przedsiębiorstwa, jak każda ustawowo chroniona tajemnica, ma charakter obiektywny, nie można wobec tego, istnienia takiej tajemnicy subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które to osoby, z istoty rzeczy, nie będą zainteresowane ujawnianiem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań (np. orzeczenie SN - Izba Cywilna z dnia 6 czerwca 2003 r. IV CKN 211/2001; wyrok SN z dnia 3 października 2000 r., I CKN 304/2000 OSNC 2001/4 poz. 59 oraz wyrok SN z dnia 5 września 2001 r., I CKN 1159/2000 OSNC 2002/5 poz. 67). Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika również, że przepis art. 11 ust. 4 u.z.n.k., istnienie stanu tajemnicy, uzależnia od podjęcia przez przedsiębiorcę określonych działań zmierzających do zachowania poufności objętych nią danych. Działania te, jak trafnie podnosi się w literaturze przedmiotu, powinny zmierzać do osiągnięcia takiego stanu, w którym osoby trzecie chcąc zapoznać się z treścią informacji, muszą doprowadzić do wyeliminowania przyjętych przez przedsiębiorcę mechanizmów zabezpieczających przed niekontrolowanym wypływem danych. Wybór informacji mających zostać objętymi poufnością należy oczywiście do przedsiębiorcy. Jednakże wybór ten, co do zakresu stanu tajemnicy, nie może być oderwany od możliwości podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania w poufności wybranych informacji (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 5 września 2001 r., I CKN 1159/2000 OSNC 2002/5 poz. 67). Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadając się w kwestii tajemnicy przedsiębiorstwa stwierdził, że w świetle art. 9 ust. 1 i 2 P.t. materiały (informacje, dokumenty lub ich części) zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa podlegają wzmożonej ochronie. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnice przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy, przy czym Prezes UKE może uchylić zastrzeżenie w drodze decyzji, jeżeli uzna, że dane są niezbędne (por. postanowienie NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt II GSK 700/09). W sprawie niniejszej doszło do takiego zastrzeżenia. Niewątpliwie ocena określonych działań jako odpowiednich, czy też rozsądnych w rozumieniu powołanych przepisów, może przedstawiać się różnie w zależności od okoliczności konkretnego przypadku. Tym niemniej są to informacje mające wartość gospodarczą, przy czym należy brać pod uwagę zobiektywizowaną wartość przypisywaną informacji przez przedsiębiorcę, (por. Nowicki Józef Edmund, Naruszenie zasady zachowania uczciwej konkurencji. Zam.Pub.Dor. 2007/5/29-35, artykuł). Z drugiej strony w literaturze przedmiotu podkreśla się, że zastosowane w ustawowej definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" sformułowanie "informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa" należy interpretować szeroko. Należeć do nich mogą zarówno wiadomości dotyczące sposobów produkcji, planów technicznych, metod kontroli jakości, wzorów użytkowych i zdobniczych, wynalazków nadających się do opatentowania, jak też informacje związane z działalnością marketingową, z pozyskiwaniem surowców, organizowaniem rynków zbytu, czy informacje odnoszące się do struktury organizacyjnej, zasad finansowania działalności, wysokości wynagrodzeń pracowników (por. Szczepański Damian, Tajemnica przedsiębiorstwa. Zam.Pub.Dor. 2006/8/8-9, artykuł). Odnosząc się w tym kontekście do istoty sprawy, Sąd uznał, że organ miał podstawy do przyjęcia, iż informacje zawarte w piśmie O. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] - w zakresie w jakim zawierają one tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. Sąd stwierdza, że informacje objęte przedmiotowa tajemnicą dotyczą głównie informacji finansowych w zakresie szczegółowej kalkulacji opłaty z tytułu przeniesienia numeru. Znajomość tych danych przez konkurentów mogłaby prowadzić do pogorszenia pozycji rynkowej danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a z drugiej strony ułatwić konkurentom działania mające na celu zwiększenie swojej konkurencyjności i pozycji negocjacyjnej. Organ prawidłowo ustalił, że z charakteru tych danych wynika, iż nie mogą one dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony, nie zostały zatem ujawnione do wiadomości publicznej. Dla spółki, której poufne informacje zostałyby ujawnione, z całą pewnością, wiązałoby się z to pogorszeniem jej pozycji w walce konkurencyjnej, co w konsekwencji oznaczałoby również negatywne skutki ekonomiczne. Dane poufne, mogą stanowić punkt wyjścia do kalkulacji cen i planowania liczby klientów, dlatego też stanowią one informacje o strategicznym znaczeniu dla funkcjonowania Spółki i obiektywnie przedstawiają realną wartość gospodarczą. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, sporne materiały zawierają informacje, których waga uzasadnia uznanie ich za poufne. Uwzględniając więc fakt, że informacje te nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć drogą "zwykłą i dozwoloną", należy uznać, że spełniały one przesłanki niezbędne do uznania je za tajemnicę przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., zaś dokonana przez organ w tym zakresie ocena nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 206 P.t. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organ, art. 207 ust. 1 P.t. przez niezasadne ograniczenie skarżącej prawa wglądu do przedmiotowych dokumentów. Prezes UKE, wydając zaskarżone postanowienie, orzekał na podstawie szczególnej regulacji zawartej w ustawie - Prawo telekomunikacyjne, w art. 207, stanowiącej wyjątek od zasady jawności postępowania. Orzeczona odmowa prawa wglądu do materiału dowodowego w oparciu o przepis art. 207 P.t., jak wskazano powyżej, podyktowana była koniecznością ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu nie doszło też w sprawie do naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Prezes UKE wszechstronnie zebrał i ocenił cały materiał zgromadzony w sprawie, zaś w treści spornego postanowienia prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wiec warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz prezentowanie przez stronę innego poglądu niż podany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez organ ww. przepisu, gdy na podstawie uzasadnienia można odtworzyć motywy, którymi kierował się organ orzekający wydając niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia. Prawidłowe rozstrzygnięcie Prezesa UKE w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, czyni też niezasadnym zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 8 i art. 11 k.p.a. Organ zatem wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy poza tym zaznaczyć, że zarzut naruszenia art. 40 Pt nie jest zasadny, gdyż nie stanowi on podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) orzekł jak w sentencji wyroku.