VI SA/Wa 2854/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Urszula Wilk, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.), asesor WSA Dorota Brzozowska, Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: "organ", "KGP") decyzją z 23 czerwca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485, dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej: "Strona", "Wnioskodawca", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji (dalej: "organ I instancji", "KSP") z 25 kwietnia 2025 r. nr [...], odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że Strona wnioskiem z 10 października 2024 r. zwróciła się do KSP o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Do wniosku dołączyła między innymi orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań do dysponowania bronią, a także zaświadczenia o członkostwie w PZŁ i uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowania. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności strony (k. 28) oraz pozytywne opinie z miejsca zameldowania (k. 37) i zamieszkania (k. 57), a także opinie z kół łowieckich "[...]" i "[...]" (k. 65 i k. 66). Ponadto organ Policji ustalił, że w przeszłości Strona była kilkakrotnie karana, w tym dwukrotnie za czyn przeciwko życiu i zdrowiu, tj. z art. 157 § 1 kk (wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...]r., sygn. akt [...], k. 62), z art. 158 § 1 kk (wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...]r., sygn. akt [...], k. 61), a także z art. 292 § 1 kk (wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...]r., sygn. akt [...], k. 83), z art. 180a kk (wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...]r., sygn. akt [...], k. 86), z art. 244 kk (wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]r., sygn. akt [...], k. 53) oraz z art. 263 § 2 kk i art. 53 ust. 4 ustawy Prawo Łowieckie (wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...]r., sygn. akt [...], k. 50). Biorąc powyższe pod uwagę KSP decyzją z 25 kwietnia 2025 r. odmówił wydania Stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, przyjmując za podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przepis art. 10 ust. 1 u.b.a. Od decyzji Strona wniosła odwołanie do KGP, podnosząc, iż zaskarżona decyzja narusza prawa strony postępowania w zakresie procedury wydawania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, ponieważ organ I instancji istotnie naruszył instytucję zatarcia skazania, o której mowa w kodeksie karnym. Podniósł, że nie neguje, że w przeszłości w stosunku do niego wydane były orzeczenia sądów powszechnych, którymi został uznany winnym zarzucanych mu czynów, niemniej zgodnie z art. 106 kk z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe, a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. Osoba niekarana, zachowuje pełnię praw publicznych, które nie podlegają ograniczeniu z uwagi właśnie na fakt zatarcia skazania, co nastąpiło w przypadku Strony. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji KGP wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego, Strona przedstawiła ważną przyczynę do posiadania broni palnej do celu łowieckiego, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 2 u.b.a., co potwierdza zaświadczenie Nr [...] z 2 października 2024 r. o uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowania. Niemniej w niniejszej sprawie, jak stwierdził organ, zasadnicze znaczenie ma wykładnia art. 10 ust. 1 u.b.a., który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Organ wyjaśnił, że przyjęto, że jeżeli o pozwolenie na broń ubiega się osoba, która została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., organy Policji są zobowiązane odmówić wydania pozwolenia na broń, przy czym wystarczającym ustaleniem faktycznym uzasadniającym taką decyzję jest ustalenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Dlatego też ocena organów Policji, badających zasadność wniosku o przyznanie pozwolenia na broń palną, nie musi się odnosić jedynie do przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b u.b.a. Jak wskazał organ, w przypadku, gdy karalność osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń palną uległa już zatarciu i brak jest negatywnych przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 u.b.a., organy Policji przed wydaniem pozwolenia na broń badają jeszcze cechy charakterologiczne takiej osoby, takie jak skłonności do agresji, gwałtownych lub niekontrolowanych zachowań itp. Od osób starających się o pozwolenie na broń palną (bez względu na jej rodzaj i cel przeznaczenia) należy bowiem wymagać nie tylko przestrzegania przepisów prawa, ale także posiadania cech charakteru oraz zachowania, nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego. KGP wskazał, że w niniejszej sprawie okoliczność, iż Strona stanowi zagrożenie dla siebie, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego wynika z ustaleń, iż w przeszłości spowodowała uszkodzenie ciała kopiąc inną osobę w okolice szczęki i powodując u niej obrażenia ciała w postaci, m.in. złamania wieloodłamowego żuchwy - trzonu po stronie prawej w okolicy zębów, tj. czyn z art. 157 § 1 kk (wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...]r., sygn. akt [...]). Co więcej, nie był to jedyny przypadek ujawnionej, u Strony agresji i przemocy, ponieważ niecałe dwa lata później, działając wspólnie i w porozumieniu brał udział w pobiciu innej osoby, w ten sposób, że szarpał pokrzywdzonego za ubrania, uderzał go rękami po głowie i kopał, narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia, tj. czyn z art. 158 § 1 kk (wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...]., sygn. akt [...]). KGP podkreślił, że ww. wchodził w kolejne konflikty z prawem, choć popełnione przez niego czyny nie dotyczyły już przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. I tak, 31 grudnia 2016 r. w czasie polowania zbiorowego zorganizowanego przez Koło Łowieckie "[...]" posiadał bez wymaganego zezwolenia jednostkę broni palnej przeznaczonej do łowiectwa w postaci sztucera, tj. czyn z art. 263 § 2 kk oraz w tym samym dniu polował jako myśliwy w czasie polowania zbiorowego przez wymienione koło łowieckie, nie posiadając uprawnień do polowania, tj. czyn z art. 53 ust. 4 ustawy Prawo Łowieckie (wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...]r., sygn. akt [...]). Ponadto 6 lipca 2017 r. prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej pojazd mechaniczny pomimo cofnięcia uprawnień, tj. czyn z art. 180a kk (wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...]r., sygn. akt [...]) i ponownie w dniu 20.08.2018 r. złamał zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, tj. czyn z art. 244 kk (wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]r., sygn. akt [...]). Był też karany za czyn z art. 292 § 1 kk (wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...]r., sygn. akt [...]). KGP uznał, że pomimo zatarcia skazania za powyższe czyny zabronione, organy Policji mają prawo ocenić, nie tyle sam fakt skazania bądź ukarania, ale zachowanie i postawę Strony, jako potencjalnego posiadacza pozwolenia na broń palną myśliwską w świetle art. 10 ust. 1 u.b.a. Zdaniem KGP niezależnie od tego, iż wyżej wskazane wyroki sądowe uległy zatarciu z mocy prawa, to rodzaj dwóch popełnionych przez stronę czynów karalnych (przeciwko życiu i zdrowiu), wskazuje na to, że Strona nie daje rękojmi, iż w przyszłości jej zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Zwłaszcza, że w przeszłości WStrona popełniła czyn związany z bronią palną i wykonywaniem polowania, co w kontekście ubiegania się przez nią o pozwolenie na broń palną myśliwską właśnie do celu łowieckiego budzi uzasadnioną obawę, że może stanowić zagrożenie dla siebie samej, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. KGP dodał, że pozytywne postrzeganie Strony w miejscu zamieszkania, czy też pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, nie likwidują obawy, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a., tj. tego że Strona nie stworzy zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a to m.in. ze względu na jej przeszłość i cechy charakteru (ewidentna agresja, wskutek której u jednej z osób spowodowała naruszenie czynności narządu ciała na okres trwający powyżej siedmiu dni, a inną osobę naraziła na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia). Powyższe nie tylko wskazuje na brak poszanowania przepisów prawa, ale jest dowodem na porywczy charakter Strony. Posiadanie zaś takiej cechy charakteru dyskwalifikuje Stronę, jako osobę dającą rękojmię tego, iż broni nie wykorzysta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawną, zaskarżył decyzją KGP z 23 czerwca 2025 r., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił błędne zastosowanie art. 10 ust. 1 u.b.a., poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w cyt. przepisie , skutkujące brakiem możliwości wydania wnioskowanego pozwolenia a w konsekwencji koniecznością wydania decyzji w przedmiocie odmowy pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w przeszłości był osobą karaną, jednak kary te uległy zatarciu. Dodał, że zgodnie z danymi Policji posiada dobra opinię w miejscu zamieszkiwania, oraz miejscu zameldowania. Posiada również dobrą opinię Koła Łowieckiego "[...]" oraz "[...]" których jest członkiem. Przedstawił ważną przyczynę do posiadania broni palnej, tj członkostwo w Polskim Związku Łowieckim i posiadanie uprawnień do wykonywania polowania na poziomie podstawowym. Skarżący podniósł, że nowelizacja ustawy o broni i amunicji, która miała miejsce kilkanaście lat temu wprowadziła do stosowania pewne instytucje, mające na celu właśnie wyeliminowanie uznaniowości w podejmowanych decyzja przez organy Policji. Wcześniejsze bowiem unormowania dawały w zasadzie niczym nie ograniczoną swobodę tym organom, co prowadziło de facto do zupełnej dowolności w podejmowaniu decyzji oraz wydawaniu jej na zasadach arbitralności. Skutkowało to wieloma sprawami bulwersującymi opinię publiczną gdy pozwolenia takie wydawane były osobom posiadającym aktywne skazania czy uczestniczącym w zorganizowanych grupach przestępczych. Nowelizując przepisy wprowadzono m.in. zasadę, że odmowa może dotyczyć tylko osób posiadających prawomocne skazania za wskazane w ustawie przestępstwa. Takie rozwiązania miały służyć właśnie pozbawieniu decyzji przymiotu arbitralności, dowolności czy losowości. Osoby spełniające wszelkie kryteria do dysponowania bronią otrzymywały odmowy zaś inne, pomimo aktywnych wyroków skazujących, takie pozwolenia otrzymywały. Skarżący dodał, że ustawa wprowadziła również wymóg dysponowania orzeczeniami lekarskimi psychologicznymi, jako niezbędnymi dla wydania decyzji. Zarówno badanie lekarskie jak i psychologiczne mają na celu ustalenie czy dana osoba z uwagi na stan zdrowia może dysponować bronią jak również czy ze względu na prezentowane cechy charakterologiczne daje gwarancję bezpiecznego posiadania broni. Służą temu nie tylko rozmowy z psychologami ale nade wszystko szczegółowe badania mające na celu zweryfikowanie skłonności do agresji, skłonności do działań niezgodnych z prawem czy posiadanych uzależnień od środków psychoaktywnych. Tą weryfikację ustawodawca powierzył właśnie wyspecjalizowanym organom czy osobom, aby tego rodzaju orzeczenia nie pochodziły od organów nie posiadających wiedzy specjalistycznej lub kierujących się względami emocjonalnymi. Jeśli organy Policji stoją na stanowisku, że osoba ubiegająca się o pozwolenie ma skłonności do agresji czy zachowań nieprzewidywalnych, to może odwołać się od orzeczenia lekarskiego czy psychologicznego i skierować daną osobę na dalsze badania, wykonywane w trybie odwoławczym. Orzeczenie wydane w tym trybie jest ostateczne. Skarżący podniósł, że organy Policji w sprawie Strony nie widziały takiej potrzeby, zatem uznały, że jest on osobą, w stosunku do której nie zachodzą przesłanki wyłączające jej możliwości do posiadania broni palnej. Zdaniem Skarżącego, odmienny pogląd skutkuje powstaniem sytuacji, w której organy Policji stanowią swego rodzaju podmiot o nadzwyczajnych uprawnieniach, mogący w sposób nieweryfikowalny podważać decyzje lekarzy specjalistów czy psychologów uprawnionych do badań osób ubiegających się o posiadanie broni palnej. Skarżący dodał, że oczywistym jest, że prawo do posiadania broni palnej nie ma w Polsce charakteru powszechnego, nie jest przymiotem gwarantowanym konstytucyjnie. Jednak nie oznacza to, że organy Policji podejmują arbitralne decyzje, w oparciu o interpretację. Właśnie definitywne pożegnanie się z tego rodzaju decyzjami, nie podlegającymi zasadniczo żadnej weryfikacji stało u celu wprowadzonych zmian w ustawie o broni i amunicji. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 106 K.k. z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. Jako instytucja, zatarcie skazania ma na celu usunięcie wszelkich konsekwencji prawnych wynikających ze skazania oraz przywrócenie skazanemu statusu osoby niekaranej. Osoba niekarana zachowuje pełnię praw publicznych, które nie podlegają ograniczaniu z uwagi na fakt zatarcia skazania. Zatarcie skazania odnosi skutek w różnych dziedzinach życia i nie można po jego zastosowaniu wobec osoby uprzednio skazanej wyciągać konsekwencji prawnych ani stosować ograniczeń które prawo łączy z faktem skazania. Zdaniem Skarżącego, powoływanie się przez organy Policji na konieczność ochrony interesu ogólnego, przejawiające się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego nie znajduje uzasadnienia. Organ cały czas odnosi się do zdarzeń zaszłych, których wszak Skarżący nie neguje. Działania takie Policja określa mianem działań prewencyjnych, mających na celu zapewnienie szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Zdaniem Skarżącego, z takim stanowiskiem nie sposób jednak się zgodzić. Narusza ono bowiem nie tylko ustawę zasadniczą ale również prawo karne, w szczególności zaś stygmatyzuje Skarżącego z uwagi na zdarzenia z przeszłości. W taki sposób Skarżący nigdy nie będzie mógł w pełni realizować swoich praw obywatelskich, gdyż zatarte co prawda zdarzenia, będą ważyły na postępowaniu organów Policji wobec niego. Skutkuje to, zdaniem Skarżącego, naruszaniem zasady uznawania osoby której skazania się zatarło, za osobę niekaraną. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia. W niniejszej sprawie organy Policji odmówiły Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego ze względu na to, że Skarżący nie spełnia wymogów art. 10 ust. 1 u.b.a. i stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podstawę prawną rozstrzygnięć obu instancji stanowi art. 10 ust. 1 u.b.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Z przytoczonym przepisem koresponduje art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu; przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Przepis ten zawiera jednak odrębną od zawartej w art. 10 ust. 1 u.b.a., przesłankę warunkującą wydanie pozwolenia na broń (por. wyrok NSA z 30 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2129/22). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 u.b.a. wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o których mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a. ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła tylko w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 467/13). W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że w przeszłości Skarżący dopuścił się czynów zabronionych, za które Skarżący kilkakrotnie był karany tj. za czyny: z art. 157 § 1 K.k. (wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...]r., sygn. akt [...]), z art. 158 § 1 K.k. (wyrok Sądu Rejonowego w W.z [...]r., sygn. akt [...]), z art. 292 § 1 K.k. (wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...]r., sygn. akt [...]), z art. 180a K.k. (wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...]r., sygn. akt [...]), z art. 244 K.k. (wyrok Sądu Rejonowego w O. z [...]r., sygn. akt [...]) oraz z art. 263 § 2 K.k. i art. 53 ust. 4 ustawy Prawo Łowieckie (wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...]r., sygn. akt [...]). Skarżący stoi na stanowisku, że spełnia warunki do wydania pozwolenia na broń, w szczególności warunki zdrowotne i psychologiczne, posiada bowiem pozytywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne i legitymuje się pozytywną opinią środowiskową w miejscu zamieszkania oraz w kołach łowieckich, do których należy. Zdaniem Skarżącego zaświadczenia lekarskie i psychologiczne oraz pozytywne opinie środowiskowe determinować ocenę postawy Skarżącego, ponieważ skazania wymienionymi wyrokami uległy zatarciu. W świetle powyższego sporna w niniejszej sprawie jest w istocie kwestia czy organy Policji rozpoznając wniosek o wydanie zezwolenia na broń palną, oceniając czy wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, może wziąć pod uwagę odległe w czasie zachowania wnioskodawcy w tym związane z zapadłymi wobec wnioskodawcy prawomocnymi wyrokami skazującymi, na podstawie których skazanie, uległo już zatarciu i według aktualnego stanu Krajowego Rejestru Karnego wnioskodawca nie jest osobą karaną. Podkreślenia wymaga, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo to ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń, a także ubiegające się o takie pozwolenie, powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. W polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ograniczone i zagwarantowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób restrykcyjny. Racjonalny ustawodawca założył, że prawo do broni może być wydane (i utrzymane) tylko w szczególnych okolicznościach i tylko przy spełnieniu restrykcyjnych wymogów ustawowych. Wobec tego nie dopuszcza do sytuacji, by dostęp do broni palnej miały osoby, które swym postępowaniem zagrażają porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu, nawet jeżeli nie zostały skazane za popełnione czyny prawomocnym wyrokiem sądu karnego, albo nastąpiło zatarcie skazania. W związku z powyższym, organy obu instancji zajęły w niniejszej sprawie prawidłowe stanowisko uwzględniając zapadłe wobec Skarżącego wyroki karne, na podstawie których skazanie uległo już zatarciu. Jest to stanowisko zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w przywołanym już wyroku z 30 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2129/22 zaakceptował stanowisko wyrażone w wyroku z 19 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 973/18, zgodnie z którym: "uwzględnienie faktów, które wypełniły znamiona przestępstw i wykroczeń, za które skarżący został skazany i ukarany, mimo że skazania i ukarania uległy zatarciu, niewątpliwie pozwolą pełniej, z uwzględnieniem dobra powszechnego jakim jest zapewnienie, aby broń nie weszła w posiadanie osób, które nie gwarantują, że nie będzie to stanowić zagrożenia dla nich oraz dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, ocenić przesłankę udzielenia pozwolenia na broń palną wymienioną w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jaką jest to, że "wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego"." Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo w niniejszej sprawie, poza pozytywnymi dla Skarżącego orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, pozytywnymi opiniami środowiskowymi (z miejsca zamieszkania oraz z klubów łowieckich) oraz aktualnym stanem Krajowego Rejestru Karnego, według którego Skarżący nie jest osobą karaną, uwzględniły również zachowanie Skarżącego w przeszłości, skutkujące zapadłymi wobec Skarżącego prawomocnymi wyrokami w sprawach karnych. Organy słusznie oceniły również wpływ tego zachowania na przesłankę warunkującą uzyskanie pozwolenia na broń palną z art. 10 ust. 1 u.b.a. Dwukrotne zatem popełnienie czynów przeciwko życiu i zdrowiu, w tym prowadzące do uszkodzenia ciała w postaci, m.in. złamania wieloodłamowego żuchwy, posiadanie bez wymaganego zezwolenia jednostki broni palnej przeznaczonej do łowiectwa w postaci sztucera, polowanie bez posiadania uprawnień do polowania, jak również prowadzenie pojazdu mechanicznego pomimo cofnięcia uprawnień, oraz złamanie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, niewątpliwie, jak stwierdził KGP, świadczy o braku poszanowania przepisów prawa. W ocenie Sądu, przy tak wielokrotnym i poważnym konflikcie Skarżącego z prawem skutkującym prowadzonymi wobec Skarżącego postępowaniami karnymi i wyrokami skazującymi, pomimo zatarcia skazań, nie można stwierdzić, że Skarżący jest osobą, która nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w powyższych bowiem okolicznościach dotychczasowego zachowania Skarżącego nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia ze strony Skarżącego dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Okoliczności zdarzeń z udziałem Skarżącego uwzględnione w sprawie przez organy obu instancji uzasadniają stanowisko, że nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, niezależnie od aktualnych pozytywnych opinii środowiskowych w miejscu zamieszkania oraz klubach łowieckich oraz niefigurowania aktualnie w Krajowym Rejestrze Karnym. Podkreślenia wymaga, że organy nie zakwestionowały orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego Skarżącego, na co zresztą wskazuje Skarżący, ale też wbrew twierdzeniu Skarżącego, nie dokonały samodzielnej oceny stanu zdrowia Skarżącego. Organy dokonały natomiast oceny dotychczasowej postawy Skarżącego pod kątem przestrzegania przez Skarżącego przepisów prawa oraz spełnienia przesłanek z art. 10 ust. 1 u.b.p., do czego były uprawnione i zobowiązane. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego ani reguł postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że organy prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i na tej podstawie doszły do prawidłowego wniosku, że Skarżący nie spełnia rozważanej przesłanki z art. 10 ust. 1 u.b.a. Fakty, które zdecydowały o niekorzystnych dla Skarżącego rozstrzygnięciach w obu instancjach w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną mają obiektywny charakter i organy nie mogły zignorować okoliczności z nich wynikających. W konsekwencji nie doszło również w sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 10 ust. 1 u.b.a., co zostało powyżej wyjaśnione. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy.