VI SA/Wa 2861/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wpisu do licencji ATCL uprawnienia uzupełniającego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej jako: "Prezes ULC") z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący – R. S., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania tej decyzji, decyzji, jak wskazał, oczywiście nie odpowiadającej prawu. Stwierdził, że wspomnianą decyzją ograniczono mu prawo do wykonywania zawodu, co w konsekwencji grozi realnym pogorszeniem jego sytuacji materialnej i czyni wniosek o wstrzymanie ww. decyzji koniecznym i uzasadnionym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II OZ 412/13, LEX nr 1319092). Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest zasadność skargi strony w sprawie bądź w innej sprawie sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 87/13, LEX nr 1305524). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że przekonanie skarżącego co do wydania zaskarżonej decyzji w sposób nie odpowiadający prawu, ograniczającej prawo do wykonywania zawodu, stanowiące de facto uzasadnienie wniosku o wstrzymanie jej wykonania, nie pozwala na zbadanie przez Sąd zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w żaden sposób nie odnosi się do nich. Samo bowiem przekonanie skarżącego o ograniczeniu prawa do wykonywania zawodu, wywołanym wydaną decyzją, nie stanowi o spełnieniu warunku powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawionej przez skarżącego argumentacji wniosku brakuje rzeczywistego odniesienia się do okoliczności, które pozwoliłyby na ocenę zaistnienia po jego stronie przesłanek określonych przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. Zważyć należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.