VI SA/Wa 2876/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 roku nr [...] w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 roku nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 roku nr [...]. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako skarżąca lub spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy apteki, nakazania zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. W skardze wniosła zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako okoliczność uzasadniającą zastosowanie ochrony tymczasowej wskazano brak środków umożliwiających dokonanie zapłaty wymierzonej przez organ nadzoru farmaceutycznego kary. W ocenie strony, egzekucja kwoty 6 000 zł. wpłynie na płynność finansową spółki i może doprowadzić do powstania daleko idących skutków, które nawet przy dokonaniu zwrotu uiszczonej kwoty nie będą możliwe do odwrócenia. Jednocześnie, odwołując się do uzasadnienia skargi, wskazano na prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji. Do wniosku załączono m.in. bilans oraz rachunek zysków i strat spółki za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. Skarżąca wskazała, że zysk wypracowany w roku 2014 musiała przeznaczyć na pokrycie strat poniesionych w ubiegłych latach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca wskazała, że nie posiada środków na zapłatę kary w kwocie 6 000 złotych a jej egzekucja wpłynie na płynność finansową spółki i może doprowadzić do powstania daleko idących skutków, które nawet przy dokonaniu zwrotu uiszczonej kwoty nie będą możliwe do odwrócenia. Należy jednakże zauważyć, że w roku 2013 skarżąca uzyskała dochód sięgający 182 564 złotych (przy przychodach wynoszących 43 181 928 złotych) a w roku 2014 jej dochód sięgnął 473 838 złotych (przy przychodach na poziomie 59 663 434 złotych). Przy takiej skali zarówno przychodu, jak i dochodu nie sposób podzielić argumentacji strony skarżącej, że uiszczenie kwoty 6 000 złotych rodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedłożyła także żadnych dokumentów potwierdzających brak środków niezbędnych do uiszczenia kary w wysokości ujętej w zaskarżonej decyzji, np. wyciągów z rachunków bankowych. Tymczasem wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (p. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.). Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Ponadto uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie mogą być okoliczności, odnoszące się do prawidłowości aktu lub czynności, której dotyczy wniosek o wstrzymanie. Celem bowiem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (p. postanowienie NSA z 10 października 2008 r., sygn. akt II OZ 741/08, LEX nr 493666). Natomiast ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak, więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.