VI SA/Wa 2879/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu wobec wpisu na listę radców prawnych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia [...] września 2015 r. T. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez radcę prawnego i adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], którą organ ten sprzeciwił się wpisowi skarżącego na listę radców prawnych prowadzoną przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W., dokonanemu uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] maja 2015r., nr [...]. Powyższa skarga została uzupełniona w piśmie z dnia 30 września 2015 r. wniesionym przez drugiego z pełnomocników skarżącego. Z kolei, w trzeciej ze skarg złożonych przez kolejnego z pełnomocników skarżącego w dniu 1 października 2015 r. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), z uwagi na istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s. 216). Inaczej mówiąc, przedmiotem wykonania aktu administracyjnego będzie każde zachowanie się podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zgodnie z art. 312 ustawy o radcach prawnych wpis uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały z aktami osobowymi kandydata. W przypadku, o którym mowa w art. 311 ust. 2 powołanej ustawy, to jest jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów, Minister Sprawiedliwości zwraca uchwałę wraz z aktami osobowymi kandydata do właściwej okręgowej rady okręgowej izby radców prawnych w celu uzupełnienia - wówczas bieg tego terminu liczy się od dnia ponownego doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że wykonanie uchwały o wpisie na listę radców prawnych jest uzależnione od nieskorzystania przez Ministra Sprawiedliwości ze swojego prawa do wniesienia sprzeciwu w formie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie zapadła wprawdzie uchwała Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] maja 2015 r. o wpisie skarżącego na listę radców prawnych prowadzoną przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., jednakże, stosownie do art. 312 ustawy o radcach prawnych, nie podlegała ona wykonaniu ze względu na wniesienie sprzeciwu przez Ministra Sprawiedliwości. Mając na uwadze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt II GZ 150/06, wydanego w podobnej problemowo sprawie, w przedmiocie sprzeciwu Ministra Sprawiedliwości od uchwały w sprawie wpisu na listę adwokatów, zauważył, że gdyby nawet Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości w sprawie sprzeciwu, to i tak uchwała o wpisie na listę adwokatów, jako zakwestionowana tym sprzeciwem, nie podlegałaby wykonaniu, jak to wynika z jednoznacznej regulacji ustawy - Prawo o adwokaturze. Jest to unormowanie szczególne, dające Ministrowi Sprawiedliwości w ramach uprawnień nadzorczych możliwość skontrolowania prawidłowości uchwały samorządu adwokackiego. Z uwagi na powyższe, nieistotny jest podniesiony przez skarżącego zarzut istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.