VI SA/Wa 2879/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec wpisu na listę radców prawnych oddala skargę Minister, decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], sprzeciwił się wpisowi T. S. (dalej "Skarżący" lub "Strona") na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], dokonanemu uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. Ww. decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W dniu 14 maja 2015 r. T. S. złożył w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w [...] wniosek o wpis na listę radców prawnych na podstawie art. 24 w związku z art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze, dalej "ustawa o radcach prawnych"). Do wniosku dołączył: - kartę ewidencyjną z dnia [...] maja 2015 r., - odpis dyplomu Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...], z którego wynika, iż dnia [...] maja 2000 r. uzyskał tytuł magistra prawa, - informację z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] maja 2015 r., z której wynika, iż Skarżący nie figuruje w Kartotece Karnej tego rejestru, - oświadczenia z dnia [...] maja 2015 r. o: • braku zakończonych lub toczących się przeciwko wnioskodawcy postępowaniach karnych lub dyscyplinarnych, • korzystaniu z pełni praw publicznych i posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych, • nieubieganiu się o wpis na listę radców prawnych w żadnej z izb, • niepodleganiu obowiązkowi złożenia oświadczenia lustracyjnego. - uchwałę Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego w 2015 r. z siedzibą w [...] ustalającą pozytywny wynik egzaminu radcowskiego, zbiorczy arkusz ocen z egzaminu radcowskiego oraz wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. o dopuszczenie do egzaminu radcowskiego, wraz z załącznikami dokumentującymi praktykę zawodową uprawniającą do dopuszczenia do egzaminu radcowskiego w 2015 r., tj.: • umową zlecenia z dnia [...] stycznia 2011 r., zawartą z radcą prawnym D. B. prowadzącym Kancelarię radcy prawnego D. B., na okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., • umową zlecenia z dnia [...] stycznia 2012 r., zawartą z radcą prawnym D. B. na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012r., • odpisem umowy zlecenia z dnia [...] stycznia 2013 r., zawartej z radcą prawnym D. B. na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., • odpisem umowy zlecenia z dnia [...] stycznia 2014 r., zawartej z radcą prawnym D. B. na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014r., • opinią radcy prawnego D. B. z dnia [...] kwietnia 2015r. • oświadczeniem z dnia [...] maja 2015 r. o złożeniu deklaracji do właściwego urzędu skarbowego oraz zapłaceniu podatku wynikającego z tytułu umów cywilnoprawnych zawartych z radcą prawnym D. B. prowadzącym Kancelarię radcy prawnego D. B.. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] w dniu [...] maja 2015 r. podjęła uchwałę, Nr [...], o wpisie Strony na listę radców prawnych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że kandydat spełnia ustawowe wymagania dotyczące wpisu na listę, określone w art. 24 w związku z art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy o radcach prawnych. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Minister Sprawiedliwości ("Minister") zwrócił akta osobowe Skarżącego, nie wnosząc sprzeciwu od uchwały o wpisie z dnia [...] maja 2015 r. Dnia [...] czerwca 2015 r. do komórki organizacyjnej Ministerstwa Sprawiedliwości odpowiedzialnej za sprawy wpisów na listy adwokatów i listy radców prawnych wpłynęły dwa pisma z Prokuratury Okręgowej w [...], tj. z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...], w którym Zastępca Prokuratora Okręgowego w [...] informuje Ministra Sprawiedliwości, iż w dniu [...] maja 2015 r. Prokuratora Okręgowa w [...] wydała wobec Skarżącego, wpisanego na listę osób posiadających licencję syndyka pod numerem [...], postanowienie o przedstawieniu zarzutów z art. 296 § 3 kk w związku z art. 296 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w związku z art. 294 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk oraz z art. 231 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w związku z art. 11 § 2 kk oraz z dnia [...] czerwca 2015 r., z załączonym odpisem postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] maja 2015 r., ogłoszonego Stronie dnia [...] maja 2015 r. W związku z uzyskaniem nowych informacji dotyczących Skarżącego oraz faktem, że nie upłynął jeszcze termin z art. 31² ust. 1 ustawy o radcach prawnych - Minister zwrócił się do Dziekana Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z prośbą o zwrot akt osobowych wymienionego, przekazanych przy piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. Akta zostały zwrócone przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...] w dniu [...] czerwca 2015 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., na podstawie art. 31¹ ust. 2 ustawy o radcach prawnych, Minister zwrócił akta osobowe Strony celem uzupełnienia materiału dowodowego poprzez nadesłanie informacji na temat: - prowadzonych wobec kandydata postępowań karnych i zastosowanych wobec niego środkach zapobiegawczych, - ewentualnych przypadków odwołania kandydata z funkcji syndyka lub zarządcy w postępowaniach upadłościowych lub naprawczych z powodu nienależytego pełnienia obowiązków albo przypadków stwierdzenia rażących naruszeń obowiązków po zakończeniu pełnienia tych funkcji, wraz z odpisami ewentualnych decyzji, - ewentualnych przypadków upomnienia kandydata lub nałożenia na niego grzywny w postępowaniach upadłościowych A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (sygn. akt [...] i [...]) oraz Z.S.A. w [...] (sygn. akt [...]), wraz z odpisami ewentualnych decyzji. Dnia [...] lipca 2015 r. w Ministerstwie Sprawiedliwości złożone zostały dwa pisma pełnomocnika Strony - adwokata M. M., z dnia [...] lipca 2015 r., skierowane do Dziekana Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] i do wiadomości Ministra Sprawiedliwości, wraz kopiami dokumentów dotyczących działalności jego mocodawcy jako syndyka masy upadłości Z. S.A. z siedzibą w [...] oraz A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz z dnia [...] lipca 2015 r., zawierające prośbę o wnikliwą analizę sytuacji prawnej T. S.. Uzupełnione akta osobowe Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] nadesłała w dniu [...] lipca 2015 r. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. Minister zwrócił się do Zastępcy Prokuratora Okręgowego w [...] z prośbą o nadesłanie odpisów postanowień o zastosowaniu wobec Strony środków zapobiegawczych. Prokuratura Okręgowa w [...] w dniu [...] sierpnia 2015 r. nadesłała odpis postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...], w przedmiocie zastosowania wobec Skarżącego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, począwszy od daty zatrzymania, tj. od dnia [...] maja 2015 r., z zastrzeżeniem, iż środek zapobiegawczy ulegnie zmianie z chwilą złożenia poręczenia majątkowego w kwocie 500 tys. zł. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd wskazał na zasadność zastosowania tymczasowego aresztowania wobec Strony ze względu na surowość grożącej mu kary pozbawienia wolności. Na podstawie dowodów zarówno osobowych, jak i rzeczowych, Sąd w postępowaniu karnym doszedł do przekonania, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo co do sprawstwa podejrzanego. Ponadto Minister ustalił, iż w dniu [...] czerwca 2015 r. Prokuratura Okręgowa w [...] skierowała m.in. przeciwko Stronie akt oskarżenia o czyny z art. 296 § 3 kk w związku z art. 296 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w związku z art. 294 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk oraz z art. 231 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w związku z art. 11 § 2 kk, sygn. akt [...]. W konsekwencji Minister, wskazaną na wstępie decyzją sprzeciwił się wpisowi Skarżącego na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 104 i art. 107 § 1 i 3 kpa w związku z art. 31² ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że w dniu [...] maja 2015 r. Prokuratura Okręgowa w [...] przedstawiła Skarżącemu zarzuty popełnienia czynów z art. 296 § 3 kk w związku z art. 296 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w związku z art. 294 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk oraz w związku z art. 231 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w związku z art. 11 § 2 kk. Ponadto postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...] w [...] zastosował wobec wymienionego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, z zastrzeżeniem, iż ulegnie on zmianie z chwilą złożenia poręczenia majątkowego w kwocie 500 tys. zł. Po wpłaceniu poręczenia majątkowego, na podstawie nakazu zwolnienia z dnia [...] maja 2015 r., Skarżący został zwolniony z aresztu. Minister powołał się na uzasadnienie ww. postanowienia, z którego wynika m.in., że w sprawie zachodzi duże prawdopodobieństwo co do sprawstwa podejrzanego. Postępowanie w tej sprawie nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. W dniu [...] czerwca 2015 r. Prokuratura Okręgowa w [...] skierowała przeciwko T. S. akt oskarżenia. Minister - nie negując zasady domniemania niewinności - stwierdził, że uprawdopodobnione zostało dopuszczenie się przez Stronę zachowań wyczerpujących jednocześnie znamiona czynów ściganych z oskarżenia publicznego, polegających na tym, że: I. w okresie od 20 września 2006 r. do 21 czerwca 2009 r., w [...] i w [...], jako zarządca masy upadłości A. Sp. z o. o. z siedziba w [...], a w okresie od 22 czerwca 2009 roku do 26 stycznia 2010 r. jako syndyk tejże masy upadłości, będąc zobowiązanym na mocy postanowień Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział [...] odpowiednio z dnia [...] września 2006 r. o sygn. [...] i z dnia [...] czerwca 2009 r. o sygn. [...] do zajmowania się sprawami, majątkowymi masy upadłości, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nadużył udzielonych mu uprawnień w ten sposób, że obciążył masę upadłości nieuzasadnionymi wydatkami z tytułu usług serwisowych, bieżącego serwisu maszyn i urządzeń przez A. [...] w [...] na kwotę [...] zł i B. w [...] na kwotę [...] zł oraz weryfikacji majątku w związku z dzierżawą, przygotowania dokumentów do wyceny i wstępnej analizy przedsiębiorstwa przez E. w [...] na kwotę [...] zł, które to usługi nie zostały wykonane, a nadto zawyżonymi wydatkami na rzecz Kancelarii [...] Sp. z o.o. w [...] w związku z najmem biura i przechowywaniem dokumentów, usługami prawnymi, przejazdami służbowymi, obsługą pracowniczą i obsługą upadłości na kwotę [...] złotych oraz na rzecz O. Sp. z o. o. w [...] w związku z najmem biura i przechowywaniem dokumentów, usługami prawnymi, przejazdami służbowymi, obsługą pracowniczą, nadzorem, zabezpieczeniem i utrzymaniem majątku na kwotę [...] złotych, naruszając tym rażąco zasadę optymalizacji postępowania upadłościowego i wyrządzając spółce A. w upadłości szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w łącznej kwocie [...] zł, z której to kwoty w okresie od 20 września 2006 r. do 31 grudnia 2009 r. przywłaszczył mienie spółki A. w upadłości w postaci pieniędzy, powierzone mu z racji sprawowanych funkcji odpowiednio zarządcy i syndyka masy upadłości, będące zawyżonym wydatkiem na rzecz Kancelarii [...] Sp. z o.o. w [...] i O. Sp. z o.o. w [...] z opisanych wyżej tytułów obciążających masę upadłości, zlecając wykonanie ich przelewu i wypłat z rachunku upadłego na rachunki spółek Kancelaria [...] i O. w łącznej kwocie [...] zł, co stanowi mienie wielkiej wartości; II. w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. w [...] i w [...], działając jako syndyk masy upadłości Z. S.A. w [...] na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] [...][...] z dnia [...] grudnia 2008 r. o sygn. [...], w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że przywłaszczył powierzone mu mienie spółki Z. w upadłości w postaci pieniędzy, zlecając wykonanie ich przelewu i wypłat z rachunku upadłego na rachunki spółek Kancelaria [...] i O. w łącznej kwocie [...] złotych, stanowiącej niezasadnie zawyżony wydatek Kancelarii [...] Sp. z o. o. w [...] i O. Sp. z o. o. w [...] z tytułu obsługi pracowniczej i biurowej upadłej spółki, czym działał na szkodę spółki Z. w upadłości. Ponadto Skarżący nieprawomocnym postanowieniem sędziego-komisarza z dnia [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...], został odwołany z pełnienia funkcji syndyka masy upadłości w postępowaniu upadłościowym Z. S. A. w [...] z uwagi na fakt nienależytego pełnienia obowiązków. Stronie zarzucono niewykonywanie postanowień sędziego-komisarza i niestawianie się na rozprawy w przedmiocie zarzutów przeciwko oddzielnemu planowi podziału, a tym samym uniemożliwianie pracy sędziemu-komisarzowi i hamowanie przebiegu postępowania. Przyczyną odwołania syndyka z funkcji był ponadto fakt toczącego się postępowania karnego, w którym zarzuty dotyczą działań Skarżącego w postępowaniu upadłościowym Z. S.A. w [...] oraz zainicjowanie procedury zawieszenia wymienionemu licencji syndyka. W ocenie Ministra już sam fakt uwikłania Skarżącego w postępowanie karne w charakterze oskarżonego, co należy podkreślić, związanego z nadużyciem pełnionej funkcji syndyka, podważa jego uczciwość i wiarygodność, a tym samym zaprzecza dawaniu przez wymienionego rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Dodatkowo nierzetelność w pełnieniu funkcji syndyka uprawdopodobniona została w powołanym wyżej postanowieniu sędziego-komisarza w przedmiocie odwołania wymienionego z funkcji syndyka w postępowaniu upadłościowym Z. S.A. w [...] z uwagi na fakt nienależytego pełnienia obowiązków. Na decyzję Ministra pełnomocnicy Skarżącego, tj. radca prawny M. G., adwokat M. M. oraz adwokat P. K., odpowiednio w dniach 28 września 2015 r., 30 września 2015 r. i 1 października 2015 r., złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Radca prawny M. G. i adwokat M. M. zaskarżonej decyzji zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wyniki sprawy, tj.: 1. art. 7 kpa, art. 75 kpa i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa, polegające na niedopuszczalnym zastąpieniu przez organ konieczności udowodnienia danej okoliczności jej uprawdopodobnianiem - bez podstawy prawnej opartej na przepisach; 2. art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa przez wywiedzenie z materiału dowodowego, wniosków z niego nie wynikających, a w konsekwencji błędne ustalenie przez organ, że Skarżący nie jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego, z uwagi na wystąpienie prawdopodobieństwa dopuszczenia się przez niego zachowań wyczerpujących znamiona przestępstwa, a tym samym uwikłanie się w to postępowanie, podczas gdy faktycznie ustalone przez organ zostało jedynie, iż wobec Strony został zastosowany środek zapobiegawczy oraz został skierowany akt oskarżenia, a ponadto że został on odwołany z funkcji syndyka postępowania upadłościowego Z. S.A., przy czym postanowienie to jest nieprawomocne, zostało zaskarżone, a nieprawomocne postanowienie sądu uznane zostało przez Ministra Sprawiedliwości za podstawę uznania, że wymieniony nie posiada nieskazitelnego charakteru; 3. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art 107 § 3 kpa, polegające na nieustaleniu stanu faktycznego - sprowadzającego się do stwierdzenia przez organ, iż wobec Skarżącego "uprawdopodobnione zostało dopuszczenie się zachowań wyczerpujących jednocześnie znamiona czynów ściganych z oskarżenia publicznego (...)", "dodatkowo nierzetelność w pełnieniu funkcji syndyka uprawdopodobniona została w powołanym postanowieniu sędziego-komisarza, w przedmiocie odwołania wymienionego z funkcji syndyka (...)", podczas gdy wymienione przepisy, do zastosowania których zobligowany jest organ przy ustalaniu stanu faktycznego nie pozwalają na stosowanie reguł "prawdopodobieństwa", co w konsekwencji doprowadziło również do niewłaściwego zastosowania art. 5 § 1 kpk, polegającego na uznaniu Skarżącego winnym pomimo tego, że wobec niego nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok - a co więcej sam organ uznał że respektuje zasadę domniemania niewinności; 4. art. 11 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie kompleksowego wyjaśnienia przesłanek przyjętych za podstawę wydanej decyzji, tj. przyczyn, dla których uznanie przez organ prawdopodobieństwa popełnienia czynu zabronionego i uwikłania się w postępowanie karne osoby ubiegającej się o wpis na listę radców prawnych, stanowiło okoliczność uzasadniającą zgłoszenie sprzeciwu; - czego następstwem było naruszenie przez organ również art. 6 kpa - zasady praworządności i art. 8 kpa - zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 31² ust. 1 w zw. art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż takie okoliczności jak wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego (skierowanie aktu oskarżenia) oraz zastosowanie środków zapobiegawczych (tymczasowe aresztowanie), a także odwołanie z funkcji syndyka - przy czym w postępowaniu karnym nie nastąpiło prawomocne skazanie, a odwołanie z funkcji syndyka w postępowaniu upadłościowym nie jest prawomocne - stanowią w każdym przypadku okoliczność tego rodzaju, że dana osoba nie posiada cech nieskazitelnego charakteru oraz nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania obowiązków radcy prawnego, w sytuacji gdy w stosunku do takiej osoby nadal istnieje domniemanie niewinności (art. 5 kpk), co spowodowało również przekroczenie przez organ hipotez objętych tym przepisem. Adwokat M. M. wniósł także o dokonanie przez Ministra Sprawiedliwości autokontroli przedmiotowej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. i jej uchylenie na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Adwokat P. K. zaskarżonej decyzji zarzucił: I. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 24 ust 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawarta w powołanym przepisie przesłanka rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu nie zachodzi w sytuacji wszczęcia przeciwko osobie postępowania karnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia analizowanego zwrotu powinna skłaniać do przyjęcia, że podstawą oceny rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego powinno być wyłącznie rzeczywiste zachowanie się kandydata ubiegającego się o wpis na listę radców prawnych, a nie jedynie przypuszczenia wyrażane w tym względzie. II. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa, polegające na tym, że przy ustalaniu, czy Skarżący daje rękojmię należytego wykonywania zawodu radcy prawnego, ograniczono się do podniesienia faktów: - postawienia Stronie zarzutów karnych w postępowaniu karnym o sygn. [...], prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...], - wydania w tym postępowaniu przez Sąd Rejonowy [...] w [...] w dniu [...] maja 2015 r. postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, - wniesienia przeciwko Stronie aktu oskarżenia o czyny z art. 296 § 3 kk w zw. z art. 296 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 231 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, - odwołania Strony z funkcji syndyka postanowieniem Sędziego Komisarza z dnia [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...], rezygnując z wyczerpującego zebrania, a odnośnie materiału dowodowego znajdującego się w aktach niniejszej sprawy - z wyczerpującego rozpatrzenia i dokonania jego prawidłowej oceny, podczas gdy uwzględnienie całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym o sygn. [...] , prowadzonym przez Prokuraturę Okręgowa w [...], a nadto wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego już w niniejszej sprawie oraz dokonanie jego oceny zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego wskazuje, że: - prowadzone przeciwko Skarżącemu postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone wyrokiem skazującym, - w postępowaniu tym postanowienie o tymczasowym aresztowaniu opierało się wyłącznie na przesłance zagrożenia surową karą pozbawienia wolności, bez odniesienia do niebezpieczeństwa utrudniania postępowania karnego, - praktyka polegająca na stosowaniu tymczasowego aresztowania w oparciu o wskazaną przesłankę była powszechnie krytykowana w literaturze, - w świetle obowiązującego prawa wskazana przesłanka tymczasowego aresztowania musi być oceniana przez pryzmat niebezpieczeństwa utrudniania przez oskarżonego postępowania karnego, a zatem tymczasowe aresztowanie Strony nie byłoby możliwe, - tymczasowe aresztowanie Strony zostało zamienione na poręczenie majątkowe, - w postępowaniu karnym nie zastosowano wobec Skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazania powstrzymania się od określonej działalności, - odwołanie Strony z funkcji syndyka postanowieniem Sędziego-Komisarza z dnia [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...], wynikało z zaangażowania w postępowanie karne (zatrzymanie, tymczasowe aresztowanie), - poza okresem uwikłania Strony w postępowanie karne, kiedy nie był on w stanie z oczywistych względów uczynić zadość oczekiwaniom Sędziego-Komisarza, nie zgłaszano zastrzeżeń do jego pracy, wszystkie jego sprawozdania były zatwierdzane przez Sędziego-Komisarza, - bez zastrzeżeń przebiegała również praktyka Skarżącego w kancelarii radcy prawnego D. B.; 2) art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie dowodów wystarczających dla uzasadnienia tezy, że dotychczasowe zachowanie Strony nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego, oraz niewskazanie przyczyn, z powodu których pominięte zostały przy ustalaniu przedmiotowej przesłanki wpisu na listę radców prawnych dowody w postaci: - informacji z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] maja 2015 r., z której wynika, że Skarżący nie figuruje w Kartotece Karnej tego rejestru, - zatwierdzonych sprawozdań rachunkowych T. S. w prowadzonych przez niego postępowaniach upadłościowych, - pisma z Z. S. A. w [...], z którego wynika, że wskazana spółka (objęta postępowaniem upadłościowym) nie czuje się poszkodowana działaniami Strony, i wyraża zdanie, że prowadzone przez niego postępowanie upadłościowe było prowadzone właściwie, wskazuje, że żadna czynność dokonana przez Stronę nie była z uwagi na brak powodów zaskarżona, a nadto zapewnia, że w razie jakichkolwiek nieprawidłowości zawiadomione zostałyby zarówno organy ścigania, jak i sąd upadłościowy, - postanowienia o odwołaniu Skarżącego z funkcji syndyka postanowieniem Sędziego-Komisarza z dnia [...] czerwca 2015 r. o sygn. akt [...] - w zakresie podstaw i okoliczności wydania wskazanego postanowienia, - dokumentacji dotyczącej praktyki Skarżącego w kancelarii radcy prawnego D. B., - postanowienia o tymczasowym aresztowaniu Strony - w zakresie podstaw zastosowania tymczasowego aresztowania oraz w zakresie wskazującym na akceptację sądu karnego dla zmiany tymczasowego aresztowania na poręczenie majątkowe. Po wpłynięciu ww. skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2016 r., skargi wniesione przez adwokata M. M. oraz adwokata P. K. uznano za uzupełnienie skargi radcy prawnego M. G.. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało oddalić. Kontroli sądowej została poddana decyzja Ministra, w której organ ten sprzeciwił się wpisowi Skarżącego na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], dokonanemu uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Z uwagi na motywy decyzji Ministra oraz zarzuty Skarżącego zauważyć należy, że kluczowe znaczenie ma w tej sprawie rozumienie pojęcia dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego zawartego w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 507). Organ wskazał bowiem wyraźnie, że Skarżący spełnia przesłanki określone w art. 24 ust. 1-4 i 6 ustawy o radcach prawnych. Dla jasności wywodu podać należy, że przepis art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych stanowi, że na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Przed odniesieniem się do prawidłowości rozumienia ww. kryterium przez organ wskazać należy, że uzasadnieniem dla działania ustawodawcy polegającego na uzależnieniu wpisu na listę radców prawnych od spełnienia przez kandydata warunku o naturze etyczno - moralnej jest charakter tego zawodu. Otóż, jest to zawód zaufania publicznego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Istotę takiego zawodu przybliżono m.in. w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 lipca 2007 r. (sprawa K 41/05). Wskazano w nim m.in., że jest to zawód polegający na obsłudze osobistych potrzeb ludzkich, wiążący się z przyjmowaniem informacji dotyczących życia osobistego i zorganizowany w sposób uzasadniający przekonanie społeczne o właściwym dla interesów jednostki wykorzystywaniu tych informacji przez świadczących usługi. Przymiot zawodu "zaufania publicznego", jaki charakteryzuje zawody poddane unormowaniom art. 17 ust. 1 Konstytucji, polega nie tylko na objęciu zakresem ich wykonywania pieczy nad prowadzeniem spraw lub ochroną wartości (dóbr) o zasadniczym i (najczęściej) osobistym znaczeniu dla osób korzystających z usług w sferze zawodów zaufania publicznego. Nie wyczerpuje się też w podejmowaniu ważnych - w wymiarze publicznym - czynności zawodowych, wymagających profesjonalnego przygotowania, doświadczenia, dyskrecji oraz taktu i kultury osobistej. Zawody zaufania publicznego wykonywane są - zgodnie z ich konstytucyjnym określeniem - w sposób społecznie aprobowany, o ile ich wykonywaniu towarzyszy realne "zaufanie publiczne". Na zaufanie to składa się szereg czynników, wśród których na pierwszy plan wysuwają się przekonanie o zachowaniu przez wykonującego ten zawód dobrej woli, właściwych motywacji, należytej staranności zawodowej oraz wiara w przestrzeganie wartości istotnych dla profilu danego zawodu. W odniesieniu do wykonywania prawniczych zawodów zaufania publicznego do istotnych wartości należy pełne i integralne respektowanie prawa, w tym zwłaszcza - przestrzeganie wartości konstytucyjnych (w ich hierarchii) oraz dyrektyw postępowania. Sąd podniósł tę kwestię, jako że ww. cechy charakteryzujące zawód zaufania publicznego stanowią tło rozważań o treści i wadze przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. I tak, faktem jest, że przedmiotową przesłankę budują określenia nieostre. Ratio umieszczenia takich zwrotów w treści przepisu stanowi to, aby przepis ten miał zakres możliwy do wypełnienia tylko ad casum. Ukonkretnienie znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego jest zaś rzeczą organu w ramach aktu stosowania prawa (por. E. Łętowska, "Interpretacja a subsumcja zwrotów niedookreślonych i nieostrych", Państwo o Prawo, 7-8/2011). W orzecznictwie sądowym i literaturze jednolicie przyjmuje się, że "rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego" to zespół cech osobistych charakteru i zachowań, składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Składają się na nią cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać radcą prawnym. Pojęcie "rękojmi" niejako poręcza, gwarantuje i zapewnia, że z racji posiadanych cech, zawód zaufania publicznego, w tym wypadku radcy prawnego, będzie wykonywany prawidłowo. O nieskazitelności charakteru z kolei świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Wyrażenie ustawowe "dotychczasowe zachowanie" oznacza zaś postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę radców prawnych, do czasu wpisania na tę listę i to takie zachowanie, postępowanie, odpowiadające ocenom moralnym i etycznym, gwarantujące właściwe wykonywanie zawodu radcy prawnego (np. wyroki NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r., II SA 959/00; z dnia 18 czerwca 2001 r., II SA 1610/00, z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 1825/12). O znaczeniu zaś analizowanej przesłanki w postępowaniu wpisowym świadczy wynikający z orzeczeń sądów rygoryzm w ocenie okoliczności faktycznych pod kątem art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. W tym zakresie przyjmuje się np., że nawet jednorazowe zachowanie może podważyć wiarygodność oraz nieskazitelny charakter osoby, od której cech tych właściwa ustawa wymaga (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2011 r., II GSK 458/10). W tym miejscu przypomnieć należy, jakie okoliczności stanowiły podstawę oceny, że skarżący nie spełnia ww. kryterium. Minister wyraźnie wskazał w ww. zakresie, że podstawą sprzeciwu od wpisu pana T. S. na listę radców prawnych jest jego dotychczasowa postawa. Organ formułując powyższą oceną wziął pod uwagę okoliczność, że przeciwko Skarżącemu toczy się postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne. W postanowieniu z dnia [...] maja 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...], postawiono mu zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 296 § 3 k.k. oraz z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 2 k.k., ściganych z oskarżenia publicznego. Tym samym postępowanie karne przeszło z fazy in rem w fazę ad personam. Z chwilą rozpoczęcia tej drugiej fazy konkretna osoba zostaje pociągnięta do odpowiedzialności karnej i uwikłana w tok procesu. Dlatego, aby przedstawić zarzut w postępowaniu przygotowawczym, musi istnieć dostateczne (uzasadnione) podejrzenie, że czyn ten dana osoba popełniła. Ustawodawca wymaga przy tym istnienia pewnego minimum dowodowego, by przedstawienie zarzutu określonej osobie można było uznać za uzasadnione, gdyż z faktem wszczęcia postępowania przeciwko sobie wiążą się istotne skutki nie tylko w sferze prawa karnego, ale także na polu innych gałęzi prawa. Poza tym organ w analizowanym zakresie uwzględnił okoliczność, że wobec Skarżącego zastosowano środek zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, począwszy od daty zatrzymania, tj. od dnia 24 maja 2015 r., z zastrzeżeniem, iż środek zapobiegawczy ulegnie zmianie z chwilą złożenia poręczenia majątkowego w kwocie 500 tys. zł. Powyższe ustalono z kolei na podstawie - przekazanego przez Prokuraturę Okręgową w [...] w dniu [...] sierpnia 2015 r. - odpisu postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...], w przedmiocie zastosowania wobec T. S. środka zapobiegawczego. Ponadto ustalono, iż w dniu [...] czerwca 2015 r. Prokuratura Okręgowa w [...] skierowała m.in. przeciwko T. S. akt oskarżenia o czyny z art. 296 § 3 kk w związku z art. 296 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w związku z art. 294 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk oraz z art. 231 § 2 kk w zbiegu z art. 284 § 2 kk w związku z art. 11 § 2 kk, sygn. akt [...]. W takim stanie rzeczy Sąd orzekający nie ma wątpliwości, że Minister prawidłowo ocenił ww. okoliczności, tj., że zaprzeczają one nieskazitelności charakteru i podważają wiarygodność Skarżącego w zakresie oceny, czy daje on rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Sąd podzielił przy tym sposób interpretacji przez organ pojęć z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych - odpowiadającej wynikającemu z orzecznictwa (a przytoczonemu wcześniej) sposobowi ich rozumienia - oraz dokonaną przez Ministra subsumcję ustalonego stanu faktycznego pod ww. normę prawną. Znajdujące się w aktach sprawy dowody i okoliczności z nich wynikające, poddają w wątpliwość nieskazitelność charakteru i podważają wiarygodność Skarżącego w zakresie oceny, czy daje on rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Dowody te uzasadniają bowiem zastrzeżenia co do postawy Skarżącego i przestrzegania prawa przez niego. Na marginesie czynionych rozważań podkreślić należy, że organ administracji nie jest uprawniony w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy o radcach prawnych do weryfikacji zasadności przedstawionych wnioskodawcy zarzutów w postępowaniu karnym, czego domagał się skarżący poprzez swoich pełnomocników w toku postępowania administracyjnego oraz w złożonych do Sądu skargach. Innymi słowy przedmiot postępowania dowodowego w sprawie administracyjnej dotyczącej wpisu na listę radców prawnych nie może stanowić zasadność zarzutów przedstawionych w sprawie karnej osobie wnioskującej o wpis na listę radców prawnych. Prawidłowości dokonanej oceny nie może zaś podważyć to, że Skarżący spełnia inne warunki do uzyskania wpisu na listę radców prawnych oraz że wystawiono korzystne opinie o nim i jego pracy. Zauważyć przy tym należy, że na gruncie art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych to nieskazitelny charakter i rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego wynikająca z dotychczasowego zachowania, a nie niekaralność za popełnienie przestępstwa są przesłankami warunkującymi wpis na listę radców prawnych (aplikantów radcowskich). Już tylko na marginesie należy wskazać, że gdyby skazanie za popełnienie przestępstwa miało być przesłanką negatywną wpisu na listę radców prawnych (aplikantów radcowskich) ustawodawca zawarłby taką przesłankę wprost w ustawie, tak jak uczyniono to w szeregu innych ustaw (np. zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, Dz.U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm., inspektorem kontroli skarbowej może być ten, kto ma nieposzlakowaną opinię i nie został skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe). Skorzystanie przez Ministra z uprawnienia złożenia sprzeciw dotyczącego wpisu na listę radców prawnych w stosunku do konkretnego wnioskodawcy nie mogą być utożsamiane z sankcją karną i w żadnej mierze nie wpływa ono na ocenę winy w postępowaniu karnym, a tym samym np. na przełamanie zasady domniemania niewinności. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r. (sprawa SK 15/02) wskazał, że konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Natomiast nie może jednak rozumiana w sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziaływujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Dopuszczalność takich konsekwencji powinna być "ważona" nie w płaszczyźnie zasady domniemania niewinności, ale w płaszczyźnie zasady proporcjonalności. W kwestii jej rozumienia oraz wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w konstytucyjne wolności i prawa, a więc regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji należy powołać m. in. wyrok Trybunały Konstytucyjnego z 11 maja 1999 r. sygn. K 13/98, w którym Trybunał rozważając treść art. 31 ust. 1 podkreślił, że norma ta dopuszcza możliwość ingerencji w konstytucyjne prawa jednostki jedynie w sytuacji, w której występuje funkcjonalny związek ograniczenia praw jednostki z realizacją wskazanych w art. 31 ust. 3 wartości (bezpieczeństwo państwa, porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności praw innych osób). Przepis ten stawia przed prawodawcą każdorazowo wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania ingerencji w danym stanie faktycznym w zakres prawa bądź wolności jednostki (konieczności). Podkreśla, że chodzi tu o środki niezbędne w tym sensie, że chronić one będą określone wartości w sposób bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. Niezbędność to również skorzystanie ze środków jak najmniej uciążliwych dla podmiotów, których prawa lub wolności ulegają ograniczeniu. Ingerencja w sferę statusu jednostki musi więc pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie. W tej sprawie taka proporcja została - zdaniem orzekającego Sądu - zachowana. W postępowaniu dotyczącym wpisu na listę radców prawnych obowiązkiem organów administracji jest m.in. ochrona interesu publicznego, który w tym wypadku należy rozumieć, jako zapewnienie wykonywania zawodu zaufania publicznego przez osoby dające gwarancję należytego wykonywania zawodu, tj. nie tylko zgodnie z określonymi standardami merytorycznymi, ale reprezentującymi także określone standardy etyczno - moralne istotne ze względu na specyfikę tego zawodu. Wypełnianie zatem przez organ - w interesie ogółu - obowiązków w ww. zakresie nie może być oceniane jako działanie bezprawne, bo ingerujące w indywidualne prawa wnioskującego o wpis, w sprawie którego nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok skazujący. Sąd w tym miejscu wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznawał sprawę, w której Minister Sprawiedliwości odmówił wpisu na listę adwokatów (na gruncie przepisów o adwokaturze także funkcjonuje instytucja sprzeciwu, poza tym - analogiczne do tych z niniejszej sprawie - są także warunki wpisu na listę adwokatów) z powodu toczącego się względem wnioskodawcy postępowania karnego o czyn z art. 239 § 1 kk. Po pewnym czasie wnioskodawca został uniewinniony, a następnie - wpisany na listę adwokatów, choć - jak sam zaznacza - aż z półrocznym opóźnieniem. W związku z powyższym wytoczył powództwo przed sądem cywilnym o odszkodowanie za utracone dochody z praktyki adwokackiej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu żądania pozwu powód wskazał, że ta kwota odpowiada dochodowi, jaki osiągnąłby, gdyby nie sprzeciwienie się przez Ministra Sprawiedliwości wpisaniu go na listę adwokatów, co spowodowało opóźnienie w rozpoczęciu wykonywania przez niego zawodu adwokata. Jako podstawę prawną swego żądania wskazał art. 417¹ § 2 kc. W wyroku z dnia 24 maja 2013 r. (sygn. akt V CSK 314/12) Sąd Najwyższy podkreślił, że uchylenie sprzeciwu Ministra Sprawiedliwości dotyczącego wpisu na listę adwokatów nie oznacza automatycznie bezprawności. Skarb Państwa nie zapłaci więc za utracone korzyści. Zdaniem Sądu Najwyższego, należy przyjąć, że Minister Sprawiedliwości ma wręcz obowiązek wyrażenia sprzeciwu przeciwko wpisaniu na listę adwokatów osoby, która w jego ocenie nie spełnia wymogów określonych w ustawie. Złożenie sprzeciwu przez Ministra, stanowiące wykonanie kompetencji przyznanych mu przez ustawę, nie może być zatem, co do zasady, uznane za działanie bezprawne. Dlatego też negatywna ocena kandydata, jednakże uzasadniona w okolicznościach konkretnego przypadku oraz będąca jej następstwem decyzja o wyrażeniu sprzeciwu wobec wpisu kandydata na listę adwokatów, nie może być uznana za czyn bezprawny. Minister miał zatem prawo ten fakt uwzględnić, tym bardziej że bierze pod uwagę ogólne wymogi stawiane przyszłemu adwokatowi, tj. nieskazitelny charakter i rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu. Jak widać w postępowaniu cywilnym w sprawie o odszkodowanie Sąd Najwyższy tak samo - jak Sąd orzekający na kanwie niniejszej sprawy - ocenił rolę i obowiązki Ministra, jako organu nadzoru nad samorządem zawodowym, w postępowaniu wpisowym. Co zaś się tyczy dowodów, na podstawie których dokonano istotnych w sprawie ustaleń, wskazać należy, że wszechstronne badając, czy kandydat daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego, zarówno organ samorządu zawodowego, jak i Minister Sprawiedliwości, powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności składające się na wizerunek kandydata, a więc wszystkie znane im zdarzenia. Sąd przy tym zauważa, że organ wykazując okoliczności z dotychczasowego życia Skarżącego, które podważały nieskazitelność jego charakteru powołał się na wiarygodne dowody, bo dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Sąd nie ma przy tym wątpliwości, że organ, dla ustalenia okoliczności istotnych w tej sprawie, mógł posłużyć się dowodami z innego postępowania. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż na gruncie postępowania administracyjnego brak w powyższym zakresie formalnych przeciwwskazań normatywnych, a formuła dowodu z art. 75 § 1 kpa jest pojemna. Zgodnie z tym przepisem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.(...). Dowody przekazane przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego w [...] podlegały jednak ocenie organu z uwzględnieniem celów prowadzonego postępowania. Postępowanie administracyjne jest bowiem - co oczywiste - postępowaniem samodzielnym, odrębnym od postępowania karnego. Inny jest cel postępowania karnego, a inny postępowania administracyjnego. Celem postępowania karnego jest ustalenie, czy miało miejsce popełnienie przestępstwa, ustalenie winy sprawcy i - w konsekwencji - wymierzenie kary. Ustalenia postępowania karnego nie są wiążące w postępowaniu administracyjnym, z wyjątkiem ustaleń wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym ciąży, zgodnie z art. 77 § 1 kpa, na organach administracji. Materiały zgromadzone w postępowaniu karnym stosownie do unormowania art. 75 § 1 kpa mogą stanowić dowód w postępowaniu administracyjnym z tym, że podlegają one - jak każdy inny dowód - ocenie organów administracyjnych (art. 80 kpa). Wyrażona w powołanym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organy administracyjne przy ocenie dowodów, w tym zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym, nie są skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów. Takiej oceny w sprawie dokonano. Oceniono znaczenie okoliczności wynikających z dowodów zebranych w innym postępowaniu dla sprawy wpisu na listę radców prawnych. Zdaniem Sądu dokonana przez organ w niniejszej sprawie ocena dowodów nie nosi cech dowolności. Organ, wypełniając swoje uprawnienia i obowiązki w ww. zakresie, według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Istotne jest przy tym, że ocenie podlegają nie tylko poszczególne dowody, ale wszystkie dowody we wzajemnym powiązaniu. Zatem nie może odnieść oczekiwanego przez Skarżącego skutku formułowanie zarzutów co do wybranych, jednostkowych dowodów, z pominięciem całego materiału dowodowego i bez wskazania, czy i w jaki sposób wskazywane uchybienia niweczą całość ustaleń opartych na dowodach i wnioskach przedstawionych w odnoszącej się do zgromadzonych w sprawie dowodów decyzji organu. W konsekwencji, Sąd uznał, że organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Wyniki postępowania dowodowego przeprowadzone przez organ znalazły zaś pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Stąd zarzuty naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego należy uznać za chybione. Uwzględniwszy powyższe Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - oddalił skargę w tej sprawie.