VI SA/Wa 2905/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany (art. 155 k.p.a.) zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w zakresie podmiotu uprawnionego do prowadzenia tej apteki (apteka w R. przy ul. [...] o zmienionej nazwie z "M." na "D.") postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] listopada 2015 r. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany (art. 155 k.p.a.) zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w zakresie podmiotu uprawnionego do prowadzenia tej apteki (apteka w R. przy ul. [...] o zmienionej nazwie z "M." na "D."). W uzasadnieniu złożonego wniosku Skarżąca powołując się na załączoną do wniosku opinię prof. dr. hab. G.Ł., wskazała, że decyzja o odmowie zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest decyzją odmowną jedynie z nazwy i nadaje się do wykonania. Ponadto Spółka posiłkując się załączoną do wniosku analizą dotyczącą skutków ekonomiczno-finansowych wydanej decyzji wykonaną dla innej apteki, analogicznej jak w przypadku apteki, o której mowa w zaskarżonej decyzji, stwierdziła, że likwidacja apteki na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powoduje powstanie znacznej szkody, której wartość przekracza 1.000.000 zł i powoduje konieczność zwolnienia pracowników apteki. Jednocześnie jak wskazała Skarżąca, likwidacja apteki umożliwi w warunkach gospodarki rynkowej zajęcie jej miejsca przez innego przedsiębiorcę, co prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 804/11). W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w zakresie podmiotu uprawnionego do prowadzenia tej apteki. Zatem ze względu na swój charakter zaskarżona decyzja nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zaskarżona decyzja nie nakłada bowiem na Skarżącą obowiązków, które podlegałyby wykonaniu w sposób dobrowolny przez Spółkę bądź też w drodze przymusu państwowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.