II FZ 804/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.) Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V. Sp. z o.o. w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Op 270/11 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potrącenia wzajemnych wierzytelności i zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Op 270/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił "V." Sp. z o.o. w Warszawie (zwanej dalej: "Spółką") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia tego postanowienie wynika, że zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 13 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 21 grudnia 2010 r., nr [...] odmawiając a dokonania potrącenia wierzytelności Skarbu Państwa z zaległością podatkową skarżącej Spółki w podatku od gier za październik 2010 r. W skardze na powyższą decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zaskarżonym postanowieniem uznał, że zważył, co następuje wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd I instancji zwrócił uwagę, że przepis ten zawiera regulację - stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ta ochrona uzależniona jest jednak od istnienia, w konkretnej sprawie, wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, co istotniejsze w rozpatrywanym przypadku, wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Według Sądu nie kwalifikują się do tak rozumianego wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. W rzeczywistości więc problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Co do zasady, wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LewisNexis, W-wa 2006, str. 186). Sąd I instancji stwierdził, iż w rozpatrywanym przypadku przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest decyzja odmawiająca potrącenia wierzytelności i zaległości podatkowych z tytułu podatku od gier, a zatem decyzja, która nie nadaję się do wykonania, gdyż nie nakłada na stronę skarżąca żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca prezentuje stanowisko, że przepisy nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), a w szczególności art. 139 ust. 1 tej ustawy, w porównaniu z przepisami obowiązującymi poprzednio (ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, Dz. U. nr 4, poz. 27, ze zm.), w tym. Art. 45a ust. 1, nałożyły na Spółkę wiele nowych dolegliwych obowiązków, skutkującym zwiększeniem obowiązków podatkowych. Zdaniem Spółki podwyższenie obowiązku podatkowego z 180 EURO do 2.000 zł. spełnia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, której nie będzie można wynagrodzić poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 422/11). Powyższy pogląd znalazł również odzwierciedlenie w piśmiennictwie, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, wskazując dodatkowo, że co do zasady wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne. Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w O., działając na podstawie art. 64 § 1 i § 6 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 8, poz. 60 ze zm.) odmówił potrącenia wzajemnych wierzytelności i zaległości podatkowych. Rację ma zatem Sąd I instancji stwierdzając, że decyzja ta nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.