VI SA/Wa 2919/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 3 lipca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. d oraz lit. l, art. 92a ust. 2, ust. 4 oraz ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 728, dalej: "u.t.d."), art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1-4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., dalej "rozporządzenie 1071/2009"), art. 71 ust. 1, art. 81 ust 1-6, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm., dalej "P.r.d.") oraz Ip. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, dalej "KPWITD", z 21 września 2023 r. o nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 200 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawą faktyczną rozstrzygnięcia jest naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Organ wskazał, że 14 lipca 2023 r. w miejscowości N., na autostradzie [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów, składający się z ciągnika siodłowego marki R. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki W. o nr rej. [...]. Przewóz ładunku w postaci odpadów metali był wykonywany w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w P. (dalej: "Przedsiebiorstwo"). W toku kontroli, po dokonaniu weryfikacji danych pojazdu w systemie CEP stwierdzono, że naczepa ciężarowa marki W. o nr rej. [..] i numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] nie posiada ważnego na dzień kontroli drogowej okresowego badania technicznego. Organ wyjaśnił, że z dokonanego wpisu w dowodzie rejestracyjnym wynika, że data ważności badania technicznego to 6 czerwca 2023 r. Z danych zawartych w systemie CEP, ww. naczepa została zarejestrowana 6 czerwca 2022 r., a więc kolejne badanie powinno odbyć się do 6 czerwca 2023 r. W Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie widnieje data przeprowadzenia badania technicznego, a zgodnie z art. 81 ust. 5 P.r.d., Badania techniczne wykonuje się corocznie. Dotyczy to pojazdów, naczep i przyczep o dmc pow. 3,5 t. W związku z powyższym, jak wskazał GITD, stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z 14 lipca 2023 r. GITD wskazał dalej, że pismem z 2 sierpnia 2023 r. KPWITD zawiadomił Stronę, jako osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie [...] z siedzibą w N., o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia Ip. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d., pouczając o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz przedstawienia dowodów i okoliczności wskazujących na brak wpływu na powstanie naruszenia stwierdzonego w wyniku ww. kontroli. Strona z tego prawa nie skorzystała. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez KPWITD, jako organu I instancji decyzji administracyjnej z 21 września 2023 r. o nr [...], nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, GITD po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez KPWITD. Dodał, że organ I instancji ustalił, że zarządzającym transportem w kontrolowanym przedsiębiorstwie jest Strona, której został wydany 11 lutego 2016 r., certyfikat kompetencji zawodowej o nr [...]. Tym samym, jak wskazał organ, to Strona była osobą odpowiedzialną za transport w przedsiębiorstwie i pojazdy, które zostały poddane kontroli 14 lipca 2023 r. GITD podkreślił, że kontrolowana naczepa poruszała się w chwili kontroli od ponad miesiąca bez ważnych okresowych badań technicznych, a zatem była pojazdem, który w świetle prawa nie miał potwierdzenia sprawności, szczególnie pod kątem bezpieczeństwa w ruchu. W oparciu o powyższe GITD uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Organ nie zgodził się z zarzutami podniesionymi przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji. Pismem z 5 sierpnia 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 3 lipca 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1, § 2 pkt 1-3 K.p.a. a contrario oraz art. 189f K.p.a., poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów K.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte, pomimo że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 K.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie się do uregulowań działu IVa K.p.a. (por. m. in. wyrok VI SA/Wa 3023/23, VI SA/Wa 198/23, VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22). Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie na Skarżącego, jako zarządzającego transportem w Przedsiębiorstwie, została nałożona kara pieniężna za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Zgodnie z art. 81 ust. 1, 2 i 3 P.r.d., właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego (ust. 1 ). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (ust. 2). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 3). Jak wynika z art. 81 ust. 5 P.r.d., okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Wskazania wymaga, że zastrzeżenia z ust. 6-10 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 82 ust. 1 i 2 P.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu (ust. 1). Uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu. W niniejszej sprawie wykonywany był 14 lipca 2023 r., przewóz odpadów metali w imieniu i na rzecz Przedsiębiorstwa zespołem pojazdów w skład którego wchodziła naczepa marki W. o nr rej. [...] nie posiadająca ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego. Z dokonanego wpisu w dowodzie rejestracyjnym wynika, że data ważności badania technicznego to 6 czerwca 2023 r. Z danych zawartych w systemie CEP, naczepa ta została zarejestrowana 6 czerwca 2022 r. Organy obu instancji ustaliły, że w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie widnieje data przeprowadzenia badania technicznego. Powyższe okoliczności faktyczne, ustalone przez organy, nie budzą wątpliwości w sprawie, nie kwestionuje ich Skarżący. Organy ustaliły ponadto, co również nie budzi wątpliwości w sprawie, że Skarżący jest zarządzającym transportem w Przedsiębiorstwie. Zgodnie z art. 7c u.t.d., przedsiębiorca może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W świetle art. 2 ust. 5 rozporządzenia 1071/2009, "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Jak wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. W świetle art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 22 lit. d oraz lit. l u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.) i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, zawiera załącznik nr 4 do u.t.d. Zgodnie z Lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, jest objęte karą pieniężną w wysokości 200 zł. W świetle powyższego stanu faktycznego oraz przytoczonych przepisów prawa Organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 200 zł. za dokonanie 14 lipca 2023 r., przewozu drogowego odpadów metali w imieniu i na rzecz Przedsiębiorstwa zespołem pojazdów, w skład którego wchodziła naczepa marki W. o nr rej. [...] nie posiadająca ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego, co prawidłowo uznał również GITD. W świetle przytoczonych przepisów – art. 81 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 5 P.r.d. – sporna naczepa wchodząca w skład ww. zespołu pojazdów, zarejestrowana 6 czerwca 2022 r., objęta była wymogiem corocznego, okresowego badania technicznego, co oznacza, że powinna zostać poddana badaniu technicznemu 6 czerwca 2023 r. Badanie to nie zostało przeprowadzone w tym, terminie, jak również nie zostało przeprowadzone do dnia kontroli drogowej 14 lipca 2023 r. Przewóz drogowy zatem 14 lipca 2023 r. ww. zespołem pojazdów odbywał się z wykorzystaniem naczepy nie posiadającej ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1, § 2 pkt 1-3 K.p.a. a contrario oraz art. 189f K.p.a., poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów K.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., ponieważ kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 K.p.a. Sąd, uwzględniając najnowsze orzecznictwo NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. Art. 189f K.p.a. w związku z art. 189a K.p.a., nie ma zastosowania do kar orzekanych na podstawie przepisów u.t.d., bowiem przepisy u.t.d. regulują odmiennie problematykę unormowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie kar administracyjnych. Jest to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone np. w wyroku z 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 1881/23, które jest sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym wcześniej w wyrokach WSA w Warszawie np. z 22 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 198/23 i z 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3023/23. Nie można zatem uznać, wbrew stanowisku Skarżącego, że zastosowanie uchwały NSA z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 – odnoszącej się do kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888 ze zm.) – również w odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych na podstawie przepisów u.t.d., znalazło swój wyraz w utrwalającej się linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 189f § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zasady wyłączające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego regulują art. 92b oraz 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b u.t.d. "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2." Zgodnie natomiast z art. 92c u.t.d. "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ." W tej sytuacji należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z regulacji tej wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVA K.p.a. "Administracyjne kary pieniężne", nie mają zastosowania i nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, K.p.a., to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu. Oznacza to, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Stosowanie art. 92 b i art. 92c u.t.d., w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Również zatem w zakresie zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f K.p.a., zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Sąd stwierdza, że organy działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.), że Skarżący jako zarządzający transportem w Przedsiębiorstwie, podlegał nałożonej na niego karze pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji organy nie naruszyły również w niniejszej sprawie zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.). Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.