VI SA/Wa 2921/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego oddala skargę VI SA/Wa 2921/14 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 29 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) – także jako ustawa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o skreśleniu P. S. z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r., skierowanym do Prokuratury Rejonowej w W., Komenda [...] Policji poinformowała, iż w postepowaniu w sprawie wydania P. S. licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia i zabezpieczenia technicznego II stopnia, w trakcie czynności sprawdzających ustalono, że przeciwko P. S. Komisariat Policji w S. prowadził postępowanie przygotowawcze z art. 212 § 1 k.k. Sprawa została przekazana do wymienionej Prokuratury w dniu [...] listopada 1997 r. z wnioskiem o sporządzenie aktu oskarżenia. W związku z tym Komenda [...] Policji wystąpiła o udzielenie informacji, w jaki sposób sprawa została zakończona. W odpowiedzi Prokuratura Rejonowa w W., pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. poinformowała, iż postępowanie prowadzone przeciwko P. S., zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] grudnia 1997 r., wobec znikomej szkodliwości czynu. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2004 r. P. S. wystąpił o wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia i decyzją z tej samej daty Komendant [...] policji wydał wnioskowaną licencję. Na wniosek Komendy [...] Policji (K[...]P), postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Komendant Komisariatu Policji w Z. wydał pozytywną okresową opinię o P. S. Zawiadomieniem z dnia [...] września 2012 r. K[...]P poinformowała P. S. o wszczęciu postępowania w sprawie zawieszenia licencji pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia wobec wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (postępowanie toczyło się przed Sądem Rejonowym w O. w sprawie sygn. akt [...]). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Komendant [...] Policji umorzył postępowanie w sprawie zawieszenia P. S. uprawnień z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia. W dniu [...] marca 2014 r. wydano zaświadczenie P. S. o wpisaniu na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2014 r. K[...]P poinformowała P. S. o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, pouczając stronę o przysługujących prawach. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 27 ust. 2 i art. 29 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy, skreślił P. S. z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. Podstawą skreślenia była informacja Prokuratury Rejonowej [...] w O. o przedstawieniu P. S. zarzutów o czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., w sprawie sygn. [...]. Od decyzji P. S. złożył odwołanie domagając się jej uchylenie, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i wstrzymania wykonania decyzji. Wnoszący odwołanie pełnomocnik skarżącego stwierdził, że (z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a.) nie został powiadomiony o toczącym się postępowaniu. Jak podkreślał, o toczącym się postępowaniu dowiedział się w dniu jego zakończenia i otrzymania w dniu [...] maja 2014 r. zaskarżonej decyzji, natomiast organ administracji miał wiedzę o ustanowieniu pełnomocnika, o czym świadczy doręczenie decyzji pełnomocnikowi. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Komendant Główny Policji odmówił P. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, doręczając postanowienie pełnomocnikowi skarżącego. W tych ustaleniach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. Komendant Główny Policji wskazał, że pełnomocnik został ustanowiony w dniu [...] marca 2014 r. (data doręczenia organowi – 10 kwietnia 2014 r. wraz z pismem przewodnim z [...] marca 2014 r.), natomiast strona postępowania odebrała w dniu [...] marca 2014 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z zakreśleniem terminu do wypowiedzenia się do dnia 1 kwietnia 2014 r. Pełnomocnik w swoim piśmie o przystąpieniu do postępowania w charakterze uczestnika postępowania nie wskazał, iż zamierza zgłosić jakiekolwiek żądania. Dlatego też w dniu [...] kwietnia 2014 r. organ Policji wydał decyzję w I instancji. Mając na względzie, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. musi wskazywać dokonania jakich czynności pełnomocnik został pozbawiony, a w odwołaniu pełnomocnik nie podał tych czynności, jak i nie zgłosił w odwołaniu żadnych ewentualnych dowodów, w ocenie organu odwoławczego nie było podstaw do uchylenia decyzji. Merytorycznie organ odwoławczy, wskazując na powołane w decyzji przepisy ustawy o ochronie osób i mienia stwierdził, że fakt postawienia P. S. zarzutów z art. 190 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k., spełniło przesłankę do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. Na decyzję P. S. (przez ustanowionego pełnomocnika) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji, zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodności z Konstytucją RP art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy w związku z art. 42 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie pełnomocnikowi strony czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszenie art. 42 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP przez rażące naruszenie zasady domniemania niewinności. Pełnomocnik skarżącego ponownie podnosił, iż nie był zawiadomiony o toczącym się postępowaniu administracyjnym, dowiadując się o nim dopiero z chwilą doręczenia decyzji wydanej w I instancji. W związku z tym został naruszony przepis art. 10 § 1 k.p.a., które to naruszenie uzasadnia wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącego wady z art. 145 § 1 k.p.a. są wadami istotnymi niezależnymi od tego, czy miały wpływ na wynik sprawy. Nadto dokonanie czynności przez organ z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, przy braku dowodu doręczenia pełnomocnikowi orzeczenia, jest naruszeniem art. 40 § 1 k.p.a. W związku z tym skarżący stwierdził, że doszło do pozbawienia P. S. możliwości udziału w postępowaniu. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych i literatury tematu skarżący uznał za nieaktualne stanowisko organu o prymacie interesu społecznego nad słusznym interesem strony w sytuacji, w której opinia o P. S., jako pracowniku zabezpieczenia technicznego II stopnia, jest pozytywna. W ocenie skarżącego przepis art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy, naruszając zasadę domniemania niewinności z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, uzasadniał wniosek zawarty w skardze o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego złożył wyrok Sądu Okręgowego w O. o warunkowym umorzeniu postępowania w sprawie skarżącego, a pełnomocnik organu przedłożył pełnomocnictwo złożone przez pełnomocnik skarżącego w postepowaniu administracyjnym w raz z pismem przewodnim, z których wynika, że wpłynęły do organu 10 kwietnia 2014 . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne – art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Zasadniczym zarzutem skargi było niepowiadomienie pełnomocnika skarżącego o toczącym się postępowaniu. W związku z tym zarzutem pełnomocnik skarżącego wywodził spełnienie przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu – z jednoczesnym zarzutem naruszenia art. 40 § 1 k.p.a – pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Co do pierwszej przesłanki wznowieniowej należy uznać zarzut pełnomocnika skarżącego za nietrafny. Jak wynika z ustaleń organu administracji skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, w dniu [...] marca 2014 r. W zawiadomieniu tym poinformowano skarżącego, że do dnia 1 kwietnia 2014 r. może wypowiedzieć się w sprawie oraz złożyć ewentualne wnioski dowodowe i żądania. Zatem sam skarżący nie został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, będąc powiadomiony wymienionym zawiadomieniem o przysługujących mu prawach. Skarżący ustanowił pełnomocnika w dniu [...] marca 2014 r. i pełnomocnictwo wpłynęło do organu w dniu 10 kwietnia 2014 r. (dokumenty przedłożone na rozprawie). W związku z tym od 10 kwietnia 2014 r. organ Policji powziął wiadomość, iż w sprawie działa obok skarżącego, także ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik. Jednakże w chwili otrzymania przez organ Policji pełnomocnictwa (10 kwietnia 2014 r.), termin wyznaczony skarżącemu do składania wniosków w sprawie (do 1 kwietnia 2014 r.) minął. Okoliczność ta jednak nie zmienia faktu, że ustanowiony pełnomocnik, do dnia wydania przez organ Policji w pierwszej instancji decyzji w dniu [...] kwietnia 2014 r., nie złożył żadnych wniosków. Skarżący nie udzielił pełnomocnikowi pełnomocnictwa ogólnego do prowadzenia jego wszystkich spraw, w tym z zakresu wykonywanej działalności gospodarczej (prowadzenia firmy ochrony osób i mienia), lecz pełnomocnictwa bezpośrednio związanego z postępowaniem administracyjnym już się toczącym – w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego – jako że [...] marca 2014 r. został powiadomiony przez organ Policji o wszczęciu tego postępowania. Na fakt, że pełnomocnik złożył pełnomocnictwo do sprawy niniejszej wskazuje również podany na piśmie przewodnim numer sprawy. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, by ustanowiony pełnomocnik, do dnia wydania decyzji, złożył pismo procesowe z właściwymi wnioskami, jednakże takiej czynności nie dokonał, posiadając jednocześnie wiedzę w jakim celu skarżący umocował pełnomocnika. Zatem brak jest podstaw do uznania, że pełnomocnik nie wiedział o toczącym się postępowaniu, jak i przyjęcia, że stronę pozbawiono prawa do czynnego w nim udziału, także przez ustanowionego pełnomocnika. Organ Policji nie naruszył także przepisu art. 40 § 1 k.p.a., gdyż po otrzymaniu pełnomocnictwa przesłał decyzję ustanowionemu pełnomocnikowi, wcześniej nie doręczając ustanowionemu pełnomocnikowi żadnych pism, albowiem pomiędzy otrzymaniem pełnomocnictwa do dnia wydania decyzji nie podejmowano żadnych czynności w sprawie, o których pełnomocnik powinien być zawiadomiony. Skarżący postawił w skardze także wniosek o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodności z Konstytucją RP art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Jednakże, jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 stycznia 2010 r. (sygn. akt II GSK 358/09), każdy, czyjego konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone ma - stosownie do art. 79 ust. 1 Konstytucji RP - możliwość wniesienia skargi konstytucyjnej w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Jeżeli zatem skarżący powziął wątpliwości, co do zgodności wskazanego w skardze przepisu prawnego z przepisami Konstytucji RP może złożyć skargę do Trybunału Konstytucyjnego, przy czym skarga taka objęta jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym Dz. U. 1997r., Nr 102, poz. 643 ze zm., dalej jako ustawa o TK). Sąd zauważa przy tym, że skarga taka – skarga konstytucyjna, może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, w ciągu trzech miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia (art. 46 ust. 1 ustawy o TK). Należy również zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny może wydać postanowienie tymczasowe o zawieszeniu lub wstrzymaniu wykonania orzeczenia w sprawie, której skarga dotyczy, jeżeli wykonanie wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia mogłoby spowodować skutki nieodwracalne, wiążące się z dużym uszczerbkiem dla skarżącego, lub gdy przemawia za tym ważny interes publiczny lub inny ważny interes skarżącego (art. 50 ust. 1 ustawy o TK). Stosownie zaś do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy - jeżeli skarżący powziął wątpliwość, co do zgodności przepisu art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia z Konstytucją RP, ma prawo skorzystać ze wskazanej możliwości. Natomiast Sąd w składzie orzekającym uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania zgodności z Konstytucją RP wymienionego przepisu, także w związku z okolicznościami wskazanymi w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z ustaleniami Policji, skarżącego postawiono w stan oskarżenia zarzucając popełnienie czynu z art. 190 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. (czyn ciągły) – kilkakrotna groźba karalna na szkodę tej samej osoby i Sąd Rejonowy O. w sprawie tej (sygn. akt [...]) wydał wyrok. Na skutek złożenia apelacji sprawa została przekazana do sądu drugiej instancji i w dniu [...] września 2014 r. Sąd Okręgowy w O. wydał wyrok warunkowo umarzający postępowanie w sprawie skarżącego uznając, iż jego stopień winy i szkodliwość społeczna przypisanego czynu nie są znaczne, wyznaczając termin próby 1 rok. Zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 ustawy - pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, w przypadku gdy pracownik zabezpieczenia technicznego został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo, jako że w myśl pkt 2 tego przepisu przestał spełniać wymagania określone w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 4-6, art. 27 ust. 2 pkt 3 lub w art. 30 ustawy. W świetle art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy zarzucany skarżącemu czyn z art. 190 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. mógł zostać popełniony tylko z winy umyślnej. Zgodnie z art. 9 § 1 k.k. - czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Stosownie natomiast do art. 12 k.k. - dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Jak podkreślał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 maja 2014 r. wydanym w sprawie V KK 8/14 - "Z góry powzięty zamiar" w rozumieniu art. 12 k.k. musi być interpretowany w świetle art. 9 § 1 k.k., co oznacza, że sprawca musi sobie uświadamiać w sposób konkretny owe przyszłe zachowania, które mają stanowić czyn ciągły, przynajmniej w tych ich elementach, które mają znaczenia dla przyjęcia realizacji znamion danego typu czynu zabronionego. Zatem, mając na względzie powyższe uwagi, wobec zarzucenia skarżącemu popełnienie przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. należy uznać, iż czyn ten spełniał przesłankę z art. 29 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 ustawy, a przedłożony na rozprawie wyrok warunkowo umarzający postępowanie tego faktu nie zmienia. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.