VI SA/Wa 295/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2009 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym bez rozpoznania w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. L. B. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika (radcy prawnego lub adwokata) w sprawie ze skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek L. B. o przyznanie prawa pomocy z powodu niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu. Powyższe zarządzenie wraz z uzasadnieniem doręczone zostało dorosłemu domownikowi – córce skarżącego – M. B. w dniu 16 września 2009 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 136 akt sądowych). Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. (data nadania 14 grudnia 2009 r.) skarżący złożył sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2009 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu i wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący we wniosku podniósł, iż korespondencję sądową znalazł w dniu 8 grudnia 2009 r. wśród niezapłaconych rachunków i innej korespondencji kierowanej na jego adres. Opisał swoją sytuację rodzinną, w tym konflikt ze swoją córką. Wyjaśnił, iż jego charakter pracy wymusza częste przebywanie poza miejscem zameldowania, gdyż wykonuje pracę na terenie całej Polski. W czasie jego nieobecności wszelką korespondencję odbiera mieszkająca w domu córka M. B., z którą żyje w konflikcie. Zwrócił uwagę na fakt, iż córka przebywająca w mieszkaniu, w którym jest zameldowany nie przekazuje mu odebranej korespondencji kierowanej do skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważa co następuje. W niniejszej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest zbadanie przesłanek przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 . - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 i 2 ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być na przykład nagła choroba lub błędne pouczenie Sądu. W przedmiotowej sprawie wnioskujący jako przyczynę uchybienia terminowi wskazał nieprzebywanie w miejscu zameldowania. Sąd w tym miejscu zauważa, iż wnioskujący w toku postępowania nie podał żadnego innego adresu do doręczeń, zatem nie zadbał w stopniu dostatecznym o swoje interesy ignorując wszelką korespondencję przesyłaną do niego na adres zameldowania. Sąd przyjął, iż wnioskujący miał możliwość zapoznania się z zarządzeniem referendarza sądowego dopiero w dniu 8 grudnia 2009 r. zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu upływał w dniu 15 grudnia 2009 r. i tego dnia został nadany w urzędzie pocztowym wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu. Sąd stoi na stanowisku, iż przedmiotowy wniosek jest dopuszczalny i złożony w ustawowym terminie. Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu wskazał, iż konflikt z córką jest przyczyną nieprzekazywania wszelkiej korespondencji kierowanej do skarżącego na jego adres zameldowania. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, ze kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Należy wskazać, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy skarżący dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa, nie wykazując staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Omawiany przepis nie wymaga natomiast od wnioskodawcy udowodnienia braku winy w uchybieniu terminu, a stanowi jedynie o uprawdopodobnieniu jej braku. Oznacza to, że wnioskodawca winien uprawdopodobnić brak swojej winy poprzez stosowną argumentację dotyczącą przyczyn uchybienia terminu. Argumentacja ta winna wskazywać, że wnioskodawca mimo wykazania staranności nie mógł przezwyciężyć przeszkody w dochowaniu terminu oraz uprawdopodobnić (uwiarygodnić) fakt, że przeszkoda powstała (istniała) w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i nieprzerwanie trwała aż do daty złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyr. NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00, niepubl.). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz przytoczonego wyżej orzecznictwa, Sąd stwierdza, iż wnioskodawca nie wykazał należytej staranności i dbałości o swoje interesy. Należy podkreślić, iż wnioskodawca mając świadomość, iż rzadko bywa w miejscu zameldowania, na który doręczana jest wszelka korespondencja (w tym sądowa), nie podał adresu dla doręczeń, ani też nie wskazał pełnomocnika dla doręczeń. Sąd byłby związany i przesłałby wszelką sądową korespondencję pod wskazany przez wnioskującego adres lub do wskazanego przez skarżącego pełnomocnika. W ocenie Sądu, w ten sposób wnioskodawca należycie zadbałby o swoje interesy. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd zauważa, iż przytaczając sytuację rodzinną i zawodową wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu, a także nie dochował należytej staranności i dbałości o swoje interesy. Zatem nie było podstaw określonych w art. 86 § 1 p.p.s.a. do przywrócenia tego terminu. W tym stanie rzeczy, wniosek o przewrócenie terminu do złożenia sprzeciwu nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 86 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.