VI SA/Wa 2973/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia praw pasażerów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi E. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Przewoźnik") jest decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie stwierdzenia naruszenia praw pasażerów. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Pasażerowie: M. N., K. P., A. S., B. P., A. P. (dalej: "Pasażerowie") wnieśli w dniu [...] czerwca 2017 r. (data wpływu) skargi na naruszenie praw pasażerów. Skargi dotyczyły lotu o oznaczeniu kodowym [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. na trasie K. – F. wykonywanego przez Skarżącego. W związku ze złożonymi skargami strony postępowania administracyjnego zostały powiadomione o wszczęciu postępowania. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej "Prezes Urzędu", "Prezes ULC", "organ") wydał decyzję [...] z dnia [...] listopada 2017 r., którą umorzył w całości postępowanie w sprawie. Podstawę prawną decyzji stanowił m.in. art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 205a ust. 1, art. 205b ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 959) i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenia (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46 z 17 lutego 2004 r. str. 1), dalej: "rozporządzenie (WE) nr 261/2004". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z całokształtu akt sprawy wynika, iż Pasażerowie nie udowodnili, że byli pasażerami przedmiotowego lotu, w związku z czym nie powstało po ich stronie prawo do żądania podjęcia czynności przez Prezesa ULC. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. wnieśli Pasażerowie. Na skutek tego wniosku, Prezes ULC decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r., zaskarżoną w sprawie uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] listopada 2017 r. (pkt I) oraz: - stwierdził naruszenie przez Przewoźnika art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 poprzez zaniedbanie obowiązku wypłaty odszkodowania w wysokości po 400 EUR na rzecz ww. Pasażerów (pkt II), - umorzył postępowanie w zakresie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika lotniczego za naruszenie stwierdzone w pkt II. niniejszej decyzji (pkt III). Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2, art. 189g k.p.a., art. 205a ust. 1 i art. 205b ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 235) oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 14 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na podane przez Przewoźnika przyczyny z powodu których rejs [...] został opóźniony. Następnie organ zacytował przepis art. 6 ust. 1 lit. b pkt i) oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, a następnie stwierdził, że skoro przedmiotowy lot opóźnił się, należało stwierdzić, iż lot ten był lotem opóźnionym w rozumieniu ww. rozporządzenia. Zaznaczył również, że przedmiotem postępowania przed Prezesem ULC jest stwierdzenie naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 przez przewoźnika lotniczego, natomiast pozostałe elementy decyzji są jedynie konsekwencją orzeczenia o stwierdzeniu naruszenia prawa. Dalej organ wyjaśnił, że dla uniknięcia odpowiedzialności przez Przewoźnika konieczne jest wykazanie przez ten podmiot, iż niemożliwe było uniknięcie danej okoliczności, która spowodowała opóźnienie albo odwołanie lotu. Zdaniem organu to na przewoźniku spoczywa ciężar dowodzenia okoliczności, że podjął on wszelkie racjonalne środki, aby uniknąć odwołania albo opóźnienia lotu i jednocześnie przeciwdziałał ich skutkom. Z wyjaśnień Przewoźnika wynika, że do opóźnienia przedmiotowego lotu doszło w wyniku działań agenta handlingowego. Działania agenta handlingowego stanowią nieodłączny element wpisany w kontekst transportu pasażerów drogą lotniczą, zaś osoba trzecia odpowiedzialna za jej obsługę i zabezpieczenie, świadomie i swobodnie wybrana przez przewoźnika do wykonania jego zadań, działa na jego rachunek i odpowiedzialność. Polski ustawodawca zapewnił przewoźnikom możliwość dokonania swobodnego wyboru podmiotu, który ma wykonywać obsługę naziemną przewoźnika lotniczego na lotnisku, które znajduje się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Z tego powodu Przewoźnik lotniczy w przedmiotowej sprawie ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 za działania podmiotu, tym bardziej, że zdarzenia prowadzące do opóźnienia skarżonego lotu miały miejsce na kilku rotacjach wcześniejszych. Przewoźnik był zatem zobowiązany do wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu stwierdził naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) wobec Pasażerów. Zdaniem Prezes ULC skoro ani rozporządzenie, ani przepisy ustawy Prawo lotnicze nie przewidują, że pasażer może wnieść stosowną skargę jedynie w określonym czasie, brak jest podstaw, aby uznać wniesienie przez przewoźnika lotniczego zarzutu przedawnienia za skuteczne. Odnosząc się zaś do kwestii nałożenia kary za stwierdzone naruszenie obowiązku o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, organ stwierdził, że wprawdzie zaszła podstawa do nałożenia kary w oparciu o art. 209b ust. 1 ustawy Prawo lotnicze w zw. z pkt 1.5 załącznika nr 2 do ww. ustawy, jednakże nastąpiło przedawnienie dla nałożenia kary pieniężnej o którym mowa w art. 189g k.p.a. Przedmiotowy lot miał miejsce w dniu [...] sierpnia 2015 r. W chwili wydania decyzji zaskarżonej upłynął okres 5 lat. Dlatego umorzono postępowanie w tym zakresie. Skargę na powyższą decyzję wniósł Przewoźnik, zaskarżając ją w całości. Decyzji tej Przewoźnik zarzucił naruszenie: 1) art. 16 k.p.a. poprzez wydanie przez Prezesa ULC kolejnej decyzji dotyczącej wniosku Pasażerów, pomimo tego, że sprawa z wniosku Pasażerów została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną Prezesa ULC z dnia [...] listopada 2023 r. znak [...], co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej w całości w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., 2) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wobec jej rozstrzygnięcia inną, ostateczną i prawomocna decyzją administracyjną, co mogło mieć istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez zignorowanie przez organ faktów znanych organowi z urzędu, tj. wydania przez Prezesa ULC innej decyzji – prawomocnej i ostatecznej – w przedmiotowej sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na treść skarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty Strona wniosła o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w razie niepodzielenia przez Sąd, że w sprawie zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności – uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. kopii decyzji Prezesa ULC z dnia [...] listopada 2023 r. W uzasadnieniu Strona podniosła niedopuszczalność wydania decyzji zaskarżonej, skoro sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W ocenie Strony nieprawidłowe jest działanie Prezesa ULC, które doprowadziło do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego z wniosku Pasażerów i wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Przewoźnika lotniczego, organ prowadząc postępowanie, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji naruszył art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a., całkowicie ignorując znany organowi z urzędu fakt wcześniejszego wydania w tejże sprawie decyzji umarzającej postępowanie. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu wniósł o oddalenie skargi oraz oddalenie wniosku o przeprowadzanie dowodu uzupełniającego z dokumentu. Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r., zarówno organ jak i uczestnicy postępowania – A. P. i B. P. wnieśli o oddalenie skargi. W oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd przeprowadził dowód uzupełniający z dokumentu, tj. decyzji Prezesa ULC z dnia [...] listopada 2023 r. znak [...]. Przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, tj. ustalenia czy zaskarżona decyzja jest obarczona wadą powodującą jej nieważność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione. Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Prezesa Urzędu z dnia [...] czerwca 2024 r. uchylająca w całości decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2017 r. oraz: - stwierdzająca naruszenie przez Przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 poprzez zaniedbanie obowiązku wypłaty odszkodowania w wysokości po 400 EUR na rzecz ww. Pasażerów (pkt II), - i umarzająca postępowanie w zakresie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika lotniczego za naruszenie stwierdzone w pkt II. niniejszej decyzji (pkt III). Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 205a ust. 1 i art. 205b ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze, w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 235), która to ustawa weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2019 r. (zob. art. 19 ustawy nowelizującej). W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu skargi, a to naruszenia art. 16 k.p.a. w sposób który winien skutkować zdaniem Przewoźnika stwierdzeniem nieważności decyzji zaskarżonej. Zarzut ten Przewoźnik wiąże z tym, że zaskarżona decyzja jest kolejną decyzją wydaną w tej samej sprawie. Zdaniem Strony sprawa ze skargi Pasażerów dotyczącej przedmiotowego lotu została zakończona decyzją Prezesa Urzędu z dnia [...] listopada 2023 r. Stosownie do art. 16 § 1 k.p.a. "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.". Przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi zaś, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość spraw będzie zaś istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Tożsamość musi zatem dotyczyć zarówno aspektu podmiotowego, jak i przedmiotowego sprawy (por. wyrok NSA z 17.02.2022r. I OSK 485/21). W sprawie niniejszej decyzja zaskarżona została wydana na skutek skargi Pasażerów z dnia [...] czerwca 2017 r. Skarga dotyczyła lotu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.; trasa K. Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 205a ust. 1 i art. 205b ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze, w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ww. ustawą nowelizującą. Natomiast załączona do skargi kopia decyzji Prezesa ULC z dnia [...] listopada 2023r., uchylająca decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2021 r. i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w całości, została wydana na podstawie art. 205a ust. 1 i art. 205b ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze, również w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ww. ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Postępowanie zakończone ww. decyzją z dnia [...] listopada 2023r. zostało wszczęte w związku ze skargą Pasażerów z dnia 28 marca 2019 r. (data wpływu) dotyczącą naruszenia praw tych Pasażerów w związku z rejsem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Przyczyną uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. i umorzenia postępowania było nieuzupełnienie przez pełnomocnika Pasażerów braków formalnych skargi w postaci dokumentów wymienionych w art. 205b ust. 3 ustawy Prawo lotnicze. Umorzenie postępowania nastąpiło zatem z przyczyn formalnych. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, stwierdzić należało, że oba postępowania różniły się stanem faktycznym i prawnym. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia by w sprawie ziściła się przesłanka nieważności decyzji o której mowa w pkt 3 § 1 art. 156 k.p.a. W ocenie Sądu, brak jest także podstaw do uznania za skuteczny zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. dotyczącego zasady prawdy obiektywnej i art. 77 § 4 k.p.a., zgodnie z którym "Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie.", w sposób wskazany w skardze. Naruszenie ww. przepisów Strona wiąże z nieuwzględnieniem przez organ faktu wydania ww. decyzji z dnia [...] listopada 2023 r. Jak już wyżej wskazano, decyzja z dnia [...] listopada 2023 r. zakończyła formalnie sprawę zainicjowaną inną skargą Pasażerów. Tym samym, zdaniem Sądu, jej wydanie nie stało na przeszkodzie zakończenia sprawy wywołanej skargą wniesioną dnia [...] czerwca 2017 r. (data wpływu) w sposób inny aniżeli umarzający postępowanie. Przechodząc zaś do przyczyn uwzględnienia skargi wskazać należy, co następuje: Stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.". Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Sąd może zatem uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które w tym piśmie strona skarżąca podniosła. W uchwale z dnia 26 października 2009 r. I OPS 10/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Podstawowe zadanie sądu administracyjnego polega na dokonaniu oceny działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7 rozporządzenia, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego w ramach omawianego rozporządzenia jest wyłączona tylko wtedy, gdy przewoźnik dowiedzie, że odwołanie lotu (lub duże opóźnienie, co wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 listopada 2009 r., C-402/07 i C-432/07) jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Realizację zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji jest obowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez "materiał dowodowy" należy rozumieć ogół dowodów których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W decyzji zaskarżonej Prezes Urzędu powołał się na wyjaśnienia Przewoźnika co do przyczyn opóźnienia lotu, jednakże wyjaśnień tych w aktach administracyjnych brak. W efekcie Sąd nie miał możliwości zweryfikowania twierdzeń organu w tym zakresie. Istotnie Przewoźnik lotniczy zareagował na wezwanie z dnia 27 czerwca 2017 r. do złożenia wyjaśnień na piśmie i dowodów odnośnie zarzucanego przez Pasażerów naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Z akt sprawy wynika, że w dniu 17 lipca 2017 r. wpłynęło do organu pismo zatytułowane "Wyjaśnienia", jednakże w piśmie tym treści o których mowa w decyzji organu, a wskazujących na przyczyny opóźnienia lotu brak. Stanowisko Przewoźnika dotyczyło kwestii przedawnienia roszczeń. Jednocześnie w piśmie tym, na wypadek nieuwzględnienia przez organ argumentacji w nim przedstawionej (a dotyczącej przedawnienia roszczeń) Przewoźnik wniósł o dołączenie materiału dowodowego z innych postępowań dotyczących przedmiotowego lotu. Jeśli zatem wiedza organu co do przyczyn opóźnienia lotu pochodzi z innej sprawy dotyczącej przedmiotowego lotu, to – zdaniem Sądu – materiały te winny zostać włączone do akt sprawy niniejszej. W myśl art. 77 § 4 zd. 2 k.p.a. "Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie". W ocenie Sądu, braki w materiale dowodowym sprawy stanowią o naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 7 i art. 77 § 1 i 4 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już wyżej wskazano decyzja zaskarżona została wydana w oparciu o art. 205b ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze, tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1183, a więc w brzmieniu sprzed nowelizacji art. 205b dokonanej ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw. Z treści art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej wynika, że co do zasady do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wprawdzie ustawa nowelizująca przewiduje wyjątki od powyższej reguły, jednakże – zdaniem Sądu – nie dotyczą one spraw z Działu Xa "Ochrona praw pasażerów". Stosownie do art. 205b ust. 1 ustawy Prawo lotnicze (w brzmieniu sprzed nowelizacji) "W razie złożenia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1, Prezes Urzędu stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej: 1) brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego albo 2) naruszenie prawa przez przewoźnika lotniczego, określając zakres nieprawidłowości oraz nakładając karę, o której mowa w art. 209b ust. 1, zaś w razie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE określa również obowiązek i termin jego usunięcia.". Z powyższego wynika zatem, że stwierdzenie naruszenia prawa przez Przewoźnika zobowiązywało organ do określenia zakresu nieprawidłowości i – co do zasady – nałożenia kary, a w sytuacji stwierdzenia naruszenia m.in. przepisu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 także i rozstrzygnięcia w zakresie określenia obowiązku i terminu jego usunięcia. W sprawie niniejszej rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, mimo że oparte o przepis art. 205b ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze nie zawierało wszystkich wymaganych prawem elementów. Organ ograniczył się bowiem do stwierdzenia naruszenia prawa (pkt II rozstrzygnięcia) oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kary (pkt III rozstrzygnięcia). Tymczasem z treści ww. przepisu wynika, że w sytuacji gdy organ stwierdza naruszenie m.in. przepisu art. 7 rozporzadzenia nr 261/2004/WE, to jego obowiązkiem jest również zawarcie rozstrzygnięcia co dalszych kwestii wskazanych w tym przepisie. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien wziąć pod uwagę powyższe, a następnie rozstrzygnąć sprawę bacząc by wydane rozstrzygnięcie zawierało wszystkie obligatoryjne, wymagane prawem elementy. Mając na uwadze powyższe w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a Sąd uchylił decyzję zaskarżoną. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonej opłaty od skargi (200 zł), wynagrodzenie reprezentującego stronę pełnomocnika (480 zł) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).