VI SA/Wa 3003/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wprowadzenia do obrotu środków wspomagających uprawę roślin bez wymaganego pozwolenia, ustalenia terminu wycofania oraz ustalenia opłaty sankcyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca B. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wprowadzenia do obrotu środków wspomagających uprawę roślin – podłoży do upraw bez wymaganego pozwolenia, ustalenia terminu wycofania oraz ustalenia opłaty sankcyjnej w kwocie 42 457,50 zł. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując iż opłata sankcyjna stanowi sumę nieosiągalną dla niej. Natomiast próba wyegzekwowania tej kwoty doprowadziłaby do pozbawienia skarżącej majątku, w tym koniecznego do utrzymania dalszej działalności, co doprowadziłoby do jej likwidacji. Strona dodała, że w przypadku uchylenia decyzji, po próbie wyegzekwowania tej kwoty, nie uda się reaktywować dawnej działalności a ściągnięcie tak wysokiej kwoty pozbawi ją i jej rodzinę środków do przetrwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła, że powyższe przesłanki zostały spełnione. Strona w uzasadnieniu wniosku wskazała, że próba wyegzekwowania tak wysokiej kwoty pozbawiłaby ją majątku, w tym koniecznego do utrzymania dalszej działalności, co mogłoby skutkować jej likwidacją. W ocenie skarżącej, w przypadku uchylenia decyzji, po próbie wyegzekwowania tej kwoty, nie uda się reaktywować dawnej działalności a ściągnięcie tak wysokiej kwoty pozbawi skarżącą i jej rodzinę środków do przetrwania. Sąd zauważa, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, bowiem gdyby Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, spowoduje to konieczność zwrotu należności. Ponadto ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) przewiduje możliwość prowadzenia egzekucji ograniczonej do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. W ocenie Sądu, przedstawione przez stronę argumenty we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób, strona bowiem nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów potwierdzających pogląd, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi jej interesom majątkowym. Skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą, powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową, jak również ekonomiczne uzasadnienie wykazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2890/15). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.