VI SA/Wa 3007/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę w całości K. z siedzibą w W. (dalej "K.", "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] września 2015 r. nr [...] (dalej też "Postanowienie II"), utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] (dalej też "Postanowienie I") odmawiające K. wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (dalej "Decyzja zatwierdzająca"), zatwierdzającej "Ofertę ramową określającą ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci TP, dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych" (dalej "Oferta SOR"), która była w części zmieniona, w części uchylona, a w części utrzymana w mocy: decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r., decyzją Prezesa UKE i z dnia [...] października 2011 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] - w zakresie wyjaśnienia, do jakich Usług Regulowanych odnosi się Część I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR. Postawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i prawne: Prezes UKE wydał decyzję z dnia [...] września 2010 r. nr [...] – dalej jako "Decyzja", , na mocy której została zatwierdzona, a następnie zmieniona Oferta SOR. K. wnioskiem z [...] lipca 2014 r. zwróciła się do Prezesa UKE o wyjaśnienie wątpliwości co do treści Decyzji zatwierdzającej Ofertę SOR w zakresie Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR, poprzez wskazanie do jakich Usług Regulowanych odnosi się ww. zapis. Zgodnie z ww. zapisem kara umowna przysługuje: "za każdą rozpoczętą godzinę przerwy ponad dopuszczony okres od chwili zakończenia świadczenia Usługi Regulowanej przez TP na rzecz Abonenta w wysokości 1/30 opłaty abonamentowej w przypadku przekroczenia przez TP dopuszczonej Przerwy w świadczeniu Usługi Regulowanej". Wskazała, że przedmiotowe postanowienie odnosi się do przerwy w działaniu Usługi Regulowanej, która jest definiowana w Ofercie SOR jako: "usługi w przedmiocie dostępu telekomunikacyjnego, świadczone przez TP na poszczególnych rynkach właściwych, na których TP została wyznaczona jako operator posiadający znaczącą pozycję rynkową, lub do których świadczenia TP obowiązana jest z mocy prawa, w szczególności: połączenia sieci i udogodnień towarzyszących (Usługa RIO), hurtowego dostępu do sieci (Usługa WLR), dostępu pełnego lub współdzielonego do Łącza Abonenckiego (Usługa LLU), dostępu do strumienia bitów (Usługa BSA)". K. powołała się na definicję "Przerwy" zawartej w ofercie SOR, która definiowana jest jako: "przerwa w świadczeniu Usługi Regulowanej, nie będąca Awarią, spowodowana w szczególności pracami planowymi albo przerwą w świadczeniu Usługi Abonenckiej". Według K., w cyt. fragmencie używane jest zarówno pojęcie Przerwy, odpowiadające powyższej definicji oraz przerwy, której jej zdaniem należałoby (wobec nieużycia definicji) nadać znaczenie językowe. Nie dla wszystkich Usług Regulowanych Oferta SOR przewiduje jakikolwiek dopuszczalny poziom przerwy (lub Przerwy), co wzbudza wątpliwości co do zakresu hipotezy normy wynikającej z Oferty SOR. Prezes UKE zawiadomił o wszczęciu w dniu [...] lipca 2014 r., na wniosek K., postępowania administracyjnego: O. S.A., K. oraz P. z siedzibą w W. (zwaną dalej "P") w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji zatwierdzającej Ofertę SOR w zakresie objętym Wnioskiem K.. Po wszczęciu postępowania, pismem z [...] sierpnia 2014 r. O. S.A. (dalej też jako "OPL") przedstawiła stanowisko szczegółowo odnosząc się m.in. do wątpliwości K. wyrażonych we wniosku poprzez udzielenie odpowiedzi na postawione pytania. Wskazała, że Prezes UKE celowo rozróżnił w tym punkcie pojęcie "przerwy", rozumianej zgodnie z regułami znaczeniowymi przyjętymi w języku polskim oraz zgodnie z definicją określoną w Ofercie SOR. Oznacza to, że nie występują wątpliwości interpretacyjne w zakresie brzmienia Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR. Kara umowna za przerwę ma zastosowanie wyłącznie dla realizacji migracji między operatorskich w modelu MWM i w przypadku kiedy przerwa w świadczeniu usługi wynika z przyczyn leżących po stronie OPL. Poprzez przerwę należy rozumieć czas od zakończenia świadczenia usługi przez OPL dla Dawcy, do czasu uruchomienia przez OPL świadczenia usługi dla Biorcy. Prezes UKE poinformował strony o dołączeniu do akt jako materiału dowodowego kopii Decyzji. W dniu 11 maja 2015 r. Prezes UKE wydał postanowienie I, w którym odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji w zakresie objętym wnioskiem K. tj. w zakresie Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR poprzez wyjaśnienie wątpliwości, do jakich Usług Regulowanych odnosi się ww. zapis Oferty SOR. Uznał w uzasadnieniu, że nie zachodzą przesłanki z art. 113 § 2 k.p.a. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 113 § 2 kpa oraz art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa i art. 110 kpa poprzez "wydanie postanowienia odmawiającego wyjaśnienia wątpliwości K. w przedmiocie wyjaśnienia "jakich Usług Regulowanych dotyczy Część I, Rozdział 1, pkt 1.9 ppkt 1.9.3 lit. q Oferty SOR". Wniosła o jego uchylenie i rozpatrzenie sprawy poprzez wyjaśnienie przedstawionych wątpliwości. Brak jasności i klarowności fragmentu Decyzji, o którego wyjaśnienie się zwróciła, wynika także z zaskarżonego postanowienia. Skoro rozstrzygnięcie wniosku K. doprowadziłoby do wskazania, jakie Regulowane Usługi są przedmiotem ww. postanowienia Oferty SOR, to może wskazywać na to, że sam Prezes UKE wydając Decyzję nie wiedział jakie opłaty abonamentowe ma na myśli. Oznaczałoby to, że Decyzja jest nieprawidłowa, gdyż w tym zakresie może być niewykonalna. Nie ma żadnego znaczenia stanowisko Orange i K. nie zgodziła się z jej interpretacją. W ocenie K., także argumentacja Prezesa UKE jest niespójna, ponieważ z jednej strony wskazuje ona, że przedmiotowy fragment jest jasny i klarowny, a z drugiej, że wyjaśnienie wątpliwości prowadziłoby do uzupełnienia rozstrzygnięcia, co na gruncie 113 § 2 kpa jest niedopuszczalne. K. zwróciła również uwagę, iż Decyzja powoływała się na potrzebę zapewnienia jasnych i precyzyjnych warunków współpracy, co w kontekście argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wydaje się nieuzasadnione. Prezes UKE rozpoznając ponownie wniosek postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie I. Ustalił ponownie zakres wniosku K. i wskazał, że przytoczone wyżej sformułowania Oferty SOR są jasne, klarowne i nie wywołują jakichkolwiek wątpliwości. Zarówno pojęcie Usługi Regulowanej jak też Przerwy zostało, jak wskazała również K., zdefiniowane na gruncie Oferty SOR. W oparciu o powyższe definicje oraz sposób sformułowania rozpatrywanego postanowienia Oferty SOR możliwość ustalenia do jakich Usług Regulowanych odnosi się kara umowna, o której mowa w Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR nie budzi wątpliwości, ani nie powoduje trudności interpretacyjnych. Intencją wprowadzenia przez Prezesa UKE definicji Usługi Regulowanej jak i Przerwy było właśnie usunięcie mogących się pojawić potencjalnych wątpliwości w odczytaniu sensu ww. postanowień Oferty SOR. Powyższe postanowienia nie zawierają w swojej treści niejasnych lub zawiłych sformułowań, jak również niejednoznacznych skrótów utrudniających lub uniemożliwiających odczytanie sensu ww. postanowień. Postanowienia Oferty SOR zawarte w Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q odczytane w świetle przytoczonych powyżej definicji Usługi Regulowanej oraz Przerwy są jasne i klarowne, tym samym brak jest podstaw do wyjaśnienia wątpliwości co do treści Oferty SOR w powyższym zakresie. Uznał jednocześnie, że podnoszone przez K. wątpliwości oznaczają, że przedmiot wniosku K. wykracza poza ramy rozstrzygnięcia, możliwego do podjęcia na gruncie art. 113 § 2 kpa. Z treści wniosku wynika, że pomimo znajomości treści definicji Usługi Regulowanej oraz Przerwy, nie jest ona w stanie określić Usługi Regulowanej, której dotyczyłyby postanowienia zawarte w Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR w zakresie kary umownej. Prezes UKE uznał, że żądanie K., po pierwsze, sprowadza się do wskazania przez Prezesa UKE wszystkich usług mieszczących się w definicji Usługi Regulowanej, do której odnoszą się ww. postanowienia Oferty SOR dotyczące kary umownej. Świadczy o tym analiza treści wniosku K., który określa zakres wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji w następujący sposób: "do jakich Usług Regulowanych odnosi się Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR". Po drugie, treść Wniosku K., w szczególności zacytowanego fragmentu wskazuje, że skutkiem jego pozytywnego rozpatrzenia nie byłoby wyjaśnienie wątpliwości co do treści Decyzji w zakresie postanowień Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR, ale doprowadzenie w ramach niniejszej sprawy do zmiany wskazanych przez K. jako budzących wątpliwości postanowień Decyzji zatwierdzającej Ofertę SOR, polegającej na ich nieuprawnionym uzupełnieniu. Prezes UKE wskazał bowiem, że Usługa Regulowana została zdefiniowana na gruncie Oferty SOR: zawiera opis rodzajów usług kwalifikujących się na Usługę Regulowaną oraz wymienia usługi należące do katalogu Usług Regulowanych. Zastosowanie powyższej definicji w takiej postaci w omawianym postanowieniu Oferty SOR było celowym działaniem Prezesa UKE. Uznał zatem za niedopuszczalną zmianę zakresu stosowania postanowienia zawartego w Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR co do kary umownej, poprzez wymienienie konkretnych usług, do których zastosowanie miałoby znaleźć powyższe postanowienie Oferty SOR dotyczące kary umownej. Stanowiłoby to uwzględnienie wniosku K., przy czym doszłoby do zmiany Oferty SOR poprzez zmianę zakresu zastosowania postanowień zawartych w Części 1 Rozdziału I pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR dotyczących kary umownej w ten sposób, iż ww. postanowienia Oferty SOR odnosiłyby się jedynie do enumeratywnie wymienionych usług. W konsekwencji doszłoby do merytorycznej zmiany wskazanych we wniosku K. postanowień o treści niezawarte w postanowieniach Decyzji zatwierdzającej Ofertę SOR, a dotyczące enumeratywnego wskazania do jakich Usług Regulowanych odnosi się ww. zapis Oferty SOR. Odwołując się do powołanego orzecznictwa i poglądów literatury w zakresie wykładni art. 113 § 2 kpa, Prezes UKE uznał, że tryb ten nie może służyć do dokonania nowego merytorycznego rozstrzygnięcia. Niejasności, na które wskazuje K. we wniosku zmierzałyby zatem w istocie do uzupełnienia ww. postanowień zawartych w Decyzji zatwierdzającej Ofertę SOR, a pozytywne rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku spowodowałoby de facto zmianę przyjętego w Decyzji rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne w świetle art. 113 § 2 kpa. Wyjaśnienie przez organ wątpliwości co do treści decyzji może być dokonane jedynie wówczas, gdy w treści decyzji występują obiektywne wątpliwości co do treści zawartych w niej postanowień wskazane przez wnioskodawcę. Nie podzielając zarzutów naruszenia norm procesowych Prezes UKE wskazał, że jedynym dowodem w sprawie jest treść decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie. Oznacza to, że nie mógł brać pod uwagę innych dowodów niż treść decyzji, której wskazany fragment nie budził wątpliwości. W skardze złożonej przez K. do tut. Sądu zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej "kpa"] przez nieuzasadnioną odmowę wyjaśnienia wątpliwości dotyczących decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] (dalej "Decyzja zmieniająca") zmieniającą "Ofertę ramową określającą ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci TP, dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych" [dalej "Oferta SOR"] w zakresie wskazanym we wniosku K. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] lipca 2014 r.; 2) naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa przez brak wszechstronnej oceny i analizy wniosku K. w kontekście niejasnych postanowień Oferty SOR, co doprowadziło Prezesa UKE do nieprawidłowej konkluzji, że K. nie ma wątpliwości co do treści Decyzji zmieniającej. Wniosła o uchylenie zaskarżonego Postanowienia II, rozważenie uchylenia Postanowienia I oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną (postanowienie) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Rozstrzyga nadto w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t. z późn.zm.- dalej jako "p.p.s.a."). Rozpatrywana według powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej zostało wydane z tego rodzaju naruszeniem prawa, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Na wstępie podkreślić należy, w świetle zarzutów skargi, że istotą postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie było rozpoznanie wniosku złożonego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Wyjaśnienie wątpliwości dotyczyło zakresu decyzji ostatecznej, wskazanego we wniosku skarżącej w treści decyzji ostatecznej, zatwierdzającej Ofertę SOR i wydanej w postępowaniu, którego zawartość, ponad 3000 stron akt administracyjnych, została złożona na nośniku elektronicznym do akt niniejszej sprawy tj. na płycie CD. Jednakże z uwagi na charakter sprawy niniejszej - wyjaśnienia wątpliwości decyzji - sprawa nie wymagała analizy akt poprzedzających wydanie decyzji, która w ocenie skarżącej budzi wątpliwości, których rodzaj może być wyjaśniony w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Art. 113 § 2 k.p.a. stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości do treści decyzji. Co do zasady, wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji czy postanowienia jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja czy postanowienie jest niejednoznaczne lub tak zawiłe, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z 9 września 2003 r., I SA 1283/01). Zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (takie stanowisko wyraził NSA między innymi w powołanym przez organ wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01). W rozpatrywanej sprawie K. we wniosku domagała się wyjaśnienia treści Decyzji zatwierdzającej " z dnia [...] września 2010r.", w zakresie odpowiedzi na pytanie, "do jakich Usług Regulowanych odnosi się Część I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 lit. q Oferty SOR". Jest poza sporem, że zgodnie z ww. regulacją, kara umowna została ustalona: "za każdą rozpoczętą godzinę przerwy ponad dopuszczony okres od chwili zakończenia świadczenia Usługi Regulowanej przez TP na rzecz Abonenta w wysokości 1/30 opłaty abonamentowej w przypadku przekroczenia przez TP dopuszczonej Przerwy w świadczeniu Usługi Regulowanej". Wnioskodawca wskazał, że postanowienie odnosi się do "przerwy" w działaniu Usługi Regulowanej zawartej w ofercie SOR w zakresie dostępu telekomunikacyjnego świadczonego przez TP na poszczególnych rynkach właściwych, na których TP została wyznaczona operatorem o znacznej pozycji rynkowej lub do których świadczenia TP powołana jest z mocy prawa. Natomiast z definicji zawartej w Ofercie SOR wynika, że jest definiowana jako "Przerwa" w świadczeniu Usługi Regulowanej, nie będąca Awarią, spowodowana w szczególności pracami planowymi albo przerwa w świadczeniu Usługi Abonenckiej". Niejasność regulacji wnioskodawca upatruje w cytowanym fragmencie Oferty SOR (Część I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 lit. Q) z uwagi na użycie "Przerwy" w rozumieniu cytowanej definicji i "przerwy" nieuregulowanej definicją, o znaczeniu językowym, w sytuacji, gdy "nie dla wszystkich Usług Regulowanych Oferta SOR przewiduje jakikolwiek dopuszczalny poziom "przerwy" lub "Przerwy". Ze stanowiska K. wynika, że pomimo znajomości treści definicji Usługi Regulowanej oraz Przerwy, to w zakresie kary umownej nie jest ona w stanie określić Usługi Regulowanej, której dotyczyłyby postanowienia zawarte w Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR. Należy podnieść, że rozpatrując tak sformułowany wniosek "o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r. nr [...] jako Decyzji zatwierdzającej Ofertę SOR organ uwzględnił jej częściowe zmiany, częściowe uchylenia oraz częściowe utrzymanie w mocy wymienionymi kolejno decyzjami Prezesa UKE: z dnia [...] kwietnia 2011 r., z dnia [...] października 2011 r. nr [...], z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] , z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...], z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] – stąd powołany do wyjaśnienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. zakres wniosku dotyczący "Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR" odnosi się do uregulowania sposobu ustalenia kary umownej "za każdą rozpoczętą godzinę przerwy ponad dopuszczony okres od chwili zakończenia świadczenia Usługi Regulowanej przez TP na rzecz Abonenta w wysokości 1/30 opłaty abonamentowej w przypadku przekroczenia przez TP dopuszczonej Przerwy w świadczeniu Usługi Regulowanej". Regulacja "Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR" nie budzi wątpliwości, bowiem jednoznacznie wskazuje na sposób ustalenia kary umownej przy świadczeniu i zakończeniu Usługi Regulowanej przez TP na rzecz Abonenta, natomiast zakwestionowana regulacja nie wymienia rodzaju Usług Regulowanych. Należy jednak podkreślić, że mimo pytania skarżącego zawartego we wniosku z 22 lipca 2014r. "do jakich Usług Regulowanych odnosi się Część I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 lit. q Oferty SOR, to rodzaj Usług Regulowanych nie budzi u niego żadnych wątpliwości, skoro de facto sam odpowiedział na to pytanie w pkt 2 uzasadnienia wniosku. Wskazał bowiem wprost, jak definiowana jest Usługa Regulowana w Ofercie SOR i podał odpowiedni cytat wskazujący na zakres tych usług (k. 2 wniosku, pierwszy akapit). Sam wniosek zatem wskazuje, iż postanowienie określone w Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 lit. q Oferty SOR odnosi się do przerwy w działaniu Usługi Regulowanej, która jest definiowana w Ofercie SOR jako: "usługi w przedmiocie dostępu telekomunikacyjnego, świadczone przez TP na poszczególnych rynkach właściwych, na których TP została wyznaczona jako operator posiadający znaczącą pozycję rynkową, lub do których świadczenia TP obowiązana jest z mocy prawa, w szczególności: połączenia sieci i udogodnień towarzyszących (Usługa RIO), hurtowego dostępu do sieci (Usługa WLR), dostępu pełnego lub współdzielonego do Łącza Abonenckiego (Usługa LLU), dostępu do strumienia bitów (Usługa BSA)". Zasadnie zatem organ administracji uznał, że zapis w zakresie postanowień Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 lit. q Oferty SOR nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Skoro jest jasny i zrozumiały, to nie wymaga wydania postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. i w konsekwencji trafna jest odmowa wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. w zakresie postanowień Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR. Należy jednakże zwrócić uwagę, że wniosek K. de facto idzie dalej, bowiem wynika z jego treści, że żądane wyjaśnienie treści Decyzji zatwierdzającej miałoby polegać na odpowiedzi na pytanie, do jakich Usług Regulowanych odnosi się Część I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 lit. q Oferty SOR, zgodnie z którym kara umowna została ustalona: "za każdą rozpoczętą godzinę przerwy ponad dopuszczony okres od chwili zakończenia świadczenia Usługi Regulowanej przez TP na rzecz Abonenta w wysokości 1/30 opłaty abonamentowej w przypadku przekroczenia przez TP dopuszczonej Przerwy w świadczeniu Usługi Regulowanej". I pomimo tego, co powyżej zostało stwierdzone, że K. sama przyznała, że kwestionowany zapis Oferty SOR odnosi się do przerwy w działaniu Usługi Regulowanej, która jest definiowana w Ofercie SOR jako: "usługi w przedmiocie dostępu telekomunikacyjnego, świadczone przez TP na poszczególnych rynkach właściwych, na których TP została wyznaczona jako operator posiadający znaczącą pozycję rynkową, lub do których świadczenia TP obowiązana jest z mocy prawa, w szczególności: połączenia sieci i udogodnień towarzyszących (Usługa RIO), hurtowego dostępu do sieci (Usługa WLR), dostępu pełnego lub współdzielonego do Łącza Abonenckiego (Usługa LLU), dostępu do strumienia bitów (Usługa BSA)" i pomimo tego, że K. wskazała również na definicję "Przerwy" zawartą w Ofercie SOR, która wyraźnie definiowana jest jako "przerwa w świadczeniu Usługi Regulowanej, nie będąca Awarią, spowodowana w szczególności pracami planowymi albo przerwa w świadczeniu Usługi Abonenckiej", to dopatruje się nieuzasadnionych wątpliwości co do zakresu hipotezy normy wynikającej z Oferty SOR poprzez twierdzenie, że nie dla wszystkich Usług Regulowanych Oferta SOR przewiduje dopuszczalny poziom przerwy lub Przerwy. Z tego tytułu, zdaniem Sądu w sposób nieuprawniony, skarżący upatruje podstawę żądania w trybie wyjaśnienie treści Decyzji w formie odpowiedzi organu na pytanie, do jakich Usług Regulowanych odnosi się Część I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 lit. q Oferty SOR, w szczególności pomimo wykazania we wniosku znajomości treści powołanych definicji Usługi Regulowanej oraz Przerwy . Zdaniem Sadu, ma rację organ administracji, że uwzględnienie tak sprecyzowanego żądania w trybie art. 113 § 2 k.p.a. prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnej merytorycznej zmiany postanowień ostatecznej Decyzji zatwierdzającej poprzez ich uzupełnienie. Do takiego nieuprawnionego uzupełnienia Decyzji dąży skarżący, mimo że przyznaje we wniosku, co także podkreśla i wskazuje organ, że Usługa Regulowana została zdefiniowana na gruncie Oferty SOR i zawiera opis rodzajów usług kwalifikujących się na Usługę Regulowaną oraz wymienia usługi należące do katalogu Usług Regulowanych. Nadto wskazuje przekonywująco, że zastosowanie powyższej definicji w takiej postaci w postanowieniu Oferty SOR było celowym działaniem organu. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał za niedopuszczalną zmianę zakresu stosowania postanowienia zawartego w Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR co do kary umownej, poprzez wymienienie konkretnych usług, do których zastosowanie miałoby znaleźć powyższe postanowienie Oferty SOR dotyczące kary umownej. Tak sprecyzowane uregulowanie postanowień Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. q Oferty SOR nie może być zmienione w innym trybie, jak w toku instancji, bądź zmiany decyzji ostatecznej. Ma zatem racje organ wskazując na niedopuszczalne wprowadzenie tak sformułowanych żądań do postanowień Decyzji w trybie wyjaśnienia wątpliwości. Zakres wniosku nie dotyczył bowiem wątpliwości co do treści ww. Decyzji. Sąd podziela w całości argumentację Prezesa UKE przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Oznacza to, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zaskarżonym postanowieniu, rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie odmowy wyjaśnienia wątpliwości objętych wnioskiem strony, prawa nie naruszył. Wyjaśnienie treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a. nie mogło prowadzić — wbrew oczekiwaniom skarżącego, nawet w niewielkim fragmencie - do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, a tym samym zmierzać do merytorycznej modyfikacji rozstrzygnięcia (jego zmiany, uchylenia, uzupełnienia), ponieważ nie mogło wywołać skutku sprzeczności z treścią Decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r. (z powołanymi w niej zmianami). W ocenie Sądu, skarżący nieprzekonywująco polemizuje z argumentami uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i w takich kategoriach należy ocenić podnoszone w skardze zarzuty. Sprowadzają się one bowiem w istocie nadal do argumentów merytorycznych związanych z treścią decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r. z jej późn. zmianami i to w sytuacji, gdy jej nie zaskarżył w toku instancji. Tymczasem tryb określony art. 113 § 2 k.p.a., z którego korzysta w niniejszym postępowaniu, zmierza wyłącznie do usunięcia niejasności, których nie ma, co sam w istocie przyznaje we wniosku. Niejasności mogą dotyczyć np. rozwinięcia użytego skrótu, wskazania znaczenia zastosowanego niejasnego sformułowania. Jest to jedyny cel tej instytucji procesowej, wynikający z istoty wyjaśniania i został przez organ prawidłowo zastosowany. Wyjaśnienie tłumaczy bowiem, jak należy rozumieć pojęcie przerwy, o którym mowa we wprowadzonym ust. 1 lit. q (w Części I Ogólnej, Rozdziale 1, pkt 1.9.3 Oferty SOR), natomiast nie może wypowiadać się w kwestii, czy jest on prawidłowy. Słowo "wyjaśnić" bowiem to uczynić coś jasnym, zrozumiałym, wytłumaczyć, zinterpretować, objaśnić (Słownik języka polskiego PWN pod red. prof. Mieczysława Szymczaka t. 3, s. 746, W-wa 1981). Wyjaśnienie wątpliwości w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a. nie może zatem prowadzić - nawet w niewielkim fragmencie - do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, a tym samym zmierzać do merytorycznej modyfikacji rozstrzygnięcia (jego zmiany, uchylenia, uzupełnienia). Nie może wywołać skutku sprzeczności z treścią decyzji. (Por. B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, AUWr 1988, Prawo CLIII, nr 922, s. 13; zob. także wyrok NSA z 16 czerwca 1997 r., ISA/Ka 1612/96, LEX nr 30804; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II GSK 211/08, LEX nr 493163; wyrok WSA w Warszawie z 19 lipca 2007 r., VI SA/Wa 456/07, LEX nr 375159. Tym samym zarzuty naruszenia prawa przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie, tym bardziej, że skarżący nie wskazuje jaki istotny wpływ miały na rozstrzygnięcie Nie jest także dopuszczalne, by ten tryb zastępował instytucje uzupełnienia decyzji oraz jej sprostowania (wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., II FSK 594/07, LEX nr 475581. Podkreślić jednocześnie należy, że w trybie art. 113 § 2 k.p.a., wbrew wysiłkom skarżącego na gruncie niniejszej sprawy, nie można decyzji zmieniać, ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego czy też dostosowywać jej do wymogów ukształtowanych, zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym. Podobny pogląd zaprezentował Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn.. akt II GSK 211/08 (Lex nr 493163). Oznacza to, że wbrew zarzutowi skargi, prawo materialne nie mogło być naruszone, bo nie było stosowane przy wydaniu postanowienia w trybie procesowym. Organ nie był także uprawniony do czynienia wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż naruszyłby w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Wbrew oczekiwaniom zawartym we wniosku, organ nie mógł też udzielić stronie odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodziłoby poza ostatecznie uregulowaną treść samej decyzji i uzupełniało jej zakres. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie mogła bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (takie stanowisko wyraził NSA między innymi w powołanym przez organ wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01). Z powyższych względów Sąd podziela w całości argumentację organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyjaśnienie treści decyzji ma na celu jedynie usunięcie niejasności w użytych w decyzji sformułowaniach i nie może przerodzić się w ponowne merytoryczne rozpatrywanie sprawy, gdyż skutkowałoby to w istocie naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) i w praktyce stanowiłoby dokonywanie modyfikacji decyzji w sytuacji, gdy nie został wniesiony środek odwoławczy. W ocenie Sądu, prawidłowa jest ocena, że tak sformułowany wniosek wykraczał ewidentnie poza ramy postępowania uregulowanego w art. 113 § 2 k.p.a., albowiem w wyniku jego uwzględnienia doszłoby do zmiany rozstrzygnięcia określonego w Decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] zmieniającej "Ofertę ramową określającą ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci TP, dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych" a nie prowadziłoby w istocie do wyjaśnienia wątpliwości w zakresie wskazanym we wniosku. W konsekwencji uznać należy za chybiony zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa, w tym przede wszystkim art. 113 § 2 k.p.a., a w szczególności i dlatego, że nie wskazuje jaki miałby wpływ na rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.