VI SA/Wa 3014/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2015 r. nr Sp. [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej udzielił Spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Zespół libelki poziomej zwłaszcza poziomnicy" nr [...], z pierwszeństwem od dnia [...] marca 2011 r., o czym ogłoszono w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" w dniu [...] września 2013 r. nr [...]. W dniu [...] marca 2014 r. S. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w S. złożyła sprzeciw wobec ww. decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Zespół libelki poziomej zwłaszcza poziomnicy" nr [...]. Spółka podniosła, że przedmiotowy wzór nie wypełnia warunków do uzyskania prawa ochronnego, określonych w przepisach art. 94 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 1-4 i art. 33 ust. 1-6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410), a także określonych w § 16 ust. 1-4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. Nr 102, poz. 1119 ze zm.). Zdaniem strony zgłaszającej sprzeciw, sporny wzór użytkowy nie spełnia następujących wymogów: opis nie przedstawia wzoru użytkowego na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wzór urzeczywistnić, co narusza art. 33 ust. 1 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej; zastrzeżenia ochronne nie określają w sposób zwięzły i jednoznaczny cech technicznych rozwiązania i zakresu żądanej ochrony, co narusza wymóg z art. 33 ust. 2 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej; zastrzeżenia ochronne nie zostały ujęte jasno, a zatem nie został spełniony wymóg z art. 33 ust. 3 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej; rysunki wzoru użytkowego nie odtwarzają przedmiotu w czytelnym powiązaniu z zastrzeżeniami patentowymi, co narusza art. 33 ust. 6 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej; wzór użytkowy nie jest nowy, gdyż jest częścią stanu techniki, jego kształt został jedynie dostosowany do znanego wskaźnika poziomu, tzn. libelki i do znanych kształtowników w postaci rur o przekroju prostokątnym oraz zawiera rozwiązania inkorporowane z wzorów użytkowych nr [...] i [...], a tym samym nie wypełnia wymogów wynikających z art. 94 ust. 1 w związku z art. 100 i art. 25 ust. 1 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej; wzór użytkowy nie wykazuje dostatecznej użyteczności w powiązaniu z brakiem nowości, a zatem nie wypełnia przesłanek z art. 94 ust. 2 w związku z art. 94 ust. 1 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej; przedmioty ujęte w zastrzeżeniach ochronnych zależnych nr 4, 5, 6 i 7 w stosunku do przedmiotu ujętego w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 nie posiadają tych samych istotnych cech technicznych, co stanowi naruszenie art. 94 ust. 4 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej. Uprawniona ze spornego prawa P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosła o oddalenie sprzeciwu, wskazując, że opis spornego wzoru użytkowego przedstawia ten wzór jasno i wyczerpująco w sposób, który umożliwia znawcy jego urzeczywistnienie. Jest określony zwięźle, jednoznacznie i podaje cechy techniczne rozwiązania, wskazując na zakres ochrony. Istotne przy tym jest, że wszystko, co miało być zastrzeżone, jest ujęte w części znamiennej zastrzeżenia. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2015 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Zespół libelki poziomej zwłaszcza poziomnicy" nr [...], udzielonego Spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w B., na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez Spółkę S. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w S., stosując art. 246 i art. 247 ust. 2 w związku z art. 94 ust. 1 i 2 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, a także art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) w związku z art. 256 ust. 2 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, oddalił wniesiony sprzeciw i przyznał Spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od Spółki S. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w S. kwotę 1600 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W motywach decyzji Urząd Patentowy RP podał, że zgodnie z art. 97 ust. 1 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, do zgłoszenia wzoru użytkowego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 31 - art. 33 tej ustawy. W związku z tym opis wzoru użytkowego powinien być zredagowany z uwzględnieniem zasad analogicznych, jak dla wynalazków, z tą różnicą, że w zgłoszeniu wzoru użytkowego podaje się szczegółowy opis przedmiotu zgłoszenia w oparciu o rysunek, a nie opis przykładu realizacji, jak w przypadku zgłoszenia dotyczącego wynalazku. Zdaniem organu, wprawdzie same zastrzeżenia ochronne spornego wzoru, w oderwaniu od opisu i rysunków, nie wskazują jednoznacznie cech technicznych tego rozwiązania, jednakże całość dokumentacji dotyczącej tego wzoru, na którą składa się opis, rysunki i zastrzeżenia, ujawnia go w taki sposób, że znawca z dziedziny techniki mógłby odtworzyć sporny wzór użytkowy. Niejasne według zgłaszającego sprzeciw określenia umieszczone w treści zastrzeżeń ochronnych objaśnione są w opisie, a także przedstawione na rysunkach. Pokazano na nich kształt oprawki, który uprawniony określił w zastrzeżeniach jako "wyprofilowany graniastosłup". Ponadto przedstawiono oprawkę w widoku z przodu i z boku. Pokazany jest także zespół libelki z oprawką. W części opisowej, przedstawiającej przykład zespołu libelki, określono poszczególne części, w tym m.in. kształt wyprofilowanego graniastosłupa oraz kształty wszystkich elementów wchodzących w skład zespołu libelki z oznaczeniami rysunkowymi i ich położenie tak, że znawca nie miałby problemu z ich zrozumieniem i odtworzeniem przedmiotu według spornego wzoru użytkowego. Nie można wobec tego przyjąć, że został on w sposób niedostateczny ujawniony. W ocenie organu, sporny wzór jest także użyteczny. Przyjmuje się, że miarą użyteczności rozwiązania zgłoszonego jako wzór użytkowy są ułatwienia przejawiające się bądź podczas korzystania z przedmiotu, którego wzór dotyczy, zgodnie z jego podstawowym gospodarczym i praktycznym przeznaczeniem, bądź te, które ujawniają się w procesie jego wytwarzania, przyczyniając się do zmniejszenia kosztów procesu produkcji. W opisie spornego wzoru użytkowego wskazano, że konstrukcja zespołu libelki umożliwia łatwy montaż oprawki do profilowanej listwy pomiarowej poprzez zablokowanie jej zaczepem we wnęce, a uskok dopasowany do przedniej i tylnej ściany wnęki nie pozwala na przesuwanie się oprawki wewnątrz profilowanej listwy, co - zdaniem Urzędu Patentowego - świadczy, że wzór ten spełnia wymóg użyteczności. Organ zaznaczył, że na odmienną ocenę nie mógł wpłynąć wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. o sygn. akt [...], bowiem Sąd ten przy ocenie naruszenia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy nie ograniczył się jedynie do badania określeń zawartych w treści zastrzeżeń, ale także opierał się na rysunkach, wprost stwierdzając, że opis ochronny może być doprecyzowany przez rysunki. Podsumowując, organ uznał, że wniesiony sprzeciw nie zawiera uzasadnionych podstaw. Powyższą decyzję Spółka S. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w S. uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 7, art. 8 i art. 11, art. 24 § 3, art. 27 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 2558 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasad ogólnych postępowania; art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie wszyscy członkowie składu orzekającego ją podpisali; art. 33 ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej i przepisów ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, poprzez niezastosowanie wymogów wynikających z tych przepisów do spornego wzoru użytkowego; art. 96 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, a następnie wadliwe określenie zakresu prawa ochronnego dla spornego wzoru według zastrzeżeń ochronnych, co - zdaniem strony skarżącej - miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Spółka P. Sp. z o.o. z siedzibą w B., będąca uczestnikiem postępowania, nie przedstawiła stanowiska procesowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, rozpoznając sprawę w granicach podstaw zawartych w sprzeciwie, w pełni zasadnie uznał, że prawo ochronne na wzór użytkowy pt.: "Zespół libelki poziomej zwłaszcza poziomnicy" nr [...], udzielone z pierwszeństwem od dnia [...] marca 2011 r., nie narusza przepisu art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.). Na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] kwietnia 2015 r. strona skarżąca podtrzymała zarzut, że sporny wzór użytkowy nie spełnia wymogu użyteczności, o czym stanowi art. 94 ust. 1 i 2 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, natomiast wycofała się z zarzutu, że wzór ten nie spełnia wymogu nowości. Zgodnie z brzmieniem art. 232 ust. 1 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" ogłasza się m.in. o udzielonych prawach ochronnych. W myśl art. 246 ust. 1 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu 6 miesięcy od wskazanej publikacji. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego (ust. 2). Sprzeciw jest więc akcją służącą każdemu, bez potrzeby wykazywania się interesem prawnym do jego wniesienia. Zatem każdy swoim działaniem może spowodować wzruszenie prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP. Jest oczywiste, że przy takim uregulowaniu, mając na względzie zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), przepisy dotyczące sprzeciwu muszą być wykładane i stosowane ściśle. Stosownie do art. 246 ust. 2 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, podstawę sprzeciwu od udzielenia prawa ochronnego stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego, czyli brak spełnienia ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa. Przesłanki udzielenia prawa ochronnego oraz przeszkody bezwzględne i względne do uzyskania tego prawa określają odpowiednio przepisy od art. 94 do art. 100 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej. Zatem, skoro sprzeciw ma być "umotywowany", zgłaszający powinien już w sprzeciwie wskazać te okoliczności, które mogą stanowić określone w ustawie przyczyny unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy. Zgodnie z treścią art. 247 ust. 1 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, o wniesieniu sprzeciwu Urząd Patentowy zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Uprawniony zapoznaje się zatem z zarzutami, jakie sprzeciwiający się skierował przeciwko udzieleniu prawa ochronnego, i znając te zarzuty, zajmuje brzemienne w skutki procesowe stanowisko wobec sprzeciwu. W świetle art. 246 ust. 2 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, jeżeli uprawniony uznaje sprzeciw za zasadny lub milczy (nie zajmuje stanowiska w terminie), Urząd Patentowy uchyla decyzję o udzieleniu prawa i umarza postępowanie (z wniosku o udzielnie prawa). Jeżeli natomiast uprawniony uznaje sprzeciw za bezzasadny (czyli dochodzi do sporu między uprawnionym a wnoszącym sprzeciw), Urząd Patentowy przekazuje sprawę do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego rozstrzyga m.in. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy na skutek złożonego sprzeciwu, uznanego przez uprawionego za bezzasadny. Już z tego uregulowania wynika, że sprawa, o której mowa w art. 246 ust. 2 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, to sprawa o unieważnienie prawa ochronnego na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny. Zatem jej granice wyznaczone są granicami sprzeciwu, czyli wskazanymi w sprzeciwie okolicznościami uzasadniającymi unieważnienie prawa, z którymi to okolicznościami zapoznał się uprawniony. W tym kontekście za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 89 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, bowiem strona skarżąca w swym sprzeciwie wnosiła o unieważnienie prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy, natomiast powołany przepis dotyczy spraw o unieważnienie praw ochronnych wszczętych na skutek wniosku, a nie sprzeciwu. Zgodnie z treścią art. 94 ust. 1 i 2 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Wzór użytkowy uważa się za rozwiązanie użyteczne, jeżeli pozwala ono na osiągnięcie celu mającego praktyczne znaczenie przy wytwarzaniu lub korzystaniu z wyrobów. W myśl art. 96 powyższej ustawy, zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie ochronnym wzoru użytkowego. Z kolei w świetle art. 97 ust. 1-4 przedmiotowej ustawy, do zgłoszenia wzoru użytkowego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 31-33. Zgłoszenie wzoru użytkowego zawiera rysunki (ust. 2). Zgłoszenie wzoru użytkowego może obejmować tylko jedno rozwiązanie (ust. 3). Wymóg, o którym mowa w ust. 3, nie ogranicza ujęcia w zgłoszeniu różnych postaci przedmiotu, posiadających te same istotne cechy techniczne zastrzeganego rozwiązania, jak również przedmiotu składającego się z części organicznie lub funkcjonalnie związanych ze sobą (ust. 4). Stosownie do treści art. 31 ust. 1-5 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, zgłoszenie wynalazku w celu uzyskania patentu powinno obejmować: 1) podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie patentu lub patentu dodatkowego; 2) opis wynalazku ujawniający jego istotę; 3) zastrzeżenie lub zastrzeżenia patentowe; 4) skrót opisu. Zgłoszenie wynalazku, o którym mowa w ust. 1, powinno także zawierać rysunki, jeżeli są one niezbędne do zrozumienia wynalazku (ust. 2). Zgłoszenie wynalazku, które obejmuje co najmniej podanie oraz części wyglądające zewnętrznie na opis wynalazku i na zastrzeżenie lub zastrzeżenia patentowe, daje podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane (ust. 3). Urząd Patentowy wyznacza postanowieniem, pod rygorem umorzenia postępowania, termin do uzupełnienia zgłoszenia, jeżeli stwierdzi, że nie zawiera ono wszystkich części, o których mowa w ust. 3. Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu wpłynięcia do Urzędu Patentowego ostatniego brakującego dokumentu (ust. 4). Urząd Patentowy, jeżeli stwierdzi, że zgłoszenie wynalazku nie zawiera rysunków, na które w zgłoszeniu powołuje się zgłaszający, wzywa postanowieniem, pod rygorem uznania za niebyłe powołania się na rysunki, do uzupełnienia zgłoszenia w wyznaczonym terminie. Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu wpłynięcia do Urzędu Patentowego ostatniego brakującego rysunku (ust. 5). Przepis art. 32 ww. ustawy stanowi zaś, że jeżeli zgłaszający nie jest twórcą wynalazku, powinien w podaniu wskazać twórcę i podstawę swego prawa do uzyskania patentu. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1-6 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, z zastrzeżeniem art. 936 ust. 1, opis wynalazku, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2, powinien przedstawiać wynalazek na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić. W szczególności opis powinien zawierać tytuł odpowiadający przedmiotowi wynalazku, określać dziedzinę techniki, której wynalazek dotyczy, a także znany zgłaszającemu stan techniki oraz przedstawiać w sposób szczegółowy przedmiot rozwiązania, z objaśnieniem figur rysunków (jeżeli zgłoszenie zawiera rysunki) i przykładem lub przykładami realizacji bądź stosowania wynalazku. Zastrzeżenia patentowe, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 3, w całości popiera się opisem wynalazku. Określają one zastrzegany wynalazek i zawarty w nim wkład techniczny w sposób zwięzły i jednoznaczny, przez podanie cech technicznych odnoszących się do jego budowy lub składu wytworu względnie do sposobu technicznego oddziaływania na materię bądź nowego zastosowania znanego wytworu (ust. 3). Każde zastrzeżenie powinno być ujęte jasno, w jednym zdaniu lub równoważniku zdania (ust. 31). Oprócz zastrzeżenia niezależnego lub zastrzeżeń niezależnych, które powinny przedstawiać ogół cech zgłaszanego wynalazku bądź kilku wynalazków, ujętych zgodnie z art. 34 w jednym zgłoszeniu, w zgłoszeniu może występować odpowiednia liczba zastrzeżeń zależnych dla przedstawienia wariantów wynalazku lub sprecyzowania cech wymienionych w zastrzeżeniu niezależnym lub innym zastrzeżeniu zależnym (ust. 4). Wzajemne powiązanie w układzie zastrzeżenia niezależnego i zastrzeżeń zależnych powinno być wyraźnie przedstawione w zgłoszeniu (ust. 41). Skrót opisu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4, powinien zawierać zwięzłą i jasną informację określającą przedmiot i charakterystyczne cechy techniczne wynalazku oraz wskazanie jego przeznaczenia, jeżeli nie wynika to z określenia samego przedmiotu. Przepis art. 936 ust. 1 stosuje się odpowiednio (ust. 5). Rysunki, o których mowa w art. 31 ust. 2, powinny w sposób czytelny, w połączeniu z opisem i zastrzeżeniami patentowymi, odtwarzać przedmiot wynalazku w ujęciu schematycznym, bez tekstu, z wyjątkiem pojedynczych wyrazów, gdy są one konieczne. Zgłoszenie może zawierać kilka arkuszy rysunków. Na jednym arkuszu może znajdować się więcej niż jedna figura, lecz wyraźnie oddzielona jedna od drugiej (ust. 6). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w swym sprzeciwie ostatecznie podtrzymała jedynie zarzut, iż sporny wzór użytkowy nie spełnia wymogu użyteczności. Jednakże, dokonując analizy tego zarzutu w odniesieniu do opisu, zastrzeżeń ochronnych i rysunków dotyczących spornego rozwiązania, nie można przyjąć, by uzasadniał on unieważnienie udzielonego prawa ochronnego. Wprawdzie - jak trafnie wskazał Urząd Patentowy RP - same zastrzeżenia ochronne spornego wzoru, w oderwaniu od opisu i rysunków, nie wskazują jednoznacznie cech technicznych tego rozwiązania, jednakże całość dokumentacji dotyczącej wzoru, czyli właśnie opis, rysunki i zastrzeżenia, ujawniają go w taki sposób, że znawca z dziedziny techniki mógłby odtworzyć sporny wzór użytkowy. Nie można wobec tego zgodzić się z zarzutem, że opis nie przedstawia wzoru użytkowego na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wzór urzeczywistnić. Opis rozwiązania w pełni koresponduje z treścią zastrzeżeń ochronnych, dzięki czemu jego cechy techniczne ujawniają zakres żądanej ochrony, natomiast rysunki dopełniają całość. Istotne przy tym jest, że rysunki wzoru użytkowego odtwarzają przedmiot w czytelnym powiązaniu z zastrzeżeniami patentowymi. Nie można tym samym zgodzić się, że w sprawie doszło do naruszenia art. 33 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej. Wzór użytkowy w opisie, zastrzeżeniach ochronnych i na rysunkach wykazuje dostateczną użyteczność, która to cecha ma charakteryzować przedmiot materialny i wyodrębniony. Miarą użyteczności rozwiązania zgłoszonego jako wzór użytkowy są ułatwienia przejawiające się bądź podczas korzystania z przedmiotu, którego wzór dotyczy, zgodnie z jego gospodarczym i praktycznym przeznaczeniem, bądź te, które ujawniają się w procesie jego wytwarzania. Biorąc pod uwagę praktyczny zakres zastosowania spornego wzoru użytkowego, nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że rozwiązanie to nie spełnia przesłanki użyteczności. Skoro bowiem wzór ten może być w sposób praktyczny wykorzystywany, to jest to wystarczająca okoliczność przesądzająca o tym, że rozwiązanie to jest użyteczne. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił, że sporne rozwiązanie wykazuje cechę użyteczności, a tym samym przepis art. 94 ust. 1 i 2 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej nie został naruszony. Urząd Patentowy RP prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organowi zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Uzasadnienie decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Znajdująca się w aktach sprawy decyzja została podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego, toteż zarzut naruszenia art. 2558 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej nie jest zasadny, co oznacza, że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Przepis art. 109 kpa nie normuje formy wydania decyzji, lecz sposób zawiadomienia strony o treści decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2006 r. o sygn. akt II OSK 714/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 132). Sprawa o udzielenie prawa ochronnego i sprawa o jego unieważnienie na skutek złożonego sprzeciwu to dwie różne sprawy. Sprawa o unieważnienie prawa ochronnego jest nową sprawą, a wobec tego zarzuty dotyczące naruszenia podstaw prawnych dotyczących wyłączenia pracownika organu nie mogą być skuteczne. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu uchybień przy rozpoznawaniu sprawy, natomiast sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W takim stanie rzeczy, decyzję oddalającą sprzeciw w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Zespół libelki poziomej zwłaszcza poziomnicy" nr [...], z pierwszeństwem od dnia [...] marca 2011 r., należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.