VI SA/Wa 303/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego M. J. od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, 2. ustanowić dla skarżącego M. J. radcę prawnego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 303/17 oddalono skargę M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 20167 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. M. J. (dalej jako skarżący) złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie z przedmiotowej skargi. Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i dwójką małoletnich dzieci. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu umowy zlecenia w kwocie ok. 291 złotych netto miesięcznie (załączono rachunki do umowy zlecenia potwierdzające powyższe) oraz pobiera z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej zasiłek rodzinny w wysokości 220 zł (załączono kopię wyciągu z rachunku bankowego potwierdzającego powyższe). Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu pobieranego zasiłku macierzyńskiego w wysokości ok. 1160 zł netto miesięcznie oraz w ramach świadczenia "500+" uzyskuje kwotę 1000 zł netto miesięcznie (załączono kopię wyciągu z rachunku bankowego potwierdzającego powyższe). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 1369), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący i żona skarżącego uzyskują dochód w łącznej wysokości ok. 2671 zł netto miesięcznie, jednakże w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych chociażby z zakupem żywności, odzieży, lekarstw , pokrycia kosztów utrzymania małoletnich dzieci skarżącego czy też zapłaty czynszu za mieszkanie, w ocenie rozpoznającego wniosek nie jest możliwe poczynienie przez skarżącego oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Nie sposób oczekiwać bowiem czynienia oszczędności od osób, których dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącego prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.