VI SA/Wa 3031/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. z siedzibą w L., Wielka Brytania na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania ochrony międzynarodowego graficznego znaku towarowego oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] października 2021 r., nr [...], na podstawie art. 245 ust.1 pkt 1 w związku z art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2021 r. poz. 324, dalej: "P.w.p."), po rozpatrzeniu wniosku z 15 czerwca 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2021 r. o odmowie uznania ochrony międzynarodowego graficznego znaku towarowego, zarejestrowanego pod nr [...], na rzecz [...] Ltd., [...], Wielka Brytania (dalej: "Zgłaszający", "Skarżący") i wyznaczonego w trybie Protokołu Madryckiego na Polskę [...] maja 2019 r., z pierwszeństwem od 13 maja .2019 r., w części dotyczącej następujących towarów: - kl. 10: urządzenia i przyrządy do fizjoterapii; urządzenia i instrumenty medyczne; odzież specjalna używana w salach operacyjnych; artykuły ortopedyczne, przyrządy ułatwiające poruszanie się, w szczególności obuwie ortopedyczne i obuwie rehabilitacyjne, do gimnastyki i terapii stopy, jak również do innych celów medycznych i ich części (takie jak ortopedyczne obuwie, sandały i kapcie, buty z ortopedycznym podparciem stopy, ortopedyczne podparcia do stóp i butów, wkładki ortopedyczne, ortopedyczne wkładki wewnętrzne do stóp i butów i ich części, takie jak części składowe butów, części wbudowane w buty dla ortopedycznego dopasowania buta, półfabrykaty wkładek, półwkładki do butów, kliny do pięty i kostki, pasujące komponenty, poduszeczki, wyściółki piankowe, półwkładki piankowe do butów, podeszwy kształtujące stopy, półfabrykaty wkładek w pełni z tworzyw sztucznych z ortopedycznym wkładem); części i komponenty wszystkich powyższych towarów, zawarte w tej klasie, w szczególności pokrycia z tkanin i materiały wyściełające do wkładek ortopedycznych, podkłady korkowe do butów ortopedycznych; - kl. 25: skarpety; obuwie, w szczególności buty, półbuty, buty sznurowane, buty płaskie, obuwie sportowe, mokasyny, kapcie, obuwie kąpielowe, sandały, drewniaki, botki; części i komponenty wszystkich powyższych towarów, zawarte w tej klasie, w szczególności wewnętrzne podeszwy butów, podeszwy zewnętrzne, skarpety wewnętrzne, profilowane podeszwy, podpiętki i arkusze wielowarstwowe do koturnów, wyściółki butów z korka, paski do naprawiania koturnów, arkusze do podeszw zewnętrznych, arkusze do pośrednich warstw podeszwy, klapki, pokrycia i tkaniny na pokrycia wnętrza butów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, że decyzją z [...] marca 2021 r., na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 1523 P.w.p., odmówił w części uznania ochrony międzynarodowego graficznego znaku towarowego, zarejestrowanego pod nr [...] i wyznaczonego w trybie Protokołu Madryckiego na Polskę [...] maja 2019 r., z pierwszeństwem od 13 maja 2019 r. argumentując, że względem wskazanego w sentencji towarów przedmiotowe oznaczenie graficzne w zgłoszonej postaci jako samodzielne oznaczenie, nie posiada zdolności odróżniającej. UP dokładnie opisał przebieg postępowania w I instancji szczegółowo przedstawiając stanowiska Zgłaszającego. Rozpoznając ponownie sprawę UP uznał, że zgłoszony znak towarowy, w odniesieniu do wskazanych w sentencji towarów nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, stanowiąc przy tym względem nich oznaczenie opisowe. UP wskazał, że przedmiotowe oznaczenie stanowi odcisk nagiej stopy przedstawiony w kolorze czarnym, który jest niczym niewyróżniającym się na tle innych odcisków stop z uwagi na fakt, iż przedstawia typowy odcisk ludzkiej stopy, stopy wysoko wysklepionej (supinującej) pozostawiony np. na piasku. Organ uznał, że nie ma, w przedmiotowym oznaczeniu żadnych fantazyjnych elementów w sposobie jego przedstawienia. Zarówno układ podbicia jak i palców został przedstawiony w sposób jaki używany jest do ukazania standardowego odcisku stop z wysokim podbiciem. Zatem w kontekście całego oznaczenia minimalnie wydłużony kształt palców jest niezauważalny, gdyż wydłużenie to jest nieznaczne, a taki sposób przedstawienia nie odbiega od tych używanych w obrocie. UP stwierdził, iż takie odwzorowanie stopy jak wskazane w przedmiotowym zgłoszeniu, jest często używane do przedstawienia ułożenia (odcisku) stopy przez przychodnie ortopedyczne, portale o tematyce ortopedycznej, czy też przez firmy oferujące obuwie i akcesoria zdrowotne oraz sportowe w celu ukazania rożnych ich wysklepień. Organ powołał się na grafikę bardzo zbliżoną do tej wskazanej w zgłoszeniu ukazującą się w wyszukiwarce Google pod hasłem "odcisk stopy". Zdaniem UP, drobne różnice zastosowane w przedmiotowym zgłoszeniu a więc wydłużone palce, nie czynią zgłoszonego oznaczenia na tyle odmiennego od tych powszechnie przedstawianych aby uznać je za oznaczenie za fantazyjne. Wydłużenie palców w kontekście całego oznaczenia jest nieznaczne, niezauważalne. Zatem na tle innych przedstawień graficznych przedmiotowe oznaczenie niczym się nie wyróżnia. Ukazuje po prostu odcisk stopy o wysokim wysklepieniu. UP podniósł, że kolorystyka przedstawiona w przedmiotowym oznaczeniu nie nadaje mu cech dystynktywnych, gdyż element graficzny został przedstawiony w czarnym kolorze. Nie ma w przedmiotowym oznaczeniu również żadnych dodatkowych elementów, dzięki którym można by uznać wyróżniający charakter oznaczenia względem kwestionowanych towarów. W związku z tym UP zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że stylizacja stopy przedstawiona w przedmiotowej sprawie sprawia wrażenie realnego odcisku stopy, nie posiadając przy tym cech umożliwiających odróżnianie kwestionowanych towarów w obrocie. Przechodząc do oceny opisowości przedmiotowego oznaczenia względem kwestionowanych towarów UP wskazał, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o ile decyzja odmowna w sprawie rejestracji znaku towarowego powinna zawierać co do zasady uzasadnienie odnośnie do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem, o tyle właściwy organ może jednak ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia, jeżeli ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, między którymi istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię lub jedną grupę towarów lub usług o dostatecznie jednorodnym charakterze (wyrok z dnia 16 października 2014 r. Larrańaga Otańo/OHIM (GRAPHENE), T-458/13, EU:T:2014:891, pkt 26; zob. także podobnie postanowienie z dnia 18 marca 2010 r., CFCMCEE/OHIM, C 282/09 P, Zb.Orz., EU:C:2010:153, pkt 37-40; analogicznie wyrok z dnia 15 lutego 2007 r., BVBA Management, Training en Consultancy, C 239/05, Zb.Orz., EU:C:2007:99, pkt 34-38). Organ wskazał następnie, że towary z klasy 10, od oznaczania których zostało przeznaczone sporne oznaczenie, można podzielić na trzy grupy a więc urządzenia i przyrządy do fizjoterapii; urządzenia i instrumenty medyczne oraz odzież specjalna używana w salach operacyjnych jak obuwie również ortopedyczne, artykuły ortopedyczne w postaci wkładek, klinów i komponentów do nich. Organ wyjaśnił, że do pierwszej z grup a więc urządzeń do fizjoterapii i urządzeń medycznych wskazanych w zgłoszeniu, należy zaliczyć również urządzenia przeznaczone do leczenia i rehabilitacji kończyn dolnych a więc i stóp, natomiast do urządzeń i instrumentów medycznych - wskazanych jako termin ogólny, należą również te dedykowane stopom, gdyż fizjoterapia "jako dyscyplina, zajmuje się likwidacją skutków lub łagodzeniem procesów chorobowych i ich następstw, zapobieganiem im oraz przywracaniem sprawności człowieka w ciągu całego jego życia, umiejscowiona jest w obszarze nauk medycznych". (www.fizjoterapeuci.org). Odnośnie kolejnej grupy towarów – odzieży specjalnej używanej w salach operacyjnych, UP wskazał, iż do odzieży specjalnej zalicza się towary takie jak: "odzież, nakrycia głowy i obuwie dla personelu medycznego i pacjentów", (co potwierdza klasyfikacja nicejska). Zatem wśród tych towarów znajdować się mogą także obuwie o specjalnym przeznaczeniu a więc towary użytkowane na stopach. Odnosząc się natomiast do trzeciej grupy towarów jakimi są obuwie ortopedyczne oraz różnego rodzaju wkładki ortopedyczne, organ wskazał, iż przeznaczone są one do leczenia i korekty wad postawy stóp. Natomiast części i komponenty do nich stanowią towary komplementarne z obuwiem i wkładkami ze względu na ich użycie do wytworzenia i zastosowania w obuwiu i wkładkach. UP stwierdził, dalej, że zgłoszone oznaczenie w postaci odcisku stopy, widniejące na wskazanych w klasie 10 towarach nie posiada żadnych cech dystynktywnych względem nich, gdyż wskazuje jedynie, iż są one dedykowane części ciała jaką są stopy. Jest to zdaniem UP oczywiste oznaczenie tego typu produktów, dlatego też względem nich nie stanowi wyróżnika gospodarczego ich pochodzenia. Organ dodał, że towary te przeznaczone są dla specjalistów jako wyspecjalizowanych gabinetów medycznych, sklepów z artykułami rehabilitacyjnymi itp., oraz dla klienta indywidualnego a więc szerokiego grona odbiorców, niezależnie od wieku czy płci, gdyż wady stóp może posiadać każdy. UP podkreślił, że dokonując zakupu towarów wskazanych w klasie 10 przeciętni odbiorcy sugerują się rożnymi kryteriami jak cena czy jakość, gdyż nie są to towary codziennego użytku a ich zakup zazwyczaj następuje w drodze przemyślanej decyzji po dokładnej ich analizie. Jednakże odbiorcy ci nie będą w stanie po niczym niewyróżniającym się przedstawieniu odcisku stopy, a więc części ciała do ochrony której służą, skojarzyć ich ze Skarżącym. Odbiorca uzna je za oznaczenie oczywiste, informujące, jednak nie wskazujące na podmiot je oferujący. Zdaniem organu analogiczna sytuacja występuje w przypadku zakupu tych towarów przez specjalistów, którzy to mają większą wiedzę co do przeznaczenia wskazanych towarów, oraz do tego, iż rozpowszechniona jest praktyka oznaczania ich poprzez rożnego rodzaju stylizowane przedstawienia odcisku stopy lub obrysu stopy. Jednakże w omawianym przypadku stylizacji tej brak co powoduje, iż oznaczenie to pozostaje jedynie informacją o przeznaczeniu towarów nie zaś wskaźnikiem gospodarczego ich pochodzenia. Odnosząc się natomiast do towarów z klasy 25, do oznaczania których przeznaczone jest sporne oznaczenie, UP uznał, iż względem nich przedmiotowe oznaczenie nie posiada zdolności odróżniającej stanowiąc przy tym oznaczenie opisowe. Organ wskazał, że towary te a więc skarpety, obuwie oraz elementy obuwia, z uwagi na ich zastosowanie przeznaczone są do codziennej ochrony stóp, w zależności od potrzeb, warunków pogodowych oraz przeznaczenia np.: do uprawiania sportu, codzienne, domowe itp. Towary te przeznaczone są zatem do szerokiego grona odbiorców jakim jest przeciętny konsument dokonujący zakupu obuwia niezależnie od wieku czy płci. Jednocześnie poziom uwagi odbiorców towarów zgłoszonych w kl. 25, jest przeciętny i niski. Do korzystania z oferty towarowej w tym zakresie nie jest wymagana wiedza ani kwalifikowane umiejętności. A zakres wskazanych towarów zaspokaja podstawowe potrzeby człowieka - czyli ubranie się. UP uznał, iż towary te przeznaczone są do noszenia na stopach, a oznaczenie w postaci niczym niewyróżniającego się odcisku stopy nie stanowi identyfikatora ich gospodarczego pochodzenia, gdyż nabywcy towarów są przyzwyczajeni, aby niektóre formy słowne lub graficzne traktować w sposób naturalny jako nośniki informacji o pochodzeniu towarów/usług (od konkretnego przedsiębiorcy). Dotyczy to między innymi prostych oznaczeń słownych lub graficznych, które korespondują z towarami/usługami, a będą sygnowane danym znakiem towarowym. Zatem prosta, grafika przedstawiająca ślad stopy nie posiada względem nich zdolności odróżniającej, jednoznacznie i bezpośrednio informując o rodzaju i przeznaczeniu towarów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Urząd nie zgodził się ze stanowiskiem Zgłaszającego, iż przedmiotowy znak ma jedynie charakter aluzyjny względem kwestionowanego zakresu wykazu i że posiada przynajmniej minimum zdolności odróżniającej w tym zakresie. UP wskazał, iż przedmiotowe oznaczenie posiada niczym niewyróżniającą się grafikę śladu pozostawionego przez stopę, i nie posiada żadnych dodatkowych elementów, które przejęłyby funkcję odróżniania na rynku w związku z odmawianym zakresem wykazu. Organ podkreślił, że nie twierdzi, że wyłącznie oznaczenia oryginalne i nietypowe posiadają zdolność odróżniającą, tym bardziej, że przedmiotowy znak odmawiany jest względem części zgłoszonych towarów przeznaczonych dla leczenia i ochrony stop - w związku z jego opisowym, ogólnoinformacyjnym charakterem i brakiem zdolności odróżniającej względem nich. Jednocześnie UP zwrócił uwagę, że powszechnie stosowanym współcześnie zabiegiem jest przekazywanie komunikatów za pomocą informacji obrazkowych np. piktogramów. Odbiorca przyzwyczajony jest więc do odbioru treści ogólnoinformacyjnych w formie rysunku - zwiększa to czytelność, dynamikę przekazu i skutecznie omija barierę językową. W opinii UP taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - zgłoszony znak towarowy w związku z odmówionymi towarami pełni wyłącznie funkcje ogólnoinformacyjne, które powinny pozostać dostępne dla pozostałych uczestników rynku oferujących podobne towary i usługi. Odnosząc się do powołanych przez Zgłaszającego analogicznych jego zdaniem, zarejestrowanych znaków graficznych UP wyjaśnił, że dokonując oceny zdolności rejestrowej znaku towarowego, obowiązany był działać na podstawie prawa i w granicach przez prawo zakreślonych. Każde oznaczenie należy rozpatrywać i oceniać w swych konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach (podobnie NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2007r., Sygn.. akt II GSK 258/07 "wcześniejsze orzeczenia nie zwalniają Urzędu Patentowego oraz Sądu od dokonania własnej oceny w okolicznościach konkretnej sprawy." Podobna interpretacja wynika z wybranych orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji w Luksemburgu, iż stosowanie zasady równego traktowania powinno ustąpić zasadzie legalizmu, zgodnie z którą nikt nie może powołać się, w celu podtrzymywania swoich racji, na fakt działania niezgodnego z prawem, a korzystnego dla innej osoby (SPI T-289/02, 8 lipca 2004 r., paragraf 59). Czy znak może zostać zarejestrowany powinno być oceniane na podstawie przepisów prawa, rozumianych w sposób w jaki zinterpretował je sąd, nie zaś na podstawie dotychczasowej praktyki Urzędu (SPI T-127/02, 21 kwietnia 2004 r., paragraf 71). Tak więc w myśl powyższego organ zauważył, że sprawy żądnego znaku nie da się rozpatrywać ogólnie, jest ona zawsze rozpatrywana indywidualnie w swoich konkretnych uwarunkowaniach. Organ dodał, że utożsamianie wprost sytuacji, w jakiej znalazł się znak Zgłaszającego ze stanem znaków przytoczonych jako "identyczne" jest klasyczną pomyłką i optowaniem za automatycznym działaniem wygodnych dla Zgłaszającego mechanizmów. Wskazane przez Zgłaszającego przykłady udzielenia ochrony znakom towarowym, które mają element wspólny ze znakami wcześniej zarejestrowanymi nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. UP rozpatruje każdą sprawę indywidualnie, odnosząc się do całości zgromadzonego w sprawie materiału. Udzielenie ochrony na wymienione przez Zgłaszającego znaki wynika z zebranego w tych sprawach materiału dowodowego. Jednocześnie UP zaprzeczył, aby podane przez Zgłaszającego przykłady zarejestrowanych znaków towarowych były analogiczne do oznaczenia zgłoszonego. Pismem z 29 listopada 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z [...] października 2021 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego od UP kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., polegające na dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych i błędnej, niezgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ocenie materiału dowodowego poprzez: (i) nieuzasadnione ustalenie, że sporny znak stanowi "(...) posiada niczym niewyróźniającą się grafikę śladu pozostawionego przez stopę, i nie posiada żadnych dodatkowych elementów, które przejęłyby funkcję odróżniania na rynku w związku z odmawianym zakresem wykazu (...) przedmiotowy znak odmawiany jest względem części zgłoszonych towarów przeznaczonych dla leczenia i ochrony stóp - w związku z jego opisowym, ogólnoinformacyjnym charakterem i brakiem zdolności odróżniającej względem nich", podczas gdy sporny znak nie wskazuje bezpośrednio na przeznaczenie/cechy jakichkolwiek towarów z klasy 10 i 25 Klasyfikacji Nicejskiej, a ponadto grafika spornego znaku charakteryzuje się fantazyjnym charakterem w stopniu wystarczającym do stwierdzenia, że odbiorcy towarów objętych rejestracją spornego znaku nie będą postrzegać go jako oznaczenia informującego o przeznaczeniu/cechach oznaczanych towarów; (ii) nieuzasadnione ustalenie, że istnieje praktyka/prawdopodobieństwo informowania odbiorców o przeznaczeniu obuwia (lub innych towarów związanych ze stopami) za pomocą symbolu odcisku stopy, podczas gdy przeznaczenie obuwia (i innych podobnych towarów) stanowi wiedzę powszechną i nie jest prawdopodobne, by w praktyce wystąpiła potrzeba informowania odbiorców o przeznaczeniu obuwia (lub innych towarów związanych ze stopami); (iii) nieuzasadnione pominięcie faktu występowania na rynku europejskim praktyki oznaczania towarów z klasy 10 oraz 25 Klasyfikacji Nicejskiej poprzez konkretne stylizacje przedstawienia stopy i przyzwyczajenia konsumentów do odróżniania komercyjnego pochodzenia towarów z tych klas poprzez konkretne stylizacje przedstawienia stopy; (iv) nieuzasadnione przyjęcie, że poziom uwagi nabywców towarów z klasy 25 Klasyfikacji Nicejskiej, takich jak odzież, nakrycia głowy czy obuwie jest przeciętny i niski, podczas gdy poziom ten jest podwyższony, w szczególności ze względu na wpływ tych towarów na wygląd konsumentów a w konsekwencji przypisywaną im wagę w kontekście codziennego życia, indywidualne preferencje modowe odbiorców, a także występujące w umysłach konsumentów powiązania pomiędzy marką odzieżową/obuwniczą a wartością danego towaru; (v) nieuzasadnione ustalenie, że takie odwzorowanie stopy, jak wskazane w przedmiotowej rejestracji międzynarodowej, jest często używane do przedstawienia ułożenia (odcisku) stopy przez firmy oferujące obuwie i akcesoria zdrowotne oraz sportowe w celu ukazania rożnych ich wysklepień, podczas gdy z przestawionych przez UP w decyzji grafik nie sposób wywnioskować, iż publikowane są w związku z ofertami sprzedaży wspominanych towarów, zaś zamieszczone na nich opisowe wyjaśnienia sugerują, iż przedstawienie graficzne samo w sobie nie stanowi dla relewantnych odbiorców jasnego i bezpośredniego opisu, – i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowało odmową uznania ochrony spornego znaku dla części towarów objętych rejestracją na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 P.w.p.; 2) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na występujące w niej braki oraz niedopuszczalne uogólnienia i założenia, w tym: (i) w zakresie uzasadnienia faktycznego - niewyjaśnienie wewnętrznie sprzecznych twierdzeń UP, który uzasadnił odmowę rejestracji, podnosząc m.in. że "(...) oznaczenie w postaci niczym niewyróżniającego się odcisku stopy nie stanowi identyfikatora ich gospodarczego pochodzenia, gdyż nabywcy towarów przyzwyczajeni aby niektóre formy słowne lub graficzne traktować w sposób naturalny jako nośniki informacji o pochodzeniu towarów/usług (od konkretnego przedsiębiorcy). Dotyczy to między innymi prostych oznaczeń słownych lub graficznych, które korespondują z towarami/usługami, a będą sygnowane danym znakiem towarowym", zatem UP przyznając, iż niektóre proste oznaczenia słowne lub graficzne nawiązujące do oznaczanych towarów (lecz nie stanowiące opisu) mogą posiadać zdolność odróżniającą i zaliczając do tej grupy sporny znak towarowy, jednocześnie odmówił jego rejestracji; (ii) w zakresie uzasadnienia prawnego – brak wyjaśnienia podstaw zastosowania art. 1291 ust. 1 pkt 2 P.w.p., w przedmiotowej sprawie, tymczasem każda z przesłanek ujęta w art. 1291 P.w.p., stanowi samodzielną i odrębną podstawę dla odmowy rejestracji danego oznaczenia i zastosowanie każdej z nich wymaga odrębnej oceny i wyraźnego oraz wyczerpującego uzasadnienia – skutkujące niewyjaśnieniem toku rozumowania, którym kierował się organ wydając decyzję, a w konsekwencji, brakiem możliwości dokonania kontroli sądowo-administracyjnej zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie zastosowania przez organ art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 P.w.p.; 3) art. 1291 ust. 1 pkt 3 P.w.p., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na: (i) zastosowaniu tego przepisu w odniesieniu do spornego znaku, przedstawiającego stylizowane przedstawienie odcisku ludzkiej stopy, podczas gdy odcisk ludzkiej stopy nie stanowi oznaczenia opisowego dla obuwia i innych towarów objętych rejestracją spornego znaku; (ii) zastosowanie tego przepisu przy braku uwzględnienia, że do stwierdzenia opisowości znaku towarowego wymagane jest istnienie, z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców, wystarczająco bezpośredniego i konkretnego związku między tym znakiem a kategorią towarów objętych zgłoszeniem, co oznacza, że odbiorcy wiążą oznaczenie z towarem bez przeprowadzenia określonego procesu intelektualnego, tj. natychmiast, odruchowo i bez zastanowienia; (iii) zastosowaniu tego przepisu wobec spornego znaku, który posiada jedynie aluzyjny charakter dla towarów objętych odmową uznania ochrony, a więc nie jest opisowy i posiada zdolność odróżniającą dla tych towarów. W uzasadnieniu skargi Skarżący obszernie rozwinął zarzuty skargi, jak również w piśmie z 16 lutego 2022 r. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z art. 1521a ust. 1 P.w.p., Urząd Patentowy po otrzymaniu z Biura Międzynarodowego informacji o wyznaczeniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, niezwłocznie dokonuje ogłoszenia o tym wyznaczeniu w "Biuletynie Urzędu Patentowego". Jak wynika z art. 1522 ust. 1 P.w.p., w przypadku stwierdzenia braku warunków wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1291, art. 1361, art. 138 ust. 3 i 4 oraz art. 141, Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego, w trybie, formie i języku przewidzianych w Porozumieniu lub Protokole, notę, w której zawiadamia o powodach uniemożliwiających uznanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego (wstępna odmowa uznania ochrony), a także wyznacza uprawnionemu z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego termin do zajęcia stanowiska w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 1523 ust. 1 P.w.p., w przypadku gdy brak warunków wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1291, art. 1361, art. 138 ust. 3 i 4 oraz art. 141, dotyczy tylko niektórych towarów, Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie uznania ochrony dla tych towarów. Przepis art. 1522ust. 1 stosuje się odpowiednio. Zaskarżoną decyzją UP utrzymał w mocy decyzję I instancji odmawiającą na podstawie art. 1523 ust. 1 P.w.p., uznania ochrony międzynarodowego graficznego znaku towarowego, zarejestrowanego pod nr [...], na rzecz Skarżącego i wyznaczonego w trybie Protokołu Madryckiego na Polskę [...] maja 2019 r., z pierwszeństwem od 13 maja .2019 r., w części dotyczącej towarów wymienionych w sentencjach tych zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, stanowił art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 P.w.p., zgodnie z którym nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które: 2) nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone; 3) składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Powyższa regulacja jest konsekwencją zasadniczej funkcji jaką ma wypełnieć znak towarowy, a która prowadzi do wniosku, że znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa (art.120 ust.1 P.w.p.). Znak towarowy ma zatem wypełniać funkcję odróżniającą. Funkcji tej nie realizują tzw. znaki towarowe niedystynktywne, czyli nienadające się do odróżniania towarów lub usług, bowiem nie posiadają na tyle charakterystycznych cech strukturalnych, które umożliwiłyby identyfikację towarów nimi oznaczonych w obrocie. Odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, że znak towarowy pozwala na określenie towaru, dla którego wniesiono o rejestrację, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw (zob. wyroki ETS: z 29.4.2004 r., sprawy połączone C 473/01 P i C 474/01 P, Procter & Gamble v. OHIM, Zb.Orz. 2004, s. I–5173; z 21.10.2004 r., C 64/02 P, OHIM v. Erpo Möbelwerk, Zb.Orz. 2004, s. I–10031, pkt 42; wyr. WSA z 14.11.2006 r., VI SA/Wa 1705/06, Legalis). Powyższa przeszkoda rejestracji znaku towarowego powinna być rozpatrywana tylko w odniesieniu do towarów (usług), dla jakich znak został zgłoszony do ochrony. W związku z tym, badając, czy oznaczenie nadaje się do odróżniania towarów lub usług, dla których zostało zgłoszone, należy rozpatrywać relację zachodzącą pomiędzy znakiem a towarem lub usługą sygnowanymi danym znakiem. Ponadto, zdolność odróżniająca znaku powinna być badana z perspektywy postrzegania znaku przez właściwy krąg odbiorców, składający się z konsumentów danych towarów lub usług należycie, dobrze poinformowanych, należycie uważnych i przezornych (zob. J. Sitko komentarz do art. 129 P.w.p. w: Dembecki Tomasz i in., Prawo własności przemysłowej. Komenterz. LEX 2015). Z kolei, zakaz rejestracji znaków opisowych opiera się na założeniu, że pewne znaki muszą pozostać wolne dla innych przedsiębiorców w imię ochrony interesu publicznego (zob. J.C. Nave, Markenrecht in der Unternehmenspraxis, s. 52; S.M. Maniatis, Trade marks in Europe, s. 178; A. Michalak, Interes publiczny, s. 129 i n.), ma zatem na celu ochronę innych uczestników rynku oraz zapobieganie zubożeniu domeny publicznej (J. Mordwiłko-Osajda, Znak towarowy, s. 169–170). Znak towarowy ma identyfikować w obrocie towar, a nie przekazywać informację o nim. Ponadto uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy powoduje uzyskanie wyłączności posługiwania się nim w obrocie, w związku z czym prawo to nie może być zarezerwowane jedynie dla jednego przedsiębiorstwa i pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze poprzez stosowanie takich wskazówek lub oznaczeń (zob. U. Promińska, w: E. Nowińska, U. Promińska, K. Szczepanowska-Kozłowska, Własność przemysłowa i jej ochrona, Warszawa 2014, s. 421–422; wyr. ETS z 23.10.2003 r., C 191/01 P, OHIM v. Wrigley, Zb.Orz. 2003, s. I–12447, pkt 31 oraz wyroki SPI: z 20.3.2002 r., T 356/00, Daimler Chrysler v. OHIM, "CARCARD", Zb.Orz. 2002, s. II–1963, pkt 24 i z 27.11.2003 r., T 348/02, Quick v. OHIM, "Quick", Zb.Orz. 2003, s. II–5071, pkt 27). Za opisowe uznać należy takie oznaczenia, które zbudowane zostały wyłącznie z elementów opisowych. Wystarczy przy tym, że oznaczenie takie będzie stanowić opis nawet jednej właściwości towarów, dla których oznaczania ma być przeznaczone (zob. wyr. TSUE z 10.3.2011 r., C 51/10 P, Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. v. OHIM, Zb.Orz. 2011, s. I–1541). Ocenę opisowego charakteru oznaczenia przeprowadza się poprzez odniesienie, po pierwsze, do sposobu jego odbioru przez dany krąg odbiorców, a po drugie, do danych towarów lub usług. Aby oznaczenie zostało objęte zakazem przewidzianym przez ten przepis, musi mieć wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z rozważanymi produktami lub usługami, który pozwala danemu kręgowi odbiorców na natychmiastowe postrzeganie go, bez głębszego zastanowienia, jako opisu kategorii tych towarów lub usług lub jednej z ich cech (zob. wyr. SPI z 27.2.2000 r., T 106/00, Streamserve v. OHIM, "STREAMSERVE", Zb.Orz. 2000, s. II–723, pkt 40, utrzymany w mocy post. ETS z 5.2.2004 r., C 150/02 P, Streamserve v. OHIM, Zb.Orz. 2004, s. I–1461 oraz wyr. SPI z 20.3.2002 r., T 356/00, Daimler Chrysler v. OHIM, "CARCARD", Zb.Orz. 2002, s. II–1963, pkt 28; wyr. SPI z 14.6.2007 r., T-207/06, Europig SA v. OHIM, "EUROPIG", Zb.Orz. 2007, s. II–1961; wyr. WSA w Warszawie z 19.4.2010 r., VI SA/WA 109/10, Legalis; zob. również E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej, 2003, s. 190). Niezależnie w orzecznictwie podnosi się, że nie jest konieczne, by oznaczenia i wskazówki składające się na znak towarowy, o którym mowa w tym przepisie, były w momencie wniesienia o rejestrację faktycznie używane do opisu takich towarów lub usług, jak te mające być objęte rejestracją, lub do opisu właściwości takich towarów lub usług. Wystarczy, by te oznaczenia lub wskazówki mogły być używane do takich celów. Na podstawie powyżej wspomnianego przepisu należy zatem odmówić rejestracji oznaczenia słownego, gdy przynajmniej jedno z jego możliwych znaczeń stanowi opis właściwości oznaczonych nim towarów lub usług (zob. wyr. ETS z 23.10.2003 r., C 191/01 P, OHIM v. Wrigley, Zb.Orz. 2003, s. I–12447, pkt 32; wyr. SPI z 9.7.2008 r., T-304/06, Paul Reber GmbH & Co. KG v. OHIM, Zb.Orz. 2008, s. II–1927). Jak podkreślił WSA w Warszawie w wyroku z 27 stycznia 2010 r. (VI SA/WA 1969/09), celem przepisów dotyczących wyłączenia z ochrony oznaczeń opisowych "jest eliminowanie oznaczeń, które nie zapewniają realizacji podstawowej funkcji znaku towarowego, tzn. nie wskazują źródła pochodzenia towarów, oraz takich, które nie mogą być zmonopolizowane przez jednego tylko uczestnika rynku ze względu na zasadę swobodnego dostępu wszystkich przedsiębiorców do oznaczeń służących przekazywaniu informacji o towarach i ich cechach lub właściwościach". W literaturze podkreśla się również, że z punktu widzenia interesu publicznego należy przyjąć restrykcyjną wykładnię przepisów dotyczących rejestracji oznaczeń wolnych lub na granicy opisowości, co oznacza jednocześnie szeroką interpretację pojęcia znaku wolnego i pojęcia opisowego charakteru znaku (tak A. Michalak, Interes publiczny, s. 130). Uwzględniając powyższe wyjaśnienia oraz analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że organ dokonując oceny zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku towarowego oraz jego opisowego charakteru, podjął prawidłowe rozstrzygnięcie, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają. Przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia UP w niniejszej sprawie jest graficzny znak towarowy przedstawiający odcisk nagiej stopy przedstawiony w kolorze czarnym. Znak ten przeznaczony jest m.in. do oznaczania towarów z klasy 10 i 25, wymienionych w sentencji zaskarżonej decyzji, w zakresie których UP odmówił uznania ochrony spornego znaku towarowego. Oceniając zdolność odróżniającą przedmiotowego znaku towarowego UP uznał, że odcisk ten jest niczym niewyróżniającym się na tle innych odcisków stóp z uwagi na fakt, iż przedstawia typowy odcisk ludzkiej stopy wysoko wysklepionej (supinującej) pozostawiony np. na piasku, w sposobie jego przedstawienia nie ma żadnych fantazyjnych elementów, więc stylizacja stopy w przedmiotowym znaku sprawia wrażenie realnego odcisku stopy, nie posiadając przy tym cech umożliwiających odróżnianie kwestionowanych towarów w obrocie. W kwestii opisowości spornego znaku organ uznał, że prosta, grafika przedstawiająca ślad stopy nie posiada – względem towarów z klasy 10 i 25, w zakresie których UP odmówił uznania ochrony przedmiotowego znaku towarowego – zdolności odróżniającej, jednoznacznie i bezpośrednio informując o rodzaju i przeznaczeniu towarów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Przypomnienia wymaga, że sporny znak towarowy przeznaczony jest do oznaczania towarów z klasy 10 i 25 w tym: - kl. 10: urządzenia i przyrządy do fizjoterapii; urządzenia i instrumenty medyczne; odzież specjalna używana w salach operacyjnych; artykuły ortopedyczne, przyrządy ułatwiające poruszanie się, w szczególności obuwie ortopedyczne i obuwie rehabilitacyjne, do gimnastyki i terapii stopy, jak również do innych celów medycznych i ich części (takie jak ortopedyczne obuwie, sandały i kapcie, buty z ortopedycznym podparciem stopy, ortopedyczne podparcia do stóp i butów, wkładki ortopedyczne, ortopedyczne wkładki wewnętrzne do stóp i butów i ich części, takie jak części składowe butów, części wbudowane w buty dla ortopedycznego dopasowania buta, półfabrykaty wkładek, półwkładki do butów, kliny do pięty i kostki, pasujące komponenty, poduszeczki, wyściółki piankowe, półwkładki piankowe do butów, podeszwy kształtujące stopy, półfabrykaty wkładek w pełni z tworzyw sztucznych z ortopedycznym wkładem); części i komponenty wszystkich powyższych i towarów, zawarte w tej klasie, w szczególności pokrycia z tkanin i materiały wyściełające do wkładek ortopedycznych, podkłady korkowe do butów ortopedycznych; - kl. 25: skarpety; obuwie, w szczególności buty, półbuty, buty sznurowane, buty płaskie, obuwie sportowe, mokasyny, kapcie, obuwie kąpielowe, sandały, drewniaki, botki; części i komponenty wszystkich powyższych towarów, zawarte w tej klasie, w szczególności wewnętrzne podeszwy butów, podeszwy zewnętrzne, skarpety wewnętrzne, profilowane podeszwy, podpiętki i arkusze wielowarstwowe do koturnów, wyściółki butów z korka, paski do naprawiania koturnów, arkusze do podeszw zewnętrznych, arkusze do pośrednich warstw podeszwy, klapki, pokrycia i tkaniny na pokrycia wnętrza butów. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wymienione towary mają związek za stopami obejmują bowiem różnego rodzaju produkty noszone na stopach, towary stanowiące jakąś część tych produktów, czy też towary do ich wytwarzania. Nie budzi też wątpliwości, że wśród urządzeń i przyrządów do fizjoterapii oraz urządzeń i instrumentów medycznych są takie urządzenia i przyrządy do fizjoterapii oraz urządzenia i instrumenty medyczne, które służą do fizjoterapii i leczenia stóp, a wśród odzieży specjalnej używanej w salach operacyjnych, jest również specjalne obuwie używane w salach operacyjnych. UP dokonał podziału towarów z klasy 10, których dotyczy przedmiotowa umowa na trzy grupy. Do pierwszej grupy zaliczył urządzenia i przyrządy do fizjoterapii oraz urządzenia i instrumenty medyczne, w których jak słusznie wskazał organ mieszczą się również urządzenia przeznaczone do leczenia i rehabilitacji kończyn dolnych a więc i stóp. Do drugiej grupy zaliczył odzież specjalną używaną w salach operacyjnych, wśród której słusznie uznał, że mogą znajdować się także obuwie o specjalnym przeznaczeniu a więc towary użytkowane na stopach. Do trzeciej grupy zaliczył pozostałe towary z tej grupy wymienione w sentencji decyzji takie jak obuwie również ortopedyczne, artykuły ortopedyczne w postaci wkładek, klinów i komponentów do nich. W ocenie Sądu, UP prawidłowo uznał, że konsumenci tych towarów są zróżnicowaną grupą odbiorców, gdyż towary te przeznaczone są dla specjalistów jako wyspecjalizowanych gabinetów medycznych, sklepów z artykułami rehabilitacyjnymi itp., oraz dla klienta indywidualnego a więc szerokiego grona odbiorców, niezależnie od wieku czy płci, gdyż wady stóp może posiadać każdy. Odbiorcami zatem zgłoszonych w kl. 10 urządzeń i artykułów do celów medycznych, rehabilitacyjnych, fizjoterapeutycznych, ortopedycznych oraz części i komponentów tych towarów będą osoby fizyczne zainteresowane ofertą towarową w związku ze stanem swojego zdrowia bądź profilaktyką, a także odbiorcy profesjonalni. Odnośnie towarów z klasy 25, których dotyczy przedmiotowa odmowa, w ocenie Sądu, UP słusznie uznał, że przeznaczone są one dla szerokiego grona odbiorców jakim jest przeciętny konsument dokonujący zakupu obuwia niezależnie od wieku czy płci, którego poziom uwagi jest przeciętny i niski, gdyż do korzystania z oferty towarowej w tym zakresie, która zaspokaja podstawowe potrzeby człowieka - czyli ubranie się, nie jest wymagana wiedza ani kwalifikowane umiejętności. Skarżący zakwestionował to stanowisko organu podnosząc, że poziom uwagi nabywców towarów z klasy 25 jest podwyższony, w szczególności ze względu na wpływ tych towarów na wygląd konsumentów a w konsekwencji przypisywaną im wagę w kontekście codziennego życia, indywidualne preferencje modowe odbiorców, a także występujące w umysłach konsumentów powiązania pomiędzy marką odzieżową/obuwniczą a wartością danego towaru. Należy jednak zauważyć, że poziom uwagi konsumentów nabywających przedmiotowe towary z klasy 25 motywowanych modowymi preferencjami, jest jednak niższy niż poziom uwagi konsumentów nabywających omawiane powyżej towary z klasy 10, do których zaliczają się osoby fizyczne zainteresowane ofertą towarową w związku ze stanem swojego zdrowia bądź profilaktyką, a także odbiorcy profesjonalni. Sąd stwierdza, że UP prawidłowo uznał, że sporne oznaczenie nie posiada odróżniających cech względem omawianych powyżej towarów zarówno z klasy 10 jak i z klasy 25, których odbiorcami są konsumenci o zróżnicowanym poziomie uwagi w tym o wysokim poziomie uwagi w przypadku osób fizycznych zainteresowanych ofertą towarową z klasy 10 w związku ze stanem swojego zdrowia bądź profilaktyką, a także profesjonalistów nabywających te towary. Zdaniem Sądu UP słusznie stwierdził, że stylizacja stopy w spornym oznaczeniu sprawia wrażenie realnego odcisku stopy, który nie posiada żadnych fantazyjnych elementów, w tym minimalnie wydłużony kształt palców jest niezauważalny, poprzez co sporny znak towarowy nie posiada cech umożliwiających odróżnianie pochodzenia zakwestionowanych towarów w obrocie. Taki odcisk stopy, pozbawiony cech odróżniających nie pozwala na identyfikację towarów, w zakresie których organ odmówił uznania ochrony spornego znaku towarowego, jako pochodzących od Skarżącego i tym samym na odróżnienie tych towarów od identycznych lub podobnych towarów pochodzących od innych przedsiębiorców. Z tych względów w ocenie Sądu, UP słusznie uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiła bezwzględna przeszkoda rejestracji znaku towarowego, o której mowa w art. 1291 ust. 1 pkt 2 P.w.p. W ocenie Sądu, UP doszedł również do prawidłowego wniosku, że sporne oznaczenie w postaci odcisku stopy pozbawionego dystynktywnych cech w stosunku do przedmiotowych towarów zarówno z klasy 10, jak i z 25, wskazuje jedynie, że wszystkie te towary dedykowane są części ciała, jaką są stopy, poprzez co w stosunku do tych towarów przedmiotowe oznaczenie posiada opisowy charakter wskazujący na przeznaczenie tych towarów. W taki właśnie sposób zdaniem Sądu, jako oznakowanie o charakterze ogólnoinformacyjnym, wskazującym na przeznaczenie tak oznakowanych towarów dla stóp, będzie odbierane sporne oznaczenie przez wyżej opisanych odbiorców przedmiotowych towarów, a więc konsumentów o zróżnicowanym poziomie uwagi w tym o wysokim poziomie uwagi w przypadku osób fizycznych zainteresowanych ofertą towarową z klasy 10 w związku ze stanem swojego zdrowia bądź profilaktyką, a także profesjonalistów nabywających te towary. Sąd stwierdza w związku z tym, że UP słusznie również uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiła bezwzględna przeszkoda rejestracji znaku towarowego, o której mowa w art. 1291 ust. 1 pkt 3 P.w.p., co oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP tego przepisu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Sądu, w całościowym odbiorze sporny znak towarowy przedstawiający odcisk ludzkiej stopy, pozbawionej, wbrew stanowisku Skarżącego, charakterystycznej odróżniającej stylizacji, w odniesieniu do towarów, w zakresie których organ odmówił uznania ochrony spornego znaku towarowego, jest opisowym oznaczeniem ponieważ w odbiorze przez właściwy krąg odbiorców, prawidłowo opisany przez UP w zaskarżonej decyzji, oznaczenie to jest nośnikiem bezpośrednio rozumianej – bez konieczności przeprowadzenia określonego procesu intelektualnego – informacji o przeznaczeniu tak oznakowanych towarów, jako towarów mających ścisły związek ze stopami. W konsekwencji sporne oznaczenie nie ma charakteru aluzyjnego, co odpowiada, prawidłowo dokonanej w tym zakresie, analizie UP. W konsekwencji powyższego, należy uznać, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez UP art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych rozważań należy wskazać, że UP niewątpliwie wyjaśnił podstawy zastosowania art. 1291 ust. 1 pkt 2 P.w.p., w niniejszej sprawie dokonując odrębnej oceny i wyraźnego oraz wyczerpującego uzasadnienia w tym zakresie, jak również podstawy zastosowania art. 1291 ust. 1 pkt 3 P.w.p. Dodać należy, co zostało już omówione, że UP wykazując opisowy charakter spornego znaku towarowego, wskazał, że będzie on postrzegany przez relewantny krąg odbiorców jako rodzaj grafiki informującej, że oferowane i oznaczone nim towary mają związek ze stopami, są przeznaczone do stóp. Podkreślenia wymaga, że dotyczy to również tych towarów, które mają związek ze stopami w zakresie zdrowotnego i medyczno-rehabilitacyjnego ich zastosowania. Jest to kluczowa informacja wynikająca ze spornego oznaczenia (przeznaczenie do stóp), dotycząca wszystkich towarów w zakresie których organ odmówił uznania ochrony spornego znaku towarowego, stanowiąca o tym, że sporny znak towarowy ma opisowy charakter i to właśnie wynika z całości wywodów UP zawartych w zaskarżonej decyzji. Zacytowane przez Skarżącego zdanie zawarte w ostatnim akapicie na 11 stronie zaskarżonej decyzji, w istocie, zawiera treść stanowiącą wewnętrzną sprzeczność. Jednak w kontekście całości rozważań poprzedzających to zdanie, jak i następujących po tym zdaniu, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości istota argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji, wykazującej opisowych charakter spornego oznakowanie w odniesieniu do zakwestionowanych przez UP towarów. Powyższa zatem sprzeczność wynikające z omawianego zdania nie miała, nie tylko istotnego, ale żadnego wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Sąd stwierdza, że z tych samych względów niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez UP art. 7, art. 77 § 1 i art. K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., polegające na dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych i błędnej, niezgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ocenie materiału dowodowego. Sporne oznaczenie przedstawia, jak podkreślił UP, odcisk ludzkiej stopy pozbawionej charakterystycznej, fantazyjnej, odróżniającej stylizacji. Oznaczenie to przeznaczone jest do oznaczania wymienionych w sentencji zaskarżonej decyzji towarów związanych za stopami obejmującymi różnego rodzaju produkty noszone na stopach, towary stanowiące jakąś część tych produktów, czy też towary do ich wytwarzania, jak również wśród urządzeń i przyrządów do fizjoterapii oraz urządzeń i instrumentów medycznych towary stanowiące przyrządy do fizjoterapii stóp oraz urządzenia i instrumenty medyczne, które służą do leczenia stóp, a także wśród odzieży specjalnej używanej w salach operacyjnych, specjalne obuwie używane w salach operacyjnych. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, UP słusznie wskazał, że sporne oznaczenie postrzegane przez relewantnego odbiorcę będzie w sposób bezpośredni informowało o przeznaczeniu powyższych towarów oznaczonych tym znakiem towarowym, a nie o ich pochodzeniu od Skarżącego. Wskazana przez UP okoliczność stosowania współcześnie zabiegu przekazywania komunikatów za pomocą informacji obrazkowych np. piktogramów, wzmacnia stanowisko organu, niezależnie od oczywistego faktu, że przeznaczenie obuwia (i innych podobnych towarów) stanowi wiedzę powszechną. Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że UP pominął fakt występowania na rynku europejskim praktyki oznaczania towarów z klasy 10 oraz 25 Klasyfikacji Nicejskiej poprzez konkretne stylizacje przedstawienia stopy i przyzwyczajenia konsumentów do odróżniania komercyjnego pochodzenia towarów z tych klas poprzez konkretne stylizacje przedstawienia stopy. UP bowiem prawidłowo wskazał w tym zakresie, że wskazane przez Skarżącego przykłady udzielenia ochrony znakom towarowym, które mają element wspólny ze znakami wcześniej zarejestrowanymi nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, gdyż UP rozpatruje każdą sprawę indywidualnie, odnosząc się do całości zgromadzonego w sprawie materiału. UP prawidłowo również określił poziom uwagi nabywców towarów z klasy 25 Klasyfikacji Nicejskiej, co zostało już wcześniej przez Sąd wyjaśnione. W ocenie Sądu, UP słusznie uznał, że wśród towarów "odzież specjalna używana w salach operacyjnych" z klasy 10 mogą występować również takie towary jak obuwie specjalne używane w salach operacyjnych, klasyfikacja nicejska nie zawiera bowiem tak wyszczególnionego towaru, w tej klasie. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez UP przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.