VI SA/Wa 305/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz skarżącej N. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Minister Gospodarki decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 282 - dalej: "u.s.s.e.") w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1854), po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Ministra Gospodarki Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. niestwierdzającą wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] udzielonego przez Zarządzającego Strefą przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ naczelny wskazał, że w dniu [...] października 2007 r., w wyniku zastosowania procedury, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282) (dalej: ustawa o sse), przedsiębiorca [...] sp. z o.o. (obecnie [...]sp. z o.o. w likwidacji) z siedzibą we [...] uzyskał zezwolenie Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...]. Zgodnie z zezwoleniem przedsiębiorca w terminie do dnia [...] grudnia 2012 r. zobowiązany był do zakończenia inwestycji, poniesienia wydatków inwestycyjnych w wysokości przewyższającej kwotę [...] zł oraz zatrudnienia [...] pracowników, a w terminie do dnia [...] grudnia 2016 r. - do utrzymania zatrudnienia na tym poziomie. Pismem z dnia [...] maja 2013 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] marca, [...] kwietnia [...] maja 2014 r. oraz pismem z dnia [...] lutego 2015 r., przedsiębiorca [...] sp. z o.o. w likwidacji zwrócił się z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] SSE, na podstawie art. 19 ust. 5 ustawy o sse (Dz. U. z 2015 r. poz. 282) w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy o sse. We wniosku z dnia [...] maja 2013 r. Spółka oświadczyła, że rezygnuje z zezwolenia z powodu kryzysu gospodarczego i złej sytuacji finansowej Spółki. Sytuacja ta uniemożliwiła przedsiębiorcy zrealizowanie warunku zezwolenia dotyczącego zatrudnienia [...] pracowników. Po rozpatrzeniu sprawy Minister Gospodarki wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. niestwierdzającą wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] SSE. Organ uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości ww. zezwolenia. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. pełnomocnik [...]sp. z o.o. w likwidacji wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia. We wniosku strona zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, w szczególności art. 19 ust. 5 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia oraz art. 6 i 8 kpa. Skarżąca wskazała również, że nie zgadza się ze stanowiskiem Ministra Gospodarki, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o bezprzedmiotowości wydanego zezwolenia, a zatem w świetle art. 162 § 2 kpa nie ma podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister nie znalazł podstaw do uchylenia swojej decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymując na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa ww. rozstrzygnięcie w mocy. Organ uznał zarzuty strony zawarte we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. za bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych. Minister Gospodarki odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o sse, wskazał, że do sprawy wszczętej na wniosek Spółki o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] na prowadzenie działalności na terenie [...] SSE zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawą o sse zastosowanie znajduje przepis art. 19 ust. 5 ustawy o sse w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zgodnie z tym przepisem na wniosek przedsiębiorcy minister stwierdza w drodze decyzji wygaśnięcie zezwolenia. Organ potwierdził, że przepis ten nie określał dodatkowych warunków, jakie muszą być spełnione i przesłanek, jakie muszą zaistnieć, aby stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia, niemniej jednak w ocenie Ministra Gospodarki, rozpatrując wniosek [...]sp. z o.o. w likwidacji słusznie uznano, że do postępowania w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia zastosowanie znajdują przepisy art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Należy zatem przyjąć, że przepis art. 19 ust. 5 ustawy o sse w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie uprawnia Ministra Gospodarki do wydania, na wniosek przedsiębiorcy, decyzji o wygaśnięciu zezwolenia, ale w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji określone w ww. przepisie kpa. Zgodnie natomiast z art. 162 § 1 pkt 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza wygaśnięcie decyzji, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Zdaniem organu naczelnego z powołanego przepisu wynikają dwie normy prawne. Pierwsza z nich wskazuje, że organ stwierdza wygaśnięcie decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a jej wygaszenie nakazuje przepis prawa. Druga natomiast uprawnia organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa i leży to w interesie społecznym lub interesie strony. W każdym z ww. przypadków przesłanki muszą zostać spełnione kumulatywnie. Niespełnienie którejkolwiek z tych przesłanek oznacza, że przepis ten nie będzie miał zastosowania. Spełnienie powyższych przesłanek winien zbadać organ administracji publicznej w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie wygaśnięcia decyzji. Dopiero pozytywna ocena co do istnienia obu przesłanek łącznie w odniesieniu do jednej z sytuacji alternatywnie wymieaksiych w art. 162 § 1 pkt 1 kpa pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Przepisem szczególnym nakazującym stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia jest art. 19 ust. 5 ustawy o sse w związku z art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o sse. Zatem do oceny, czy w świetle art. 162 § 1 pkt 1 kpa możliwe jest wygaszenie zezwolenia niezbędna, zdaniem organu, była analiza, czy w przedmiotowej sprawie ma miejsce bezprzedmiotowość zezwolenia. Minister Gospodarki podkreślił, że bezprzedmiotowość należy ocenić w kontekście treści stosunku administracyjnoprawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest, że na treść stosunku administracyjnoprawnego powstałego na podstawie przedmiotowego zezwolenia składają się obowiązki i uprawnienia. Zezwolenie to z jednej strony określa wymagania, warunki dotyczące m.in. zrealizowania inwestycji o danej wartości i osiągnięcia wymaganego poziomu zatrudnienia, a z drugiej strony stanowi podstawę do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą o sse, w postaci zwolnienia od podatku dochodowego dochodów uzyskanych z działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. W tych okolicznościach organ wskazał na szczególny charakter i sposób powstania stosunku administracyjnoprawnego kreowanego w oparciu o zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej. Stosownie bowiem do art. 17 ust. 1 ustawy o sse ustalenie przedsiębiorców, którzy uzyskują zezwolenie, następuje w drodze przetargu lub rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia. Natomiast art. 16 ust. 3 ustawy o sse stanowi, że zezwolenie może być udzielone, jeżeli podjęcie działalności na terenie strefy przyczyni się do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju strefy, o którym mowa w art. 9 tej ustawy. Oznacza to, że uzyskanie zezwolenia jest w każdym przypadku wynikiem swobodnej decyzji przedsiębiorcy, podejmowanej w celu otrzymania pomocy publicznej na podstawie zezwolenia, przy czym uzyskanie zezwolenia jest możliwe, jeśli realizacja objętej zezwoleniem inwestycji przyczynia się do osiągnięcia określonych celów strefy i tym samym uzasadnia stosowanie zachęty ekonomicznej, jaką jest zwolnienie od podatku dochodowego. Z kolei z art. 16 ust. 1 i art. 12 ustawy o sse wynika, że zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej jest podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jak wyżej wskazano, w postaci zwolnienia podatkowego. Oznacza to, że udzielanie pomocy publicznej powinno odbywać się zgodnie z ustawą, poprzez odesłanie do zasad określonych w samej ustawie i aktach wykonawczych do niej oraz w innych przepisach prawa krajowego i przepisach Unii Europejskiej. Organ podkreślił, iż udzielenie pomocy publicznej ma charakter warunkowy i jest zasadne tylko w razie spełnienia warunków jej udzielenia. W przeciwnym razie pomoc jest nienależna i powinna zostać zwrócona. Organ wskazał, iż skorzystanie przez przedsiębiorcę z uprawnienia przysługującego na podstawie zezwolenia, jakim jest otrzymanie pomocy publicznej, rodzi obowiązek spełnienia określonych warunków. W przypadku przedsiębiorców strefowych wynikają one z zezwolenia i z przepisów dotyczących pomocy regionalnej, która jest udzielana na podstawie tego zezwolenia. Skoro na treść stosunku administracyjnoprawnego powstałego na podstawie zezwolenia Nr [...] składało się uprawnienie Spółki w postaci prawa do skorzystania z pomocy publicznej i jednocześnie obowiązek spełnienia określonych warunków jej udzielenia, to rezygnacja z uprawnień, przy jednoczesnym wcześniejszym skorzystaniu z nich i niezrealizowaniu obowiązków uzasadniających skorzystanie z tego uprawnienia, nie może być uznana za powodującą ustanie prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego, jakim jest jego przedmiot, na który składają się zarówno uprawnienia, jak i obowiązki. Nie można zatem uznać, że z uwagi na rezygnację z zezwolenia i - jak podnosi Spółka - brak możliwości zrealizowania celu, jaki organ miał na względzie przy jego wydawaniu, stało się ono bezprzedmiotowe, a z chwilą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia Spółka zwolniła się z obowiązków wynikających z zezwolenia. W sytuacji gdy Spółka skorzystała z przywileju, jakim jest pomoc publiczna z tytułu działalności w strefie, na Spółce spoczywają obowiązki wynikające z tego zezwolenia, a skoro istnieje obowiązek, brak jest podstaw do przyjęcia, że zezwolenie to jest bezprzedmiotowe. W ocenie Ministra Gospodarki istnienie po stronie przedsiębiorcy strefowego obowiązku wynikającego z zezwolenia przesądza o braku jego bezprzedmiotowości. Tym samym nie można uznać, że spełnione są wszystkie przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia, o których mowa w art. 162 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 19 ust. 5 ustawy o sse i art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o sse. Za taką interpretacją ww. przepisów przemawia, zdaniem organu, ratio legis przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o sse w brzmieniu mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, czyli sprzed nowelizacji na mocy ustawy zmieniającej ustawą o sse oraz systematyka całego art. 19 tej ustawy. Zgodnie z ust. 1 omawianego art. 19 ustawy o sse zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa. Z kolei, zgodnie z art. 19 ust. 3 tej ustawy zezwolenie może być cofnięte albo zakres lub przedmiot działalności określony w zezwoleniu może zostać ograniczony, jeżeli przedsiębiorca: zaprzestał na terenie strefy prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z którą posiadał zezwolenie lub rażąco uchybił warunkom określonym w zezwoleniu lub nie usunął uchybień stwierdzonych w toku kontroli, o której mowa w art. 18, w terminie do ich usunięcia wyznaczonym w wezwaniu ministra właściwego do spraw gospodarki. Następnie przepisy ust. 4 i 5 tego artykułu przewidują na wniosek przedsiębiorcy, możliwość zmiany zezwolenia (art. 19 ust. 4) lub wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia (art. 19 ust. 5). Podkreślenia w tym miejscu wymaga fakt, że przedsiębiorca posiadający zezwolenie na działalność w strefie jest zobligowany do spełnienia wszystkich, a nie tylko niektórych warunków prowadzenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Brak spełnienia warunku lub warunków zezwolenia może stanowić przesłankę wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Należy podkreślić, że celem regulacji zawartej w art. 19 ust. 5 ustawy o sse w brzmieniu mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie było umożliwienie przedsiębiorcom rezygnacji z zezwolenia przed ustaniem strefy, ale tylko w sytuacji, w której nie doszło do rażących uchybień warunków zezwolenia oraz skorzystania z pomocy publicznej w postaci zwolnienia podatkowego pomimo niespełnienia warunków jej udzielenia. W ocenie Ministra Gospodarki organ rozpatrujący sprawę w I instancji słusznie uznał, że odmienna interpretacja tego przepisu mogłaby stanowić podstawę obejścia regulacji dotyczących cofnięcia zezwolenia i związanych z tym skutków w postaci konieczności zwrotu nienależnie pobranej pomocy publicznej. Skarżąca uzasadniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazała, że w przytoczonym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 1985 r., sygn. akt SA/Wr 556/85 (OSPiKA 1986, nr 9-10, poz. 179) "sąd nie stwierdził w sposób bezpośredni tego na co powołał się Organ". Odnosząc się do powyższego zarzutu organ podkreślił, że Sąd w ww. wyroku wskazał, że decyzja staje się bezprzedmiotowa, gdy niemożliwe stało się zrealizowanie celu, jaki organ administracji miał na względnie przy jej wydawania wskutek m.in. braku przedmiotu, którego dotyczyła decyzja. Uzyskując zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej, Spółka nabyła prawo do skorzystania z pomocy publicznej w formie zwolnienia dochodu od podatku dochodowego, ale jednocześnie przejęła na siebie obowiązki wynikające z zezwolenia i przepisów prawa krajowego oraz Unii Europejskiej dotyczących regionalnej pomocy inwestycyjnej. Przedmiotem rozstrzygnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w strefie jest więc prawo i obowiązek podmiotu tego zezwolenia. [...]sp. z o.o. skorzystała z przysługującego prawa i zwolniła od podatku dochodowego dochód osiągnięty z tytułu działalności w strefie, ale nie zrealizowała obowiązku, tj. warunku dotyczącego zatrudnienia. W niniejszej sprawie nie można mówić o braku przedmiotu zezwolenia, w sytuacji kiedy nadal istnieje obowiązek oparty na zezwoleniu. Zatem, wbrew temu co twierdzi pełnomocnik strony, w świetle ww. wyroku NSA nie ma podstaw do uznania, że decyzja - zezwolenie Nr [...] stało się bezprzedmiotowe. Organ I instancji słusznie uznał więc, że decyzja staje się bezprzedmiotowa wjnomencie, gdy wynikające z niej prawa i obowiązki przestają istnieć. W kwestii bezprzedmiotowości decyzji wypowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Łd764/12 stwierdzając, że "(...) bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację) ". Odnosząc się do podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestii braku możliwości osiągnięcia celu wydania zezwolenia w postaci prowadzenia działalności gospodarczej w dłuższej perspektywie (w sposób ciągły) organ wskazał, że uzyskanie efektu polegającego na prowadzeniu działalności w strefie w dłuższym okresie czasu jest niewątpliwie pożądane, ale nie stanowi to celu wydania zezwolenia. Zezwolenie wydawane jest w celu uprawnienia przedsiębiorcy do skorzystania z pomocy publicznej w formie zwolnienia podatkowego (zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o sse zezwolenie stanowi podstawę do korzystania z pomocy) i jednoczesnego określenia m.in. minimalnych parametrów inwestycji (kosztów inwestycji i zatrudnienia), które przedsiębiorca jest zobligowany osiągnąć, aby móc korzystać z tej pomocy. Obowiązek wskazywania w zezwoleniu na działalność w strefie warunków dotyczących zatrudnienia przez określony czas określonej liczby pracowników i dokonania inwestycji o określonej wartości służy zabezpieczeniu realizacji celów ustanowienia strefy. W związku z powyższym trudno uznać, że w sytuacji gdy przedsiębiorca nie zrealizował warunku zezwolenia dotyczącego zatrudnienia, a mimo wszystko skorzystał z pomocy publicznej wynikającej z faktu posiadania zezwolenia, można mówić o braku możliwości, zrealizowania celu, jaki organ administracji miał na względzie przy wydawaniu zezwolenia. Wsparcie zostało bowiem udzielone. Nie został natomiast spełniony warunek dotyczący tworzenia nowych miejsc pracy. Minister podkreślił, że tworzenie nowych miejsc pracy jest jednym z podstawowych celów ustanawiania i działania specjalnych stref ekonomicznych, powołanych do rozwiązywania szczególnie ważnych problemów społeczno-gospodarczych. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 873/11 "(...) ustawodawca, przewidując możliwość tworzenia specjalnych stref ekonomicznych, określił w art. 3 pkt 1 do 7) usse. priorytetowe założenia dla każdej działalności gospodarczej prowadzonej w takich strefach służące nadrzędnemu celowi cyt. ustawy jakim jest przyspieszenie rozwoju gospodarczego części terytorium kraju. Przyjęcie jako jednego z podstawowych założeń działania mającego na celu tworzenie nowych miejsc pracy, przekłada się na podstawowy i ujęty w art. 16 ust. 2 pkt 1 usse. warunek zatrudnienia przez przedsiębiorcę określonej liczby osób przez określony czas (...) co ściśle współgra z art. 19 ust. 4 cyt. ustawy i ustanowionym zakazem zmiany zezwolenia przez obniżenie przyjętego poziomu zatrudnienia. Norma ta jest również jasna, celowa i zrozumiała z perspektywy zachęt ekonomicznych jakie ustawodawca przewiduje dla podejmujących działalność w specjalnych strefach ekonomicznych". W wyroku tym Sąd podniósł także, iż "(...) tworzenie nowych miejsc pracy stanowi jeden z dwóch tytułów do udzielenia przedsiębiorcy pomocy regionalnej w formie zwolnień podatkowych. Oczywistym jawi się więc konieczność zachowania przez przedsiębiorcę stabilności w zakresie realizacji warunku utrzymania poziomu zatrudnienia, tym bardziej że warunek ten, gdy idzie o konkretny wskaźnik liczbowy w przeliczeniu na pełne etaty, jest wyrazem określonego oszacowania potrzeb i nie jest przedsiębiorcy narzucony.". Wyrok ten odnosił się wprawdzie do stanu prawnego, w którym przepis art. 19 ust. 4 ustawy o sse nie dopuszczał zmiany zezwolenia dotyczącej obniżenia poziomu zatrudnienia, niemniej jednak jego tezy są aktualne i mogą być odniesione także do obecnego brzmienia ww. przepisu, który niezależnie od okoliczności zezwala na obniżenie poziomu zatrudnienia jedynie o 20%. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 6 i 8 kpa Minister wskazał, że organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracyjny wyjaśnił przedsiębiorcy zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Ponadto należy wskazać, że przed wydaniem przedmiotowej decyzji Minister Gospodarki w sposób całościowy rozpatrzył i ocenił zebrany materiał dowodowy w oparciu o przyjęte zasady oceny materiału dowodowego. Ustalenia wskazujące motywy wydania negatywnej decyzji w sprawie, w tym także fakty i dowody, w oparciu o które organ wydał rozstrzygniecie, oraz podstawa prawna, wskazane zostały w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Reasumując Minister Gospodarki uznał zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za niezasadne, orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji niestwierdzającej wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] października 2015 r. skarżący zarzucił: 1) na podstaw« art 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego tj.: a) przepisu art. 19 ust 5 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 282 - j.t.) w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy dokonanej mocą ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1854) poprzez jego błędną wykładnią skutkującą przyjęciem, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia strefowego, ponieważ Spółka nie spełniła określonych warunków jego udzielenia (obowiązek zatrudnienia [...] pracowników), podczas gdy. w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] korzystanie z tego zezwolenia stało się dla Spółki na skutek zmiany okoliczności faktycznych bezprzedmiotowe, zaś bezprzedmiotowość w rozumieniu w/w przepisu nie oznacza, jak błędnie twierdzi organ, bezprzedmiotowości samego zezwolenia, b) przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o sse w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że nie jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia strefowego ze względu na istnienie przedmiotu rozstrzygnięcia, podczas gdy na stwierdzenie wygaśnięcia pozwala także ustalenie, że na skutek zmiany stanu faktycznego niemożliwe okaże się wykonanie zezwolenia strefowego, co stanowi samodzielną przesłankę stwierdzenia bezprzedmiotowości zezwolenia, nawet w przypadku gdy przedmiot rozstrzygnięcia istnieje nadal, c) przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o sse w związku z art. 19 ust. 3 ustawy o sse poprzez ich błędną wykładnię skutkującą zrównaniem skutków stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia strefowego ze skutkami jego cofnięcia, pomimo że decyzja cofająca zezwolenie jest wynikiem uznania, że przedsiębiorca z przyczyn leżących po jego stronie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z zezwolenia, która to sytuacja nie zachodzi w okolicznościach niniejszej sprawy, co uzasadnia stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, d) przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o sse w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, pomimo że zachodziły ku temu podstawy, co spowodowane było zaniechaniem ustalenia bezprzedmiotowości korzystania z zezwolenia strefowego przez Spółkę, dla której ze względu na otwarcie likwidacji i zaprzestanie prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej na terenie strefy, niemożliwe stało się dalsze korzystanie z zezwolenia strefowego Nr [...], a stwierdzenie jego wygaśnięcia leży w interesie Spółki, e) przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o sse poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wygaszenie zezwolenia nr [...] jest dopuszczalne wyłącznie w,razie spełnienia przesłanek z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wskutek czego w ogóle nie został zastosowany art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., a organ nie ustalił okoliczności faktycznych określonych w tym przepisie oraz pominął go w podstawie prawnej, f) przepisu art. 4 ust. 4 i art. 12 ustawy o sse oraz przepisów § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 232, poz. 1548 ze zm.) poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunki pomocy publicznej (zwolnienia podatkowego) określone są nie tylko w przepisach prawa,, lecz również w zezwoleniu strefowym, podczas gdy przepisy prawa wyczerpująco określają warunki pomocy publicznej (zwolnienia podatkowego), a jedyny jego związek z zezwoleniem strefowym związany jest z cofnięciem we właściwym trybie zezwolenia strefowego, g) przepisu art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 851 - j.t., ze zm.) w związku z art. 19 ust. 5 ustawy o sse poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia strefowego, przedsiębiorca jest zwolniony z podatku dochodowego tylko za okres korzystania z zezwolenia i ma obowiązek rozliczenia kosztów podatkowych zgodnie z treścią w/w przepisu art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p., co skutkowało nieprawidłowym uznaniem przez organ, że skoro w okresie wykonywania zezwolenia strefowego Spółka korzystała ze zwolnienia podatkowego w zakresie podatku dochodowego, to jest zobowiązana do wypełnienia wszystkich obowiązków wynikających z tego zezwolenia, nawet tych które zgodnie z treścią zezwolenia miałaby wykonać w okresie przypadającym po zaprzestaniu wykonywania zezwolenia strefowego. Organ nie uwzględnił faktu, że zaprzestanie to nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez Spółkę; 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) przepisu art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Nr [...] r. z dnia [...] kwietnia 2015 r., pomimo istnienia podstaw do jej uchylenia w całości i w tym zakresie orzeczenia o stwierdzeniu wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] z dnia [...] października 2007 r., b) przepisu art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez odniesienia się do wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (i poprzedzających go pismach Spółki) okoliczności faktycznych wskazujących, że w dacie złożenia wniosku o wygaszenie zezwolenia strefowego dalsze korzystanie z tego zezwolenia stało się dla Spółki .bezprzedmiotowe, jak również potwierdzających, że z przyczyn niezależnych od Spółki nie został dopełniony warunek, z zastrzeżeniem którego wydane zostało zezwolenie nr [...], i w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy, c) przepisu art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie, że: - w terminie do dnia [...] grudnia 2012 r. Spółka miała obowiązek zatrudnienia [...] pracowników i utrzymania zatrudnienia na tym poziomie do dnia [...] grudnia 2016 r., podczas gdy w okresie do [...] grudnia 2012 r. do [...] grudnia 2016 r. Spółka miała obowiązek zatrudnienia narastająco [...] pracowników, zaś do [...] grudnia 2012 r. miała zatrudnić [...] pracowników, co skutkowało pominięciem przez Ministra Gospodarki tej okoliczności faktycznej, że w okresie, w którym Spółka miała zatrudnić [...] pracowników (od [...] grudnia 2012 r. do [...] grudnia 2016 r.) zaprzestała ona prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy i rozpoczęła proces likwidacji rezygnują z korzystania z zezwolenia strefowego Nr [...], a co za tym idzie - ze zwolnienia od podatku dochodowego, - całkowite pominięcie faktu, że w okresie od 2007 r. (po otrzymaniu zezwolenia w dniu [...].10.2007 r.) do 2013 r. Spółka faktycznie skorzystała ze zwolnienia podatkowego w roku 2008 i 2011 (Spółka wykazała wtenczas dochód strefowy), natomiast w latach: 2007, 2009, 2010, 2012 i 2013 (do dnia [...].07.2013 r.) Spółka nie korzystała z pomocy publicznej (Spółka w tym okresie wykazywała stratę strefową); - które to naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż na ich podstawie Minister Gospodarki organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, pomimo że powinien stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia strefowego Nr [...]. Mając na względzie powyższe naruszenia, opierając się na treści art. 145 § 1 pkt. 1) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2015 r. oraz [oprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2515 r., strona wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację, jaką przedstawił w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ja decyzja I instancji zostały podjęte z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy dwóch kwestii prawnych: relacji prawnej przepisów art. 19 ust. 5 u.s.s.e. i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz znaczenia pojęcia "bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej", o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., w kontekście regulacji zawartej w art. 19 ust. 5 u.s.s.e. Należy wyjaśnić, że specjalną strefą ekonomiczną, zgodnie z art. 2 u.s.s.e., jest wyodrębniona zgodnie z przepisami ustawy, niezamieszkała część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na której terenie może być prowadzona działalność gospodarcza na zasadach określonych ustawą. Jak wynika z art. 12 u.s.s.e., dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.s.s.e., zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa. Zezwolenie, jak stanowi art. 19 ust. 3 u.s.s.e., może być cofnięte albo zakres lub przedmiot działalności określony w zezwoleniu może zostać ograniczony, jeżeli po stronie przedsiębiorca zaistnieją okoliczności wskazane w tym ustępie. Przepisy art. 19 ust. 4 i ust. 5 u.s.s.e., przewidują także, na wniosek przedsiębiorcy, możliwość zmiany zezwolenia lub wydanie decyzji o wygaśnięciu zezwolenia. Art. 19 ust. 5 u.s.s.e. ( przed nowelizacją) stanowi, że na wniosek przedsiębiorcy minister właściwy do spraw gospodarki stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie zezwolenia. Zgodzić się należy z Ministrem Gospodarki, że proceduralną podstawę stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia stanowi art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Rację ma Minister Gospodarki stwierdzając, że norma, która wynika z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., obliguje organ administracji publicznej do stwierdzenia wygaśnięcie decyzji, w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa oraz jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Zdaniem Sądu fundamentalne znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia ustalenia, która ze wskazanych dwóch sytuacji zachodzi w przedmiotowej sprawie. Minister Gospodarki uchylił się od wyjaśnienia tej kwestii przyjmując, słusznie zresztą, że w obu sytuacjach jedną z obligatoryjnych przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jest jej bezprzedmiotowość i ograniczając się jedynie do analizy tej przesłanki bez odniesienia się do treści art. 19 ust. 5 u.s.s.e. Tymczasem ustalenie, iż w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa, determinuje ocenę bezprzedmiotowości spornego zezwolenia przez pryzmat spełnienia przesłanki z art. 19 ust. 5 u.s.s.e., tj. rezygnacji przez przedsiębiorcę z dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej poprzez wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że: "Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Nie ulega jednak wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś, czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 in principio. Należy bowiem wskazać, że przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych nie jest bezprzedmiotowość decyzji, lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych (...) W związku z tym należy podzielić pogląd, że w takich przypadkach uregulowanie prawne zawarte w art. 162 § 1 pkt 1 ma charakter odesłania do przepisów szczególnych (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 751), nawet wówczas, gdy określone w tych przepisach przesłanki wygaśnięcia decyzji są mocno powiązane z bezprzedmiotowością decyzji (...) W przypadku zaś, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, bowiem należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony" (tak: A. Wróbel w "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071)" M. Jaśkowska, A. Wróbel, Lex/el., 2014). W świetle powyższego należy stwierdzić, że wystąpienie do Ministra Gospodarki, w trybie art. 19 ust. 5 u.s.s.e., z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, oznacza bezprzedmiotowość tego zezwolenia, obligującą organ, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., do stwierdzenia jego wygaśnięcia z mocy art. 19 ust. 5 u.s.s.e. Niezależnie od powyższego, podkreślenia również wymaga, iż zdaniem Sądu, Minister Gospodarki, nieprawidłowo przełożył pojęcie "bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej", na okoliczności niniejszej sprawy. Organ uznał, że skoro Skarżący skorzystał z pomocy publicznej na podstawie spornego zezwolenia, to zezwolenie to nie może stać się bezprzedmiotowe pomimo wniosku Skarżącego o stwierdzenie jego wygaśnięcia, ponieważ Skarżący jest związany obowiązkami wynikającymi z zezwolenia, co oznacza, że nadal istnieje przedmiot stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie spornego zezwolenia. Należy jednak wskazać, że zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej, stanowi podstawę do skorzystania przez przedsiębiorcę z przywilejów, o których mowa w art. 12 u.s.s.e., przy spełnieniu jednocześnie warunków wymienionych w tym zezwoleniu. Zezwolenie to, z jednej strony, umożliwia skorzystanie z uprawnień przez jego adresata, z drugiej strony nakłada obowiązki. Przedmiotem stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie spornego zezwolenia są zatem zależne od siebie uprawnienia i obowiązki. Odstąpienie od wymogu spełnienia przez przedsiębiorcę warunków prowadzenia działalności w specjalnej strefie ekonomicznej, pozbawiałoby go podstaw do skorzystania z przywilejów, o których mowa w art. 12 u.s.s.e., co wiązałoby się z ustaniem prawnego bytu przedmiotu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie zezwolenia. Rezygnacja przez przedsiębiorcę z dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej i korzystania z przywilejów, o których mowa w art. 12 u.s.s.e., uzasadnia odstąpienie od wymogu spełnienia przez przedsiębiorcę warunków prowadzenia działalności w specjalnej strefie ekonomicznej, co również wiąże się z ustaniem prawnego bytu przedmiotu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie zezwolenia. W ocenie Sądu, organ nieprawidłowo zastosował pojęcie "bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej", ponieważ błędnie przełożył na kwestię wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, będącą przedmiotem ocenianego przez Sąd postępowania administracyjnego, kwestię ewentualnych skutków wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie tego zezwolenia, która w żadnym razie nie była przedmiotem tego postępowania. Organ stwierdził, że odmienna od przedstawionej przez niego interpretacja przepisu art. 19 u.s.s.e., mogłaby stanowić podstawę obejścia przepisów o cofnięciu zezwolenia i związanych z tym skutków, w postaci konieczności zwrotu nienależnie pobranej pomocy publicznej. Na powyższy problem zwrócił uwagę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta, w piśmie z [...] sierpnia 2012 r. nr [...], w którym wskazano, że: "(...) w każdym przypadku udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej, np. pomocy udzielanej w SSE, gdzie przedsiębiorcy wydawane jest zezwolenie, (...), w praktyce nabycie prawa do pomocy ma zawsze charakter warunkowy. Zarówno bowiem w przypadku zezwolenia na działalność w SSE, (...), przedsiębiorca zobowiązuje się do dokonania m.in. inwestycji o konkretnych parametrach i jest oczywistym, że w przypadku kiedy inwestycja nie zostanie w pełni zrealizowana, pomoc w takim przypadku przedsiębiorcy się nie należy. Nie ulega także wątpliwości, iż przypadek, w którym przedsiębiorca nie zrealizował warunków, na jakich pomoc została mu udzielona, a mimo to zachowałby prawo do pomocy, nie byłby akceptowalny dla Komisji Europejskiej. W przypadku powzięcia informacji przez Komisję Europejską o takiej sytuacji, prawdopodobnie zostałoby wszczęte postępowanie wyjaśniające zmierzające do windykacji udzielonej pomocy. Jednocześnie brak sankcji w przepisach prawa krajowego w przypadku wygaśnięcia zezwolenia, nie byłby żadną okolicznością usprawiedliwiającą naruszenia unijnego prawa z zakresu pomocy publicznej". W nawiązaniu do powyższego, Sąd podkreśla, że możliwość uniknięcia konieczności zwrotu nienależnie pobranej pomocy publicznej, podkreślaną przez organ, w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia spornego zezwolenia, nie może być podstawą interpretacji art. 19 ust. 5 u.s.s.e., zgodnie z którą podmiot, który zaczął korzystać z pomocy publicznej w ramach zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej, traci uprawnienie do wnioskowania na podstawie tego przepisu o stwierdzanie wygaśnięcia tego zezwolenia, do momentu wywiązania się z obowiązków jakie zostały na niego nałożone w zezwoleniu. Taka wykładnia omawianej normy, stanowi interpretację contra legem, a decyzje wydane na tej podstawie stanowią obrazę art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Sąd pragnie dodać, że Skarżący, twierdził, iż z pomocy publicznej nie korzysta. Minister Gospodarki w zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący skorzystał z pomocy publicznej. Brak jednak wyjaśnienia przez Ministra Gospodarki tej okoliczności, stanowiłby istotne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, gdyby Sąd zgodził się z przyjętą przez organ interpretacją art. 19 ust. 5 u.s.s.e. i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz rozumieniem pojęcia "bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej". W świetle przedstawionego powyżej stanowiska Sądu, należy stwierdzić, że Minister Gospodarki naruszył przepisy art. 19 ust. 5 u.s.s.e. oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i nie uwzględnienie faktu, że art. 19 ust. 5 u.s.s.e., stanowi szczególną regulację w stosunku do art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., co oznacza, że pojęcie "bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej", o którym mowa w tym przepisie, należy interpretować przez pryzmat regulacji szczególnej. W konsekwencji wydając decyzje w oparciu o prawotwórczą interpretację przepisów prawa, naruszył art. 6 k.p.a. Organ rozpoznając ponownie sprawę, uwzględni wskazane stanowisko Sądu w przedmiocie wykładni art. 19 ust. 5 u.s.s.e. oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania, Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.