VI SA/Wa 3069/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. Anna Węgorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi N. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę Przedmiotem skargi N. R. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...]; [...] cofającą Stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. l.dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. wydał Skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów łowieckich. W dniu [...] października 2023 r. miała miejsce interwencja domowa funkcjonariuszy Policji (KPP O.) w związku z wszczęciem przez Stronę awantury domowej. W tym samym dniu wszczęto w rodzinie Strony procedurę "Niebieskie Karty". Doszło nadto do zatrzymania Skarżącego przez Funkcjonariuszy Policji. Ustalono, że osobą stosującą przemoc jest Skarżący. W związku z powyższym Skarżącemu odebrano broń, w trybie zabezpieczenia. Następnie pismem z dnia 27 listopada 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R., w oparciu o art. 19a ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zobowiązał Skarżącego do przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających możliwość dysponowania bronią. W dniu 11 grudnia 2023 r. Skarżący przedstawił organowi Policji orzeczenia: psychologiczne nr [...] oraz lekarskie nr [...] stwierdzające odpowiednio, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Pismem z dnia 4 stycznia 2024 r. Skarżący został poinformowany, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. wniósł odwołanie od orzeczenia lekarskiego nr [...]. Orzeczeniem lekarskim nr [...], wydanym w trybie odwoławczym, stwierdzono, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. W związku z powyższym, pismem z dnia 10 kwietnia 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. poinformował Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Postępowanie to zostało zakończone decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2024 r. (dalej także: "organ I instancji") cofającą Stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 485). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni nastąpiło z uwagi na ustalenie, że Strona nie może dysponować bronią. Wynika to z orzeczenia lekarskiego nr [...], w treści którego stwierdzono, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Odwołanie od tej decyzji w ustawowym terminie wniósł Skarżący, zarzucając organowi I instancji naruszenie: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.". W treści odwołania wskazano m.in. że w aktach sprawy znajdują się też opinie, z których wynika, iż Skarżący może dysponować bronią. W związku z powyższym uzasadnione było powołanie dalszego biegłego. Podniesiono także, że postępowanie zostało wszczęte w związku z nieuprawnionymi informacjami oraz iż Skarżący nie wymaga żadnego rodzaju pomocy zdrowotnej. Cieszy się nadto pozytywnymi opiniami w środowisku. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2024 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. W treści decyzji organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. wydane przez jednostkę odwoławczą organ ustalił, iż Strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Ta okoliczność determinowała cofnięcie Stronie pozwolenia na broń. Organ wyjaśnił przy tym, że wiążąca jest dla niego treść orzeczenia lekarskiego, w tym wypadku wydanego w trybie odwoławczym. Nie jest przy tym uprawniony do oceny z jakich przyczyn orzeczenie negatywne dla Strony zostało wydane, tzn. które z badań cząstkowych wymaganych do wydania orzeczenia lekarskiego miało wpływ na jego treść. Skargę na powyższą decyzję wniósł Skarżący, zaskarżając ją w całości. Decyzji zaskarżonej zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasad prawdy obiektywnej oraz praworządności polegające na niezebraniu przez organ i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niewszechstronnym rozważeniu zebranego materiału dowodowego poprzez: a) pominięcie okoliczności, iż Strona przedstawiła w toku postępowania orzeczenie lekarskie i psychologiczne, zgodnie z którymi jego stan psychofizyczny umożliwia korzystanie z broni, b) przyjęcie, że Skarżący jest uzależniony od alkoholu, c) pominięcie faktu, że Skarżący przynależy do Polskiego Związku Łowieckiego, d) pominięcie faktu, że procedura "Niebieskie Karty" została wszczęta przez żonę Skarżącego bezzasadnie z uwagi na nieporozumienia małżeńskie, e) pominięcie dowodów poświadczających, że Skarżący nie jest uzależniony od alkoholu i nie wykazuje zaburzeń psychicznych, w tym oświadczenia żony Skarżącego oraz przesłuchania Strony, f) niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, podczas gdy z orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wynikało, że stan psychofizyczny Skarżącego umożliwia korzystanie z broni, a wywiad środowiskowy nie wykazał żadnych uzależnień Skarżącego, co doprowadziło do wydania nieprawidłowej decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o: uchylenie decyzji zaskarżonej w całości i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie Skarżący wniósł o wystąpienie przez sąd do KPP w O. o przesłanie notatki z przebiegu interwencji na terenie nieruchomości przy ul. [...] w K., na fakt braku agresji po stronie Skarżącego, nieporozumienia pomiędzy małżonkami, braku spełniania przez Skarżącego przesłanek z art. 15 ust. 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, bezzasadności cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Skarżący zdał egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz umiejętności posługiwania się nią, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Nadto został przyjęty do Polskiego Związku Łowieckiego, uzyskał podstawowe uprawnienia do polowania. Jednocześnie z orzeczenia psychologicznego wynikało, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Mimo tego odebrano Stronie pozwolenie na posiadanie broni. Strona zaakcentowała, że Skarżący posiada pozytywną opinię w środowisku lokalnym, a z wywiadu środowiskowego wynika m.in., że nie wszczyna awantur i nie nadużywa alkoholu. Tym samym, zdaniem Skarżącego, nie sposób uznać by nie spełniał przesłanek do posiadania broni. Podkreślił, że nie tylko nie wykazuje zakłóceń czynności psychicznych, ale i nie wymaga żadnego rodzaju pomocy zdrowotnej. Tym samym nie zachodziły przesłanki do odebrania Stronie pozwolenia na poosiadanie broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2024 r. cofającą Stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej do celu łowieckiego. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 485). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy "Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.". Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego ((Dz. U. z 2022 r. poz. 2123 oraz z 2023 r. poz. 1972), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2) oraz uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4). Przepis art. 18 ustawy o broni i amunicji w ust. 1 wskazuje na obligatoryjne przesłanki cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Oznacza to, że w sytuacji gdy właściwy organ stwierdzi istnienie chociażby jednej z przesłanek wskazanych w tym przepisie zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń. Zauważyć przy tym należy, że posiadacz broni powinien dawać rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. W polskim porządku prawnym posiadania bronie jest reglamentowane i podlega restrykcyjnej ocenie. Nie jest prawem podmiotowym lecz przywilejem obwarowanym szczególnymi wymogami. W ocenie Sądu, w sprawie zakończonej decyzją zaskarżoną zaistniała obligatoryjna podstawa do cofnięcia Stronie pozwolenia na posiadanie broni do celu łowickiego. Analiza akt sprawy dowodzi, że w toku postępowania administracyjnego, organy zebrały i rozpatrzyły kompletny materiał dowodowy, ustalając na jego podstawie stan faktyczny sprawy. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej, w tym wynikających z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ od oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zobowiązanie do poddania się Strony badaniom lekarskim i psychologicznym zostało oparte o przepis art. 19a ust. 4 ustawy o broni i amunicji, stosownie do którego "Osoba, której zgodnie z ust. 1 została odebrana broń, amunicja oraz dokumenty potwierdzające posiadanie broni, jest obowiązana do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, o których mowa w art. 15a.". Ustęp 1 tego przepisu wskazuje m.in., że osobie posiadającej broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni Policja odbiera za pokwitowaniem broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku: wszczęcia procedury "Niebieskie Karty" w związku z zagrożeniem życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (pkt 1) czy zatrzymania tej osoby w związku ze stosowaniem przez nią przemocy domowej (pkt 2). W sprawie niewątpliwie w związku z interwencją domową mającą miejsce w dniu [...] października 2023 r., wobec stosowania przemocy wobec żony, doszło do zatrzymania Skarżącego (patrz: protokół zatrzymania osoby k. 55). W tym samym dniu wszczęto procedurę "Niebieskie Karty". Jako osobę stosującą przemoc wskazano Stronę (k. 66-63). Prewencyjnie odebrano Stronie posiadaną broń. A zatem zaszła podstawa do zobowiązania Strony do poddania się badaniom o których mowa w art. 15a ustawy o broni i amunicji i przedłożenia stosownych zaświadczeń organowi Policji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący przedłożył orzeczenie lekarskie z dnia 5 grudnia 2023 r. nr [...] stwierdzające, iż nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia 5 grudnia 2023 r. stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy i może dysponować bronią. W wyniku wniesionego przez organ I instancji odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...] wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, że Skarżący należy do osób wymienionych w 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a jego uzasadnienie nie budzi zastrzeżeń. Prawidłowo bowiem organy Policji ustaliły w oparciu o ww. orzeczenie lekarskie nr [...], że Skarżący nie może dysponować bronią z uwagi na przynależność do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Jeżeli bowiem uprawniony lekarz w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności do dysponowania bronią, to stanowi to okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń, czy też cofnięcia takiego pozwolenia (por. wyrok NSA z 4.03.2020 r. II OSK 1082/18). W orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że ostateczne orzeczenie lekarskie czy psychologiczne nie podlegają dalszej weryfikacji w toku postępowania administracyjnego przed organami Policji. Oznacza to, że decyzja administracyjna w takim przypadku ma charakter związany. Ustawodawca w przedmiotowych przypadkach nie przyznał organom Policji prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie albo psychologiczne wyklucza możliwość dysponowania bronią (por. wyrok WSA w Warszawie z 28.02.2018 r. II SA/Wa 1448/17; por. także wyrok NSA z 17.05.2005 r. OSK 1273/04, wyrok NSA z 21.11.2012 r. II OSK 1292/11). Tym samym cofając Stronie pozwolenie na posiadanie broni organ odwoławczy nie naruszył art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazać należy, że organy Policji nie były uprawnione do weryfikowania ostatecznego orzeczenia lekarskiego w zakresie jego merytorycznej zawartości, stąd nie miały obowiązku gromadzenia materiału dowodowego, który miałby na celu podważenie okoliczności nim stwierdzonych. Zdaniem Sądu, w odniesieniu do ostatecznego orzeczenia lekarskiego nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu w postępowaniu administracyjnym. Zauważyć bowiem trzeba, że orzeczenie to wydawane jest w ramach odrębnej procedury przewidzianej ustawą o broni i amunicji. Tryb wynikający z ustawy o broni i amunicji przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie poprzez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h ustawy o broni i amunicji. W sprawie niniejszej organ I instancji skorzystał z tej możliwości, zatem wobec ostatecznego negatywnego dla Skarżącego orzeczenia lekarskiego, nie może on skutecznie powoływać się na pozytywne orzeczenie lekarskie nr [...]. W świetle powyższego pozytywny wywiad środowiskowy, przeprowadzony w toku postępowania o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, zakończenie procedury "Niebieskie Karty" czy brak skazania prawomocnym wyrokiem karnym nie mogą stanowić okoliczności podważających wynik przeprowadzonych badań lekarskich. Również i wywody Strony, że Skarżący nie wykazuje zakłóceń czynności psychicznych ani żadnych innych związanych ze zdrowiem, ostatecznego orzeczenia lekarskiego nie podważają. Stosownie do art. 15a ust. 2 ustawy o broni i amunicji "Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze.". Lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie ww. wyników badań (art. 15f ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Zdaniem Sądu, w sprawie została zachowana procedura odwoławcza od orzeczenia, o której mowa w art. 15h ustawy o broni i amunicji. Ostateczne orzeczenie lekarskie zostało sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2178), stosownie do § 6 tego rozporządzenia. Sąd zauważa przy tym, że ani przepisy ustawy o broni i amunicji, ani ww. rozporządzenie nie przewidują sporządzania przez lekarza upoważnionego uzasadnienia do (ostatecznego) orzeczenia lekarskiego. Stąd zarzut skargi, że ostateczne orzeczenie lekarskie nie wskazuje przyczyn medycznych będących podstawą jego wydania, nie może podważyć wyniku przeprowadzonych badań, a to stwierdzenia, że Strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może posługiwać się bronią. W kontekście powyższego zeznania żony Skarżącego czy wyjaśnienia samego Skarżącego nie mogłyby podważyć ustaleń faktycznych w sprawie. Zatem nieprzeprowadzenie ww. dowodów nie stanowi o naruszeniu art. 75 § 1 k.p.a. Zgodzić się należy co do zasady ze Skarżącym, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, z tym jednak zastrzeżeniem, że organ zobowiązany jest do przeprowadzenia tylko tych dowodów, na wniosek strony albo z urzędu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). W sprawie ani oświadczenie żony Skarżącego, ani wyjaśnienia samego Skarżącego, ani przynależność do Związku Łowieckiego, ze ww. wyżej względów, nie mogłyby doprowadzić do zaprzeczenia okoliczności ustalonej na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego, że Skarżący nie może dysponować bronią. W tej sytuacji brak jest podstaw do skutecznego zarzucenia organowi naruszenia przepisów postępowania, w tym w sposób opisany przez Stronę w pkt 1 skargi. Sąd oddalił wniosek Strony o zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji O. o nadesłanie notatki z przebiegu interwencji i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z tego dokumentu na okoliczność braku agresji Skarżącego, nieporozumienia między małżonkami, braku spełniania przesłanek "z art. 15 ust. 2 i 4 ustawy o broni i amunicji", bezzasadności cofnięcia pozwolenia posiadanie broni, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Sąd zwraca uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się notatka urzędowa z dnia [...] października 2023 r. sporządzona przez funkcjonariusza Policji pełniącego służbę w ww. jednostce (k. 62). Wchodzi zatem w poczet materiału dowodowego sprawy. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani postępowania, w tym wskazanych w skardze, w stopniu który uzasadniałby wyeliminowanie decyzji zaskarżonej z obrotu prawnego, stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Dlatego w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji o oddaleniu skargi.