VI SA/Wa 3076/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia "(...)" września 2021 r. nr "(...)" w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP RP" lub "organ") z [...] września 2021 r. Skarżoną decyzją organ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu [...] września 2021 r. sprawy z wniosku [...] (dalej: "uczestnik" lub "wnioskodawca") o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem" nr [...] udzielonego na rzecz E. P. (dalej: "skarżąca" lub "uprawniona"), na podstawie art. 94 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410, dalej: "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., unieważnił prawo ochronne na wzór użytkowy pt.: "Płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem" nr [...] i przyznał uczestnikowi od skarżącej kwotę w wysokości 2600 zł (słownie: dwa tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Pismem z 11 lutego 2020 r. uczestnik złożył wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem" nr [...] udzielonego na rzecz skarżącej z pierwszeństwem od [...] września 2013 r. Uzasadniając wniosek, uczestnik jako podstawę swojego żądania wskazał art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 94 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Ponadto na rozprawie w dniu [...] września 2021 r. wnioskodawca wskazał dodatkową podstawę prawną, tj. art. 5 k.c., podnosząc zarzut nadużycia spornego prawa ochronnego. Wnioskodawca wywodził swój interes prawny z okoliczności, że jest realnym konkurentem uprawnionej w zakresie produkcji wyrobów budowlanych z tworzyw sztucznych, w tym płotków dla małych zwierząt o cechach według spornego wzoru. Ponadto wskazał, że uprawniona wystąpiła 29 lipca 2019 r. przeciwko spółce [...] powiązanej personalnie z wnioskodawcą do Sądu Okręgowego w [...] z pozwem sygn. akt [...] o zaniechanie naruszania spornego prawa ochronnego w związku z realizacją zamówienia na dostawę płotków naprowadzających dla małych zwierząt na budowę odcinka drogi [...] - [...] wytworzonych przez uczestnika. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone z uwagi na niniejsze postępowanie sporne. Do wniosku uczestnik dołączył materiały celem wykazania swojego interesu w niniejszej sprawie. Wnioskodawca wskazał, że w unieważnienie prawa ochronnego w całości uzasadnia to, że przedmiot kwestionowanego prawa wyłącznego pozostaje w swojej istocie nieokreślony jako będący, w świetle jego opisu jednocześnie i wynalazkiem, i wzorem użytkowym, a więc w istocie rzeczy nie będący żadnym z tych dwóch, jako taki jest on bytem pozaprawnym i jego formalne jedynie w tej sytuacji podleganie ochronie powinno zostać zniesione. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiot ochrony i ciążące na nim prawo wyłączne uznać należy za niejawne co do ich charakteru prawnego, co samo w sobie jest podstawą do unieważnienia tego prawa. Uczestnik wskazał także, że w jego ocenie nie został spełniony warunek wymagany do uzyskania prawa ochronnego, jakim jest nowość zakładanego w swoim istnieniu wzoru użytkowego. Na poparcie swych twierdzeń uczestnik wskazał materiały odnoszące się do stanu techniki. Ponadto zdaniem wnioskodawcy nie został spełniony warunek wymagany do uzyskania prawa ochronnego, jakim jest użyteczność rozwiązania przeznaczonego do ochrony jako wzór użytkowy. Uczestnik wskazał, że przedmiotowy wzór w aspekcie swej użyteczności nie jest jakkolwiek bardziej użyteczny od wzorów wcześniejszych – w ocenie wnioskodawcy uprawniony nie wykazał tego, a nawet nie starał się tego wykazać. Uczestnik wskazał także, że w jego ocenie zakładany w swoim istnieniu wzór użytkowy nie został przedstawiony na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wzór urzeczywistnić. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że ze względu na zastosowanie zwrotów "korzystnie okrągłe" i "korzystnie 5 mm" przedmiot wzoru obejmuje dowolne liczby, kształty i konfiguracje otworów w płycie płotka. Pismem z 25 czerwca 2020 r. skarżąca przedłożyła odpowiedź na wniosek o unieważnienie wzoru użytkowego, w którym wniosła o odrzucenie go w całości. Uprawniona odniosła się do zarzutów podniesionych przez uczestnika we wniosku, wskazując m.in. na spełnienie przesłanki nowości i użyteczności, przy odwołaniu się do stanu techniki. Rozprawa w tej sprawie odbyła się [...] września 2021 r., podczas której UP RP odroczył termin ogłoszenia decyzji na dzień [...] września 2021 r. Decyzją z [...] września 2021 r. organ unieważnił prawo ochronne na wzór użytkowy pt.: "Płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem" nr [...] i przyznał uczestnikowi od skarżącej kwotę w wysokości 2600 zł (słownie: dwa tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP RP podniósł, że uczestnikowi przysługiwał w tej sprawie interes prawny, bowiem wnioskodawca jest konkurentem uprawnionej w zakresie produkcji wyrobów budowlanych z tworzyw sztucznych, w tym płotków dla małych zwierząt o cechach według spornego wzoru. Organ podkreślił, że w aspekcie istniejącego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego istnieje interes prawny wnioskodawcy, zwłaszcza że wnioskodawca zainteresowany jest wykorzystywaniem w obrocie płotków o cechach spornego wzoru, który, jego zdaniem, nie był nowy w dacie jego zgłoszenia do ochrony. UP RP wskazał także, że wnioskodawca jest producentem wyrobów budowlanych z tworzyw sztucznych, w tym płotków dla małych zwierząt o cechach według spornego wzoru i wprowadza je do obrotu. Mając na uwadze okoliczności sprawy, uczestnik może zatem domagać się unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy, skoro prawo to może ingerować w sferę uprawnień wnioskodawcy i utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem tego wzoru. UP RP nie podzielił stanowiska wnioskodawcy co do niejednoznacznego charakteru przedmiotu ochrony, bowiem w jego ocenie przedmiot ochrony niewątpliwie jest wzorem użytkowym – został on bowiem zgłoszony jako wzór użytkowy, którego budowa została opisana i pokazana na rysunku. Organ nie podzielił także stanowiska wnioskodawcy co do braku jasnego i wyczerpującego ujawnienia wzoru, gdyż ze względu na zastosowanie zwrotów "korzystnie okrągłe" i "korzystnie 5 mm" przedmiot wzoru obejmuje dowolne liczby, kształty i konfiguracje otworów w płycie płotka. W ocenie UP RP rysunek stanowiący ilustrację wzoru w połączeniu z opisem dostatecznie jasno i wyczerpująco ujawnia budowę spornego wzoru. Zdaniem organu sporny wzór w dacie jego zgłoszenia nie cechował się jednak nowością. Na wstępie UP RP wskazał, że rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki, zgodnie z art. 25 ust. 1 p.w.p., mającym odpowiednie zastosowanie do wzorów użytkowych na mocy art. 100 p.w.p. Organ powołał się na zeznania świadków G. D. i M. W., złożone na rozprawie, z których wynika, że [...] września 2013 r. w związku z przetargiem [...], została przeprowadzona wizja terenowa z udziałem G. D. i M. W. na publicznie dostępnej drodze dojazdowej do autostrady [...] w okolicy węzła [...], na której w tym czasie odbywał się normalny ruch samochodowy i pieszy. Polegała ona na prowizorycznym zamontowaniu elementów płotków firm [...] i [...] oraz porównywaniu tych elementów między sobą i z elementami zamontowanego płotka prawdopodobnie firmy [...] (lub [...]). Tak więc istniała potencjalna możliwość publicznego zapoznania się z prowizorycznie zamontowanymi na publicznej drodze elementami płotków firm [...] i [...] z drenażem, ukazanymi w dokumentacji fotograficznej z wizji terenowej z [...] września 2013 r. obejmującej 10 zdjęć płotków i ich elementów, którą sporządził w trakcie tej wizji M. W. jako inspektor nadzoru inwestorskiego (patrz k.256, 258, T.II, akt. [...]). Jak widać na ww. zdjęciach, każdy z zamontowanych na publicznej drodze elementów płotków z drenażem firm [...] i [...] stanowi płytowy płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem, w którym w płycie płotka wykonane są otwory, których światło zakrywa siatka przymocowana do płyty płotka. Tak więc, w trakcie ww. wizji terenowej z [...] września 2013 r., tj. przed datą zgłoszenia spornego wzoru do ochrony w dniu [...] września 2013 r., wbrew twierdzeniom uprawnionego, doszło do podania do wiadomości publicznej wzoru o wszystkich zastrzeganych cechach spornego wzoru podlegających ocenie nowości spornego wzoru. Organ podkreślił także, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności zgodnych zeznań ww. świadków uprzedzonych o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. UP RP podkreślił, że brak nowości spornego wzoru jest samoistną podstawą do jego unieważnienia, w związku z czym organ odstąpił od rozpatrywania pozostałych zarzutów w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji organ, na podstawie art. 94 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., unieważnił prawo ochronne na wzór użytkowy pt.: "Płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem" i przyznał uczestnikowi od skarżącej kwotę 2600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję UP RP w całości i zarzucając następujące naruszenia: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o szczątkowy i niekompletny, materiał dowodowy przedłożony przez wnioskodawcę w postaci wyselekcjonowanych przez wnioskodawcę kart dokumentacji przetargowej numer [...] dotyczącej wykonania dodatkowych zabezpieczeń batrachofauny na odcinku [...] - [...] autostrady [...] oraz dokumentu prywatnego zatytułowanego, jako "NOTATKA SŁUŻBOWA" datowanego na dzień [...] października 2013 r. wraz 10 fotografiami i dokonaniu błędnych ustaleń wedle których w trakcie postępowania przetargowego, tj. w dniu [...] września 2013 r. została przeprowadzona wizja terenowa, a zatem przed złożeniem przez uprawnioną wniosku o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy pn.: "Płytowy płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem" ([...] września 2013 r.), w czasie której to wizji terenowej miało rzekomo dojść do ujawnienia do powszechnej wiadomości spornego wzoru użytkowego, co skutkowało błędnym ustaleniem, że wzór użytkowy nie cechował się nowością, podczas, gdy zważywszy na fakt, iż: a. do przekazania placu budowy wykonawcy (G. D. Zakład Urządzania Terenów Zielonych [...]) doszło w dniu [...] października 2013 r., b. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] w żadnym z pism nie potwierdziła by w dniu [...] września 2013 r. została przeprowadzona wizja terenowa, a ponadto w odpowiedziach z 29 sierpnia 2013 r. na zadane przez uczestników przetargu pytania odmówiła udziału swoich przedstawicieli w wizji terenowej, c. dokument zatytułowany "NOTATKA SŁUŻBOWA" dotyczący rzekomej wizji terenowej jest datowany na dzień [...] października 2013 r., d. w treści dokumentu zatytułowanego "NOTATKA SŁUŻBOWA" nie ma nawet wzmianki o tym by w dniu [...] września 2013 r. w trakcie wizji terenowej miały być prezentowane płotki z drenażem z wklejaną siatką, lecz mowa jest ogólnikowo o płytowych wygrodzeniach herpetologicznych (pełnych i perforowanych), e. świadek M. W., który miał brać udział w rzekomej wizji terenowej, jako inspektor nadzoru inwestorskiego na rozprawie w dniu [...] września 2021 r. zeznał, że - cyt.: "Nie wiem czy w momencie kiedy uczestniczyłem w spotkaniu miałem podpisaną umowę na nadzór inwestorski", jak również, że - cyt.: "Na spotkaniu w dniu [...].09.2013 r. reprezentowałem przyszły nadzór inwestorski", f. świadek G. D., który również miał brać udział w rzekomej wizji terenowej, jako wykonawca, mimo że wówczas nie łączyła go jeszcze umowa z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], na rozprawie w dniu [...] września 2021 r. zeznał, że "Takie płotki zamówiłem w firmie [...] w pierwszej połowie października 2013 roku", - okolicznością nieudowodnioną jest przeprowadzenie wizji terenowej w dniu [...] września 2021 r., w toku której miało dojść do ujawnienia wszystkich istotnych cech spornego wzoru; 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez obdarzenie walorem wiarygodności zeznań złożonych przez świadka G. D. dotyczących w szczególności odbycia w dniu [...] września 2013 r. wizji terenowej, w trakcie której miał zostać podany do publicznej wiadomości sporny wzór użytkowy, z tej przyczyny, że świadek został przecież pouczony przez przewodniczącego kolegium orzekającego o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań oraz z uwagi na złożenie przez uprawnioną już po zamknięciu rozprawy pisma procesowego z 28 września 2021 r., w którym uprawniona krytycznie odniosła się do treści zeznań złożonych przez w/w świadka, wytykając nieścisłości w zeznaniach oraz zgłosiła nowe wnioski dowodowe, podczas gdy obowiązkiem organu było dokonanie oceny wiarygodności zeznań złożonych przez świadka przede wszystkim przez pryzmat tego, że: a. świadek zakwestionował by kiedykolwiek kontaktował się z uprawnioną, mimo że w aktach sprawy zalega wiadomość e-mail skarżącej z 4 września 2013 r. skierowana do świadka zawierająca ofertę na dostawę płotków naprowadzających, b. wnioskodawca nie wykazał, by [...] (RFN) rzeczywiście na przełomie sierpnia i września 2013 r. dostarczył dla G. D. Zakład Urządzania Terenów Zielonych [...] płotek naprowadzający z drenażem z wklejaną siatką, c. w dacie otwarcie ofert przetargu numer [...] ([...] września 2013 r.) świadek nie wiedział jeszcze, czy zostanie z nim zawarta umowa przez Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] na wykonanie dodatkowych zabezpieczeń batrachofauny, albowiem nie dokonano jeszcze wyboru oferty; 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez obdarzenie walorem wiarygodności zeznań złożonych przez świadka M. W. dotyczących w szczególności odbycia w dniu [...] września 2013 r. wizji terenowej, w trakcie której miał zostać podany do publicznej wiadomości sporny wzór użytkowy, z tej przyczyny, że świadek został przecież pouczony przez przewodniczącego kolegium orzekającego o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań oraz z uwagi na złożenie przez uprawnionego już po zamknięciu rozprawy pisma procesowego z dnia 28 września 2021 r., w którym uprawniony krytycznie odniósł się do treści zeznań złożonych przez w/w świadka, wytykając nieścisłości w zeznaniach, oraz zgłosił nowe wnioski dowodowe, podczas gdy obowiązkiem organu było dokonanie oceny wiarygodności zeznań złożonych przez świadka przede wszystkim przez pryzmat tego, że: a. świadek w dacie rzekomej wizji terenowej nie pełnił jeszcze funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego, albowiem zgodnie z informacją zawartą w piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z 8 listopada 2021 r. umowa o pełnienie nadzoru inwestorskiego została zawarta dopiero w dniu 4 października 2013 r., b. świadek zeznał, że w wizji terenowej miał wziąć udział przedstawiciel Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], c. z przebiegu rzekomej wizji terenowej, w której udział wziąć mieli świadek G. D. oraz świadek M. W. nie została sporządzona żadna notatka, nagranie ani fotografia datowana na dzień [...] września 2013 r., d. dokument zatytułowany, jako "NOTATKA SŁUŻBOWA" dotyczący rzekomej wizji terenowej jest datowany na dzień [...] października 2013 r., a mimo tego ma dotyczyć okoliczności, które miały mieć miejsce w dniu [...] września 2013 r.; 4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu przez organ błędnych ustaleń faktycznych, co do tego, że "płotek z drenażem firmy [...] powstał jako przeróbka płotka firmy [...] bez drenażu wykonanego na potrzeby realizacji poprzedniego projektu GDDKiA" oraz co do tego, że "zdjęcie płotka z drenażem firmy [...] z napisem 6.12.13 dotyczy późniejszego wyrobu tej firmy", mimo faktu, że organ nie dysponował jakimikolwiek dowodami potwierdzającymi te rzekome okoliczności oraz mimo faktu, że nawet wnioskodawca tak nie twierdził, podczas gdy zważywszy na okoliczność, że: a. świadek G. D. w dacie [...] września 2013 r. nie mógł dysponować płotkiem naprowadzającym z oznakowaniem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], skoro zamówienie na ich wyprodukowanie przez spółkę [...] (RFN) świadek miał złożyć dopiero w październiku 2013 r., zaś umowa z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] na wykonanie dodatkowych zabezpieczeń batrachofauny została zawarta po w/w dacie, b. uprawniona przedłożyła do akt sprawy wiadomość e-mail z 1 lutego 2014 r. otrzymaną od R. Z. zawierającą fotografię przedstawiającą płotek naprowadzający na którym widnieje napis "[...]" (z j. niem.: wzór), data "6.12.13" oraz prawdopodobnie nieczytelne nazwisko, c. na fotografiach numer 1 i 2, mających stanowić załączniki do "notatki służbowej" z [...] października 2013 r. przedstawione zostały płotki z wcześniejszych realizacji z oznakowaniem "[...]", zaś płotek przedstawiony na fotografii numer 7 nie mógł powstać jako przeróbka płotka z poprzedniej realizacji, albowiem wówczas również widniałoby na nim oznaczenie "[...]", a nie oznaczenie w ramce z dodatkowym napisem: "GDDKiA [...]–[...]", - za niedopuszczalne należy uznać snucie przez kolegium orzekające niczym niepotwierdzonych hipotez, albowiem organ administracji publicznej jest zobowiązany do dokonywania ustaleń faktycznych na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów oraz do przedstawiania swoich wywodów w sposób pewny, logiczny, w ciągu przyczynowo - skutkowym i przekonujący; biorąc pod uwagę fakt, że wnioskodawca odnośnie w/w okoliczności nie przedstawił dowodów, na podstawie których organ mógłby czynić ustalenia; 5. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu zgłoszonych przez wnioskodawcę wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków M. P., P. S. z tego względu, że zeznania na te same okoliczności złożyli już świadek G. D. oraz M. W., którzy mieli być jedynymi uczestnikami opisanej wizji terenowej w dniu [...] września 2013 r., podczas gdy zważywszy na fakt, iż: a. świadek G. D. na rozprawie w dniu [...] września 2021 r. zeznał: "Także na spotkaniu tym były tylko trzy osoby: byłem to ja, pan M. W. i przedstawiciel firmy [...]", b. świadek M. W. na rozprawie w dniu [...] września 2021 r. zeznał, że w spotkaniu brały udział dwie osoby, cyt.:,, W tym spotkaniu brałem udział ja i pan G. D." , jak również, że mimo iż M. P. (przedstawiciela GDDKiA) na spotkaniu nie było, to jest autorem notatki, cyt: "Autorem notatki z dn. [...].10.2013 r. byłem ja oraz pani P.", c. pod treścią dokumentu zatytułowanego, jako "NOTATKA SŁUŻBOWA" dotyczącego rzekomej wizji terenowej, datowanego na dzień [...] października 2013 r. widnieje podpis M. P. jako przedstawiciela Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], - przesłuchanie w charakterze świadka P. S. było uzasadnione koniecznością skonfrontowania zeznań złożonych przez świadków (co do których uprawniona podniosła, że nie polegają one na faktach), co do faktu i miejsca odbycia wizji terenowej w dniu [...] września 2013 r" jej przebiegu oraz osób w niej uczestniczących, skoro świadkowie nie byli zgodni co do obecności świadka P. S.; przesłuchanie w charakterze świadka M. P. było uzasadnione koniecznością ustalenia, kiedy i w jakich okolicznościach została sporządzona notatka służbowa datowana na dzień [...] października 2013 r., czy świadek M. W. rzeczywiście przedłożył do akt dokumentacji przetargowej fotografie, które miały zostać wykonane w dniu [...] września 2013 r. oraz czy świadek M. W. okazał M. P. płotki, jakie miały zostać zaprezentowane przez G. D. i P. S. w dniu [...] września 2013 r. i jak one wyglądały; 6. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu zgłoszonych przez uprawnionego wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków N. P. oraz J. P., gdyż - zdaniem organu "świadek może zeznawać jedynie co do znanych mu okoliczności faktycznych, natomiast nie może zeznawać w zakresie domniemania braku takich okoliczności", podczas gdy zważywszy na fakt, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, brak było podstaw do oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodów z zeznań w/w świadków, zwłaszcza, że świadkowie dysponowali informacjami w przedmiocie otrzymanej w dniu 1 kwietnia 2014 r. fotografii przedstawiającą płotek naprowadzający na którym widnieje napis "[...]" (z j. niem.: wzór) oraz data "6.12.13" i nieczytelne nazwisko, jak również informacji w przedmiocie skontaktowania się z uprawnioną przez świadka G. D. w dniu 4 września 2013 r. w sprawie płotków naprowadzających 7. art. 94 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym przyjęciu, że potencjalna możliwość zapoznania się z wzorem użytkowym świadczy o publicznym ujawnieniu wzoru użytkowego, podczas, gdy zważywszy na fakt, iż: a. zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy wizja terenowa miała zostać przeprowadzona "w rejonie autostradowego Węzła [...]", b. świadek G. D. zeznał na rozprawie w dniu [...] września 2021 r., że "Porównywaliśmy również elementy wygrodzeń herpetologicznych" [...] "które były zamontowane w przebiegu ogrodzenia autostradowego, w rejonie miejscowości [...]" [...] "Także na spotkaniu tym były tylko trzy osoby: byłem to ja, pan M. W. i przedstawiciel firmy [...]" [...], "Nie pamiętam czy kogoś tam widziałem wtedy", c. świadek M. W. zeznał na rozprawie w dniu [...] września 2021 r., że "Zdjęcia te wykonałem wzdłuż łącznic autostradowych węzła [...]" [...] "W tym spotkaniu brałem udział ja i pan G. D.", d. ani z twierdzeń wnioskodawcy, ani z zeznań świadków nie wynika, przez jaki okres sporny wzór użytkowy miał być prezentowany, e. z przedłożonych przez wnioskodawcę 10 fotografii, które miały zostać wykonane przez świadka M. W. nie wynika, by w czasie eksponowania płotków przy drodze serwisowej odbywał się tam ruch pojazdów, a tym bardziej pieszych, - zakładając, że w dniu [...] września 2013 r. rzeczywiście miała miejsce wizja terenowa, w której udział wzięli G. D. i M. W., a być może również P. S., nie sposób uznać, by doszło do publicznego zaprezentowania wzoru użytkowego, albowiem krąg osób uzyskujących informację o wzorze użytkowym był ściśle określony, zaś miejsce, w którym miało dojść do ujawnienia wzoru użytkowego było drogą serwisową, a zatem przeznaczoną dla służb porządkowych obsługujących autostradę i służb ratowniczych, po którym normalnie nie odbywa się ruch. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] września 2021 r. i zasądzenie od organu, względnie od wnioskodawcy, na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnik także wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Wnioskodawca złożył w niniejszej sprawie wniosek o unieważnienie wzoru użytkowego. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego rozpatruje UP RP w trybie postępowania spornego. Stosownie do art. 89 ust. 1 w związku z art. 100 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym do 27 lutego 2020 r. prawo ochronne na wzór użytkowy może być unieważnione na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Skarżona decyzja została wprawdzie wydana po tym dniu, jednak wniosek w niniejszej sprawie został złożony 11 lutego 2020 r. (wpływ do organu 18 lutego 2020 r.). Zastosowanie zatem znajdą przepisy intertemporalne, znajdujące się w art. 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2019.2309, dalej: "ustawa zmieniająca"), zgodnie z którym przepis art. 89 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do złożonych po dniu wejścia w życie tej ustawy wniosków o unieważnienie patentów na wynalazki zgłoszone na podstawie przepisów dotychczasowych. Jako że ustawa zmieniająca weszła w życie 27 lutego 2020 r., zastosowanie znajdzie przepis art. 89 ust. 1 w związku z art. 100 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym do 27 lutego 2020 r. Oznacza to, że organ zobligowany był do badania interesu prawnego wnioskodawcy, co też w skarżonej decyzji uczynił. W tym kontekście Sąd przede wszystkim podnosi, iż rację miał organ w ustaleniu interesu prawnego wnioskodawcy. Interesem prawnym można bowiem nazwać "związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego" (wyrok NSA z 17 lipca 2003 r. sygn. II SA 1165/02). W niniejszej sprawie wnioskodawca jest konkurentem uprawnionej w zakresie produkcji wyrobów budowlanych z tworzyw sztucznych, w tym płotków dla małych zwierząt o cechach według spornego wzoru. Świadczą o tym zeznania G. D. i M. W., że wizja terenowa, która odbyła się w dniu [...] września 2013 r. polegała na prowizorycznym zamontowaniu elementów płotków firm [...] i [...], a także fakt wytworzenie przez uczestnika płotków naprowadzających dla małych zwierząt na budowę odcinka drogi [...] - [...]. Ponadto uprawniona wystąpił dnia 29 lipca 2019 r. przeciwko spółce [...] powiązanej personalnie z wnioskodawcą do Sądu Okręgowego w [...] z pozwem sygn. akt [...] o zaniechanie naruszania spornego prawa ochronnego w związku z realizacją zamówienia na dostawę płotków naprowadzających dla małych zwierząt na budowę odcinka drogi [...] – [...] wytworzonych przez uczestnika, a Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z [...] listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...]. zawiesił swoje postępowania do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ocenie Sądu okoliczności te uzasadniają interes prawny wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia spornego prawa ochronnego na wzór użytkowy. Wnioskodawca znalazł się bowiem w sytuacji zagrożenia ograniczenia wolności jego działalności gospodarczej, a zatem podstawy materialnoprawnej wniosku należy upatrywać w art. 20 Konstytucji RP. Pomimo że wolność działalności gospodarczej nie jest wolnością absolutną, to w sytuacji, gdy podmiot uprawniony podejmie środki prawne w postaci wytoczenia powództwa mogącego w poważny sposób utrudnić drugiej stronie prowadzenie działalności gospodarczej, uzasadnia to przyjęcie, iż uczestnik ma interes prawny w postępowaniu o unieważnienie spornego znaku. Ponadto wnioskodawca zainteresowany jest wykorzystywaniem w obrocie płotków o cechach spornego wzoru, który, jego zdaniem, nie był nowy w dacie jego zgłoszenia do ochrony. Wnioskodawca jest bowiem producentem wyrobów budowlanych z tworzyw sztucznych, w tym płotków dla małych zwierząt o cechach według spornego wzoru i wprowadza je obrotu. Ponadto spór między stronami jest realny, o czym świadczy załączony pozew uprawnionego z dnia 29 lipca 2019 r. przeciwko spółce [...], na zamówienie której uczestnik wytworzył płotki naprowadzające dla małych zwierząt na budowę odcinka drogi [...] - [...] i postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z [...] listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...] o zawieszeniu postępowania do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wnioskodawca mógł zatem domagać się unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy, skoro prawo to może ingerować w sferę uprawnień wnioskodawcy i utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem tego wzoru. Przechodząc zaś do oceny podstaw unieważnienia spornego wzoru, podnieść należy, co następuje. Sąd podziela pogląd organu, który w rozpatrywanej sprawie uznał, że brak jest niejednoznacznego charakteru przedmiotu ochrony, tj. czy przedmiot spornego prawa ochronnego jest wynalazkiem czy też wzorem użytkowym. Pomimo błędnego sformułowania w opisie, że "Przedmiot wynalazku został uwidoczniony w przykładzie wykonania", przedmiot ochrony niewątpliwie jest bowiem wzorem użytkowym. Został on bowiem zgłoszony jako wzór użytkowy, którego budowa została opisana i pokazana na rysunku. Zdaniem Sądu stanowisko to jest prawidłowe. Sąd uznał, że zasadnie także UP RP nie podzielił również stanowiska wnioskodawcy co do braku jasnego i wyczerpującego ujawnienia wzoru, gdyż ze względu na zastosowanie zwrotów "korzystnie okrągłe" i "korzystnie 5 mm" przedmiot wzoru obejmuje dowolne liczby, kształty i konfiguracje otworów w płycie płotka. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo wskazał, że rysunek stanowiący ilustrację wzoru w połączeniu z opisem dostatecznie jasno i wyczerpująco ujawnia budowę spornego wzoru. Sąd podnosi, że definicja wzoru przemysłowego zawarta w art. 94 ust. 1 p.w.p. stanowiła na dzień zgłoszenia, że wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki, zgodnie z art. 25 ust. 1 p.w.p., mającym odpowiednie zastosowanie do wzorów użytkowych na mocy art. 100 ust. 1 tej ustawy. Stan techniki został zdefiniowany w art. 25 ust. 2 i 3 p.w.p. Zgodnie z tymi przepisami przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób; za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie. Powołane powyżej przepisy p.w.p. wyznaczają podstawy prawne, w ramach których orzeka organ, wydając decyzję taka jak skarżona w niniejszej sprawie. Wyznaczają one również tym samym zakres postępowania dowodowego prowadzonego przez UP RP w sprawie, z uwzględnieniem specyfiki postępowania spornego. Nie ma zatem konieczności uwzględniania przez organ w sprawie okoliczności, które są zbędne dla zbadania, czy wzór użytkowy był na dzień jego zgłoszenia nowy czy nie. Przedmiotem prawa ochronnego na wzór użytkowy pt: "Płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem" nr [...] jest zgodnie z zastrzeżeniem ochronnym: "Płytowy płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem, znamienny tym, że w płycie płotka 1 wykonane są otwory 5 korzystnie okrągłe, których światło zakrywa siatka 6 przymocowana do płyty płotka, posiadająca bok oczka korzystnie 5 mm". W zgłoszeniu zawarto również ilustrację spornego wzoru. Należy zauważyć, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem cechy oznaczone w zastrzeżeniu jako "korzystne" nie należą do zespołu cech niezbędnych dla wszystkich postaci zastrzeganego wzoru, a więc tym samym nie należą do zespołu cech podlegających ocenie nowości spornego wzoru. Tak więc zasadnie organ stwierdził, że zespół cech podlegających ocenie nowości spornego wzoru obejmuje cechy określone jako "płytowy płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem, w którym w płycie płotka wykonane są otwory, których światło zakrywa siatka przymocowana do płyty płotka". W ocenie Sądu słusznie UP RP na bazie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że sporny wzór w dacie jego zgłoszenia nie cechował się nowością. Z zeznań bowiem świadków G. D. i M. W. złożonych na rozprawie w dniu [...] września 2021 r. wynika, że w dniu [...] września 2013 r. w związku z przetargiem [...], została przeprowadzona wizja terenowa z udziałem G. D. i M. W. na publicznie dostępnej drodze dojazdowej do autostrady [...] w okolicy węzła [...], na której w tym czasie odbywał się normalny ruch samochodowy i pieszy. Polegała ona na prowizorycznym zamontowaniu elementów płotków firm [...] i [...] oraz porównywaniu tych elementów między sobą i z elementami zamontowanego płotka prawdopodobnie firmy [...] (lub [...]). Tak więc istniała potencjalna możliwość publicznego zapoznania się z prowizorycznie zamontowanymi na publicznej drodze elementami płotków firm [...] i [...] z drenażem, ukazanymi w dokumentacji fotograficznej z wizji terenowej z [...] września 2013 r. obejmującej 10 zdjęć płotków i ich elementów, którą sporządził w trakcie tej wizji M. W. jako inspektor nadzoru inwestorskiego (patrz k. 256, 258, T.II, akt. [...]). Jak widać na tych zdjęciach, każdy z zamontowanych na publicznej drodze elementów płotków z drenażem firm [...] i [...] stanowi płytowy płotek naprowadzający dla małych zwierząt z drenażem, w którym w płycie płotka wykonane są otwory, których światło zakrywa siatka przymocowana do płyty płotka. Sąd wskazuje, że zarówno ze zdjęć, jak i zeznań świadków wynika, że powyższe ujawnienie wzoru nastąpiło z pokazaniem jego wszystkich istotnych z punktu widzenia wynalazku cech, o czym świadczą najlepiej zdjęcia wykonane podczas wizji. Sąd zgadza się z tezą, że prawnie relewantne jest tylko tzw. udostępnienie dostateczne, tj. dokonane w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane dla stosowania wynalazku (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2014 r., VI SA/Wa 1023/14, LEX nr 2078979). W niniejszej sprawie doszło do takiego ujawnienia dostatecznego. A zatem w trakcie powyższej wizji terenowej z [...] września 2013 r., tj. przed datą zgłoszenia spornego wzoru do ochrony w dniu [...] września 2013 r., wbrew twierdzeniom uprawnionej, doszło do podania do wiadomości publicznej wzoru o wszystkich zastrzeganych cechach spornego wzoru podlegających ocenie nowości spornego wzoru. Sąd podziela pogląd organu, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności zgodnych zeznań ww. świadków uprzedzonych o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Sąd zgadza się z organem, że okoliczność, że świadkowie zeznali (inaczej niż napisał wnioskodawca w swoim pierwotnym wniosku), że p. P. nie brała udziału w wizji terenowej z [...] września 2013 r. może świadczyć co najwyżej o niedoinformowaniu wnioskodawcy w momencie pisania tego wniosku, a w żadnym nie podważa wiarygodności zeznań tych świadków. Twierdzenie, że zeznania świadków są sprzeczne odnośnie przyczyn nieobecności p. P. w trakcie wizji terenowej z [...] września 2013 r., nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Po pierwsze świadek G. D. nie odnosił się do przyczyn nieobecności p. P. w trakcie wizji terenowej z tego dnia (patrz protokół z jego zeznań). Po drugie, bezspornie p. P. nie było podczas tej wizji, a przyczyny jej nieobecności są irrelewantne dla tej sprawy. Sprawa dotyczy bowiem ujawnienia wcześniejszego wzoru przed zgłoszeniem podczas wizji lokalnej, a nie przyczyn nieobecności pani P. na tej wizji. To, że świadek G. D. nie pamiętał telefonu i oferty mailowej od uprawnionego z 4 września 2013 r. w żadnym nie podważa wiarygodności jego zeznań odnośnie do wizji terenowej, która odbyła się w dniu [...] września 2013 w związku z przetargiem [...]. Zarzut, że świadek M. W. mija się z prawdą twierdząc, że firma [...] nie prosiła go o pomoc w sprawie zastrzeżonego w UP wzoru firmy [...], gdyż spotkał się z P. S., którego firma [...] jest powiązana z firmą [...], jest bezzasadny, gdyż samo spotkanie świadka z P. S., którego firma [...] jest powiązana z firmą [...], w żadnym przypadku nie może świadczyć o tym, że firma [...] prosiła go o jakąkolwiek pomoc. Poza tym podczas wizji terenowej był niezależny od obu stron świadek G. D.. Nie miał on interesu, aby zeznawać "po myśli" którejkolwiek ze stron – skarżącej czy uczestnika. Jego zeznania Sąd traktuje jako w pełni wiarygodne. Zarzut, że świadkowie nie udowodnili, że wszystkie zdjęcia przedłożone jako zdjęcia z wizji terenowej z [...] września 2013 r. zostały rzeczywiście wykonane w tym dniu, jest bezzasadny, gdyż świadkowie nie muszą dokumentować swoich zeznań materiałami dowodowymi, a ich zeznania w tej mierze są niesprzeczne. Zarzut, że świadek G. D. mija się z prawdą twierdząc, że w trakcie wizji terenowej z [...] września 2013 r. prezentował płotek z drenażem firmy [...], gdyż na kilku płotkach jest widoczne cechowanie GDDKiA, jest bezzasadny, gdyż może jedynie świadczyć o tym, że prezentowany płotek z drenażem firmy [...] powstał jako przeróbka płotka firmy [...] bez drenażu wykonanego na potrzeby realizacji poprzedniego projektu GDDKiA. Zarzut, że jedno ze zdjęć płotka z drenażem firmy [...] z wizji terenowej z [...] września 2013 r. jest podobne do zdjęcia płotka z drenażem firmy [...] z napisem 6.12.13 otrzymanym przez uprawnionego 1.02.2014 r., co według uprawnionego oznacza, że zdjęcie płotka z drenażem firmy [...] z wizji terenowej z [...] września 2013 r. zostało w rzeczywistości wykonane po dniu 6 grudnia 2013 r., jest bezzasadny, gdyż może to jedynie świadczyć o tym, że zdjęcie płotka z drenażem firmy [...] z napisem 6.12.13 dotyczy późniejszego lub innego wyrobu tej firmy. Wobec tego, że brak nowości spornego wzoru jest samoistną podstawą do jego unieważnienia słusznie, zdaniem Sądu, UP RP odstąpił od rozpatrywania pozostałych zarzutów w przedmiotowej sprawie. Zasadnie także w ocenie Sądu organ oddalił wnioski wnioskodawcy o przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadków M. P., P. S. i M. L.. Zeznania te były zbędne dla wyjaśnienia okoliczności, które zostały wskazane przez wnioskodawcę, gdyż na te same okoliczności złożyli zeznania G. D. oraz M. W., którzy byli jedynymi uczestnikami wyżej opisanej wizji terenowej w dniu [...] września 2013 r. Ponadto słusznie w ocenie Sądu UP RP nie uwzględnił wniosków uprawnionego o przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadków N.i P. oraz J. P. na okoliczność, że przedmiot spornego wzoru nie mógł być ujawniony przed datą zgłoszenia, gdyż świadek może zeznawać jedynie co do znanych mu okoliczności faktycznych, natomiast nie może zeznawać w zakresie domniemania braku takich okoliczności. Prawidłowo także organ ustalił w skarżonej decyzji zwrot niezbędnych kosztów postępowania dla wnioskodawcy od skarżącej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, że niezasadny jest zarzut, że UP RP dokonał błędnych ustaleń co do tego, że w związku z postępowaniem przetargowym [...], tj. w dniu [...] września 2013 r. została przeprowadzona wizja terenowa na drodze dojazdowej do autostrady [...] w okolicy węzła [...], podczas której prezentowane były płotki naprowadzające dla małych zwierząt z drenażem firm [...] i [...]. Okoliczność ta znajduje bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w szczególności w zeznaniach świadków G. D. i M. W. oraz dokumentacji fotograficznej z wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. w związku z przetargiem [...] na drodze dojazdowej do autostrady [...] w okolicy węzła [...]. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącej, w piśmie z 3 września 2021 r. GDDKiA Oddział w [...] potwierdziła, że M. P. została poinformowana o wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. Także z dokumentu zatytułowanego "NOTATKA SŁUŻBOWA" datowanego na dzień [...] października 2013 r. wynika, że wizja terenowa została przeprowadzona w dniu [...] września 2013 r. Natomiast z zeznań świadków i dokumentacji fotograficznej z tej wizji terenowej wynika, że podczas tej wizji prezentowane były płotki z drenażem z wklejoną siatką. Powyższego nie podważają wskazane przez skarżącą fakty, iż do przekazania placu budowy wykonawcy, tj. G. D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Urządzania Terenów Zielonych, doszło w dniu [...] października 2013 r. oraz, że M. W. zeznał, iż podczas wizji terenowej "reprezentował przyszły nadzór inwestorki", a także, że G. D. zeznał, iż "Takie płotki zamówił w firmie [...] w pierwszej połowie października 2013 r." Świadek G. D. zeznał bowiem także, że już na początku sierpnia 2013 r., po zapoznaniu się z dokumentacją specyfikacji istotnych warunków zamówienia przystąpił do rozmów z firmą [...], z którą już wcześniej współpracował w poprzednim kontrakcie, dotyczących wyprodukowania wygrodzeń z perforacją na podstawie otrzymanej dokumentacji, a także, że na przełomie sierpnia/września 2013 r. został mu przesłany do akceptacji płotek czyli wygrodzenie herpetologiczne wyprodukowane przez firmę [...], które następnie było porównywane z wygrodzeniami firm [...] i [...] lub [...] podczas wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. To zaś, czy w tej dacie M. W. reprezentował przyszły nadzór inwestorski czy takiej reprezentacji/umocowania doszło dopiero później oraz że przekazanie placu budowy G. D. nastąpiło dopiero w dniu [...] października 2013 r. nie zmienia faktu, że wizja terenowa miała miejsce w dniu [...] września 2013 r. Niezasadny jest także zarzut przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że aby mówić o naruszeniu art. 80 kpa koniecznym było wykazanie, że UP RP uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena dokonana przez UP RP. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo - wbrew zasadom doświadczenia życiowego - nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Analiza akt sprawy podstaw do formułowania takiego stwierdzenia zaś nie daje. Należy podkreślić, iż w świetle art. 75 k.p.a. dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wymienione środki dowodowe ustawodawca stawia na równi, nie wskazuje stopnia ich ważności, bowiem z zasady oceny dowodów wskazanej w art. 80 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpatrywanej zaś sprawie zeznania G. D. harmonizowały z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie, w szczególności z zeznaniami M. W. oraz dowodami w postaci dokumentacji fotograficznej z wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. Natomiast zeznania M. W. korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami G. D. oraz dowodami w postaci dokumentacji fotograficznej z wizji terenowej przeprowadzonej w powyżej wskazanym dniu. Skarżąca nie wskazała zaś żadnych takich okoliczności, które podważałyby wiarygodność zeznań tych świadków. O braku wiarygodności zeznań świadka G. D. odnośnie przeprowadzenia wizji terenowej w dniu [...] września 2013 r., nie może świadczyć twierdzenie skarżącej, że "świadek zakwestionował by kiedykolwiek kontaktował się z uprawnionym". Ponadto z załączonej przez skarżącą do akt sprawy e-maila z 4 września 2013 r., a także jej twierdzeń, że N. P. przeprowadziła ze świadkiem rozmowę telefoniczną przed wysłaniem tego maila nie wynika także, że to świadek kontaktował się z uprawnioną, a raczej, że to N. P. próbowała nawiązać z nim kontakt. Nie zmienia to także faktu, jak zeznał świadek, a czemu nie zaprzecza skarżąca, że nigdy nie współpracował on ze skarżącą i że stosował płotki z prostokątnymi otworami z siatką wtopioną w otwory firmy [...]. Składając zeznania w charakterze świadka, G. D. nie miał obowiązku wykazywania, że firma [...] na przełomie sierpnia i września dostarczyła do jego firmy płotek naprowadzający z drenażem z wklejoną siatką. Należy przy tym wskazać, że z zeznań M. W. i wykonanych przez niego zdjęć z wizji terenowej, która odbyła się w dniu [...] września 2013 r., wynika, że świadek G. D. posiadał takiego rodzaju płotek na początku września 2013 r. Należy także wskazać, iż co prawda w dacie otwarcia ofert, tj. w dniu 4 września 2013 r. G. D. nie miał podpisanej umowy z GDDKiA, ale wiedział, że jego oferta została wybrana jako najkorzystniejsza, tj. że wygrał przetarg, a także skontaktował się z nim M. W., który poinformował go, że będzie pełnił funkcję inspektora nadzoru, a zatem miał on pełne podstawy do tego, żeby sądzić, iż zostanie mu udzielone zamówienie i w związku z tym w pełni uzasadnione było podjęcie przez niego działań przygotowawczych służących do realizacji tego zamówienia. Jak wynika z jego zeznań, to, iż podjął on te działania tak szybko spowodowane było m.in. tym, iż w tym dniu otwarcia ofert zgłosił się do niego przedstawiciel firmy [...] w celu przedstawienia swoich wygrodzeń herpetologicznych, który następnego dnia przyjechał na spotkanie do jego firmy. W spotkaniu tym na prośbę G. D. brał także udział M. W.. Na spotkaniu tym G. D. w uzgodnieniu z M. W. postanowili, że pojadą w teren w celu weryfikacji i wyboru najkorzystniejszego rozwiązania zarówno pod względem technicznym jak i ekonomicznym przy realizacji inwestycji. Podczas wizji terenowej, która odbyła się dniu [...] września 2021 r., porównywali oni posiadane wcześniej wygrodzenia herpetologiczne z perforacją firmy [...] z wygrodzeniami z perforacją firm [...] oraz [...] albo [...], które były zamontowane w przebiegu ogrodzenia autostradowego w rejonie miejscowości [...]. Okoliczność, że M. W. został oficjalnie powołany do pełnienia funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego dopiero w dniu 4 października 2013 r. nie zmienia faktu, że zgodnie z zeznaniami G. D. brał on udział w wizji terenowej w dniu [...] września 2021 r. na jego prośbę. Wcześniej uczestniczył on też w spotkaniu w firmie G. D. z przedstawicielem firmy [...], przy czym jak zeznał "W spotkaniu tym uczestniczyłem po otrzymaniu informacji od GDDKiA, iż zostałem wybrany do pełnienia funkcji inspektora nadzoru nad tym kontraktem. Czułem się umocowany do tego, aby spotkać się z wykonawcą, który wygrał przetarg". Należy także wskazać, że w piśmie z dnia 3 września 2021 r. GDDKiA Oddział w [...] potwierdziła, że M. P. została poinformowana o wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r., ale nie brała w niej udziału. Należy także wskazać, że świadkowie G. D. i M. W. zgodnie zeznali, że podczas tej wizji terenowej M. W. wykonywał zdjęcia prowizorycznie ustawionych płotków, które następnie zabrał żeby je pokazać fizycznie podczas spotkania w GDDKiA. Nawet, jeżeli UP RP błędnie ustalił, jak twierdzi skarżąca, że przedłożone do akt sprawy przy piśmie skarżącej z 28 września 2021 r. zdjęcie płotka z drenażem firmy [...] z napisem [...] 6.12.13 [...] załączone do wiadomości e-mail z1 kwietnia 2014 r. dotyczy późniejszego wyrobu tej firmy, to nie zmienia to faktu, że na żadnym płotku przedstawionym na zdjęciach z wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. nie widnieje ten napis "[...] 6.12.13. [...]" ani oznakowanie GDDKiA [...] - [...] , a tym samym nie jest to płotek będący przedmiotem wizji terenowej, a co najwyżej zamontowany później przy autostradzie [...] na węźle [...] - [...] w wykonaniu zamówienia z przetargu [...]. Jak wskazano powyżej, na żadnym ze zdjęć z wizji terenowej nie jest widoczne oznakowanie "GDDKiA [...]-[...]", na niektórych z nich jest natomiast widoczny płotek bez drenażu taki jak te z napisem [...], na którym widnieje oznakowanie GDDKiA. W świetle powyższego oraz zeznań G. D., że dla GDDKiA już wcześniej robił te płotki wygrodzeniowe, w związku z tym na zdjęciach niektórych płotków w załączniku 1.4 widoczne jest cechowanie, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej, że błędne są ustalenia organu, iż to oznakowanie może jedynie świadczyć o tym, że prezentowany płotek z drenażem firmy [...] powstał jako przeróbka płotka firmy [...] bez drenażu wykonanego na potrzeby poprzedniego projektu GDDKiA. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu zgłoszonych przez wnioskodawcę wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków M. P., P. S. oraz oddaleniu zgłoszonych przez uprawnionego wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków N. P. oraz J. P.. Zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje bowiem automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Nakaz taki nie wynika z art. 78 k.p.a. UP RP ma prawo do dokonania analizy potrzeb przeprowadzenia określonych dowodów, w tym oceny żądań dowodowych strony, przy czym oceny tej dokonuje z uwzględnieniem znaczenia przeprowadzonych już w postępowaniu dowodów. Nie istnieje bowiem nieograniczony obowiązek dowodzenia wszystkich okoliczności. Organ nie jest zatem zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ nie ma obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne już zebrane dowody, a zgłaszany dowód nie mógłby przyczynić się do dokonania przydatnych dla sprawy ustaleń. Jak wskazano powyżej, zasadne było oddalenie przez organ wniosków skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadków M. P., P. S. i M. L. jako zbędnych, gdyż na te same okoliczności złożyli zeznania G. D. oraz M. W., którzy byli jedynymi uczestnikami wyżej opisanej wizji terenowej w dniu [...] września 2013 r. Nieuwzględnienie wniosków uprawnionego o przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadków N. P. oraz J. P. na okoliczność, że przedmiot spornego wzoru nie mógł być ujawniony przed datą zgłoszenia, w sytuacji gdy nie uczestniczyli oni w wizji terenowej w dniu [...] września 2013 r., podczas której doszło do podania do publicznej wiadomości wzoru płotków firm [...] i [...] także było w ocenie Sądu zasadne. Świadek może zeznawać jedynie co do znanych mu okoliczności faktycznych, natomiast nie może zeznawać w zakresie domniemania braku takich okoliczności. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 94 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że potencjalna możliwość zapoznania się z wzorem użytkowym świadczy o publicznym ujawnieniu wzoru użytkowego. Przez podanie danych informacji do wiadomości powszechnej, zgodnie z doktryną i orzecznictwem, uznaje się bowiem potencjalny dostęp do tych informacji przez nieograniczony krąg osób. Sąd Najwyższy w wyroku z 24 października 1984 r., sygn. akt IV PRN 5/84 stwierdził do podania wynalazku do wiadomości powszechnej dochodzi wtedy, gdy rozwiązanie było dostępne dla nieograniczonego z góry kręgu osób, które mogły się z tym rozwiązaniem zapoznać poprzez własne obserwacje pozwalające na przyswojenie sobie reguł technicznego działania będącego przedmiotem wynalazku. Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt: II GSK 1283/10, stwierdził, że ujawnienie wynalazku następuje wtedy, gdy z wynalazkiem mógł (choć niekoniecznie musiał) zapoznać się nieoznaczony krąg osób. Z powyższego wynika, że do uznania, iż doszło do podania danego wzoru do wiadomości publicznej nie jest konieczne stwierdzenie, że ktokolwiek rzeczywiście zapoznał się z tym wzorem. Wystarczające jest, że miał on możliwość zapoznania się z tym wzorem. Mając na uwadze powyższe, ze zasadne Sąd uznaje konkluzje organu, że możliwość zapoznania się z płotkami firm [...] i [...] przez nieograniczony z góry krąg osób istniała podczas wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2013 r. na drodze dojazdowej do autostrady [...] (czyli drodze publicznej) w okolicy węzła [...]. Jak bowiem zeznał świadek M. W. "Przy tej drodze odbywał się ruch samochodowy i możliwe, że także pieszy". Z kolei świadek G. D. zeznał, że "Płotki przedstawione na zdjęciach zostały ustawione przy ogrodzeniu, tak żeby zobrazować jak one będą wyglądały i jak będzie wyglądał pod względem technicznym ich montaż i użytkowanie. To spotkanie odbyło się blisko drogi serwisowej, do której dostęp mają wszyscy". W związku z tym każdy, kto tamtędy przejeżdżał lub przechodził, w tym także służby porządkowe i ratownicze, mógł się potencjalnie z tymi płotkami zapoznać. To, że na zdjęciach wykonanych w czasie wizji lokalnej nie widać, żeby przy drodze serwisowej odbywał się ruch pojazdów lub pieszy, nie mogło wpłynąć na odmienną ocenę w tym zakresie, tym bardziej, że jak zeznał świadek G. D. zdjęcia z wizji miały przedstawiać płotki, tak, żeby zobrazować ich wygląd, a nie to, co dzieje się na drodze dojazdowej do autostrady [...] w okolicy węzła [...]. Tym samym, wbrew twierdzeniom uprawnionego, za udowodnioną należy uznać konkluzję organu, że doszło do podania do wiadomości publicznej wzoru płotków firm [...] i [...] przed datą zgłoszenia do ochrony spornego wzoru. Skarga zatem jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.