VI SA/Wa 308/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i broń palną bojową oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] września 2007 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., cofnął C. K. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej oraz bojowej. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Po otrzymaniu przez organy Policji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. akt [...] o skazaniu C. K. za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz z art. 233 § 1 k.k., pismem z dnia 31 sierpnia 2007 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz bojową. Z przeprowadzonego przez Policję wywiadu środowiskowego wynikało, iż C. K., dalej jako skarżący, w miejscu zamieszkania posiada opinię pozytywną. Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w O. poproszony o sporządzenie opinii dotyczącej skarżącego, poinformował, iż w stosunku do skarżącego nie były i nie są prowadzone postępowania dyscyplinarne a on sam nie należy do żadnego koła łowieckiego. Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] września 2007 r. cofnięto C. K. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej oraz bojowej. W uzasadnieniu decyzji powołano się na wyrok Sądu Rejonowego O. z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. akt [...] i wskazano, iż skarżący [...]. Za powyższe czyny Sąd wymierzył mu karę pozbawienia wolności siedmiu miesięcy, zawieszając warunkowo wykonanie kary na okres próby dwóch lat. Powyższy wyrok Sądu Rejonowego w O., na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] maja 2007 r. [...] został utrzymany w mocy, obie apelacje uznano oczywiście za bezzasadne. Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji, świadome naruszenie przez skarżącego obowiązujących zasad prawnych rodzi obawę, że posiadacz broni użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślił, iż od osób posiadających pozwolenie na broń wymagana jest nieskazitelna postawa. Z decyzją nie zgodził się C. K. składając odwołanie. Wnosił o uchylenie decyzji uznając ją za bezzasadną i krzywdzącą. Nie kwestionując faktu skazania podkreślał, iż jest to pierwsza i przypadkowa kolizja z prawem wynikająca z przeoczenia [...]. Powoływał się na długoletnie bezkolizyjne korzystanie z broni palnej oraz na prowadzoną działalność społeczną. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, iż strona została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., tj. czyn wymierzony przeciwko mieniu oraz za przestępstwo z art. 233 § 1 k.k., tj. czyn przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przepis ten nakazuje cofnąć pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie na broń wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego ustawodawca związał z przypadkiem skazania posiadacza pozwolenia na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skazanie za przestępstwo wymienione wprost w ustawie pozwala na zaliczenie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa użycia broni niezgodnie z prawem. Tego stanowiska organu nie mogą zmienić pozytywne opinie w miejscu zamieszkania oraz w środowisku myśliwskim. Odnosząc się do argumentu skarżącego, iż popełnienie przestępstw było pierwszą w życiu kolizją z prawem, organ wskazał, iż oceny popełnionych czynów dokonał niezawisły sąd, wydany prawomocny wyrok jest wiążący dla organu administracji publicznej. C. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Postawił organowi zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez dowolną i niekorzystną dla niego interpretację tego przepisu. Powtórzył argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji odnośnie długoletniego, zgodnego z prawem korzystania z broni palnej zarówno w życiu zawodowym jak i prywatnym, prowadzenia działalności społecznej, w tym pełnienie funkcji ławnika oraz [...] W odpowiedzi na skargę, KGP wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie jest zasada. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Skazanie posiadacza broni za przestępstwo przeciwko mieniu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec podejrzanych o przestępstwa przeciwko mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. W sprawie niniejszej skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego O. z dnia [...] grudnia 2006 r. (sygn. akt [...]) za dwa przestępstwa, w tym jedno z art. 272 w zw. z art. 286 § 1 k.k. Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XXXV k.k., a więc jest przestępstwem przeciwko mieniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawomocne skazanie posiadacza pozwolenia na broń, za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 340/07, LEX nr 337819 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06, niepublikowany). Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie, fakt skazania skarżącego nie budzi wątpliwości. Skarżący nie zaprzeczając skazaniu bagatelizuje charakter popełnionych przestępstw, podkreśla, iż został skazany za występek. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy osób skazanych prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bez ograniczenia katalogu przestępstw jedynie do zbrodni. Nie ma więc znaczenia, czy czyn, za popełnienie którego nastąpiło skazanie kwalifikowany jest - ze względu na charakter sankcji karnej - jako zbrodnia czy występek. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy Policji związane były prawomocnym wyrokiem sądu karnego. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, w uzasadnieniu wyroku opisano szczegółowo okoliczności popełnienia przestępstw. Także sąd administracyjny jest - z mocy art. 11 p.p.s.a. - związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Należy też zważyć, że organ zasadnie nie uznał za znaczący faktu wydania wobec skarżącego pozytywnych opinii przez jednostkę terenową policji oraz przez Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w O. Z uwagi na obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ w sposób właściwy odniósł się do przedłożonych w toku postępowania opinii odnośnie osoby skarżącego. Mianowicie, organ prawidłowo uznał, iż treść tych opinii nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, z uwagi na opisany powyżej obligatoryjny charakter wskazanego przepisu. Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, przy wskazanym stanie faktycznym jest również prowadzona przez skarżącego działalność społeczna i dotychczasowe długoletnie, prawidłowe obchodzenie się z bronią. Naruszenie obowiązków w zakresie m. in. obchodzenia się z bronią stanowi odrębną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń (por. art. 18 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz art. 18 ust. 5 pkt plt 4 i 7 ustawy o broni i amunicji). Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.