VI SA/Wa 3089/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. G. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] kwietnia 2014 r. w miejscowości B., na drodze krajowej nr [...] na odcinku K., o kategorii o dopuszczalnym nacisku na oś do 10 t, został zatrzymany do kontroli samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Pan P. P. Pojazdem przewożono ładunek palet (ładunek sypki) pomiędzy miejscowościami K. Pan P. P. wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem palet (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy Pana J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: F. 2. Przebieg kontroli ww. pojazdu utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Kontrola wagowa wykazała, że pomierzony nacisk na oś pojedynczą napędową pojazdu (po odjęciu tolerancji 4%) wynosił 12,58 t. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dozwolonego nacisku na oś pojedynczą napędową o 2,58 t. Dodatkowo stwierdzono, że pomierzona masa całkowita pojazdu (po odjęciu tolerancji 2%) wynosiła 42,96 t czyli przekroczyła dopuszczalną masę całkowitą pojazdu o 2,96 t. Wielkość przekroczenia wymagała od przewoźnika posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu ponadnormatywnego po drogach publicznych. Podczas kontroli w pojeździe nie było wymaganego zezwolenia, Stwierdzono brak zezwolenia kategorii VII. W ocenie organu, którego pracownicy przeprowadzili kontrolę pojazdu, tj. [...] Inspektora Transportu Drogowego, stwierdzone przekroczenia stanowiły naruszenie dopuszczalnych wartości wskazanych zarówno w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, z późn. zm.), jak i w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, z późn. zm.). Z ww. powodów organ I instancji, decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] nałożył na J. G., dalej: "Strona" lub "Skarżący" karę pieniężną w wysokości 15 tys. zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. 3. Strona pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wniosła odwołanie od ww. decyzji, w uzasadnieniu którego zarzuciła zaskarżonej decyzji, że organ I instancji dokonał błędnego sklasyfikowania naruszenia, co doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej niezgodnie z taryfikatorem zawartym w ustawie. Strona wskazała, że podczas kontroli stwierdzono, iż nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu został przekroczony o 1,08 t, a dopuszczalna masa całkowita o 2,98 t, a więc jest to przekroczenie do pułapu 10 % wobec możliwości uzyskania zezwolenia kategorii VII. Tym samym, jej zdaniem, kara powinna wynosić 500 złotych. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację strona wnosiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. 4. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W ocenie organu II instancji zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlał ustalony w sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany pojazd członowy, poruszając się drogą krajową nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu oraz przekraczała dopuszczalną masę całkowitą. Nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 13,1 t. Od tego wyniku organ I instancji odjął 4 % i uzyskał wartość 12,58 t. Natomiast rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wyniosła 43,84 t. Od tego wyniku organ odjął 2 % i uzyskał wartość 42,96 t. Reguły te wynikały z treści załącznika nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, zgodnie z którym odchylenie dopuszczalne w % skorygowanego obciążenia osi dla wag o dokładności D (a więc takich co użyte podczas kontroli) wynosi 4 %, a dopuszczalnej sumarycznej masy pojazdu 2%. Do kontroli zastosowano wagę samochodową stacjonarną do ważenia pojazdów w ruchu producenta [...] o nr fabr. [...], typu [...], która w dniu kontroli legitymowała się świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. z datą ważności do [...] września 2015 r. Jak wynika ze świadectwa legalizacji pierwotnej ww. wagi zostało ono wydane dla miejsca usytuowanego przy ul. P. [...] w B., a więc w miejscu przeprowadzenia czynności kontrolnych. Poza tym miejsce, gdzie przeprowadzono pomiary legitymowało się pomiarem różnic wysokości pomostu wagi i strefy ważenia i spełniało wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2014 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji GITD z dnia [...] maja 2014 r. i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: - art. 6, 7, 8, 9. 10, 68, 107 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy oraz przeprowadzenie kontroli. Nie zapoznano strony z całym materiałem dowodowym w sprawie przed wydaniem decyzji. Organ I instancji nie przekazał stronie do wglądu protokołu nr [...], o którym istnieniu Strona dowiedziała się dopiero z uzasadnienia decyzji GITD. Ponadto zgodnie z treścią protokołu powinno być dokonane drugie ważenie, którego nie było. Tym samym pozbawiono Stronę możliwości zweryfikowania ważenia, co w tym przypadku skutkowało nałożeniem wysokiej kary. Kontrole ważeń pojazdów są wykonywane bez wydania odpowiedniego rozporządzenia, które regulowałoby sposób kontroli w zakresie ważenie, co ma istotne znaczenie dla wyników kontroli; b) naruszenia art. 140aa. ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym z uwagi na dochowanie przez Skarżącego należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miałem wpływu na powstanie rzekomego naruszenia; c) naruszenia art. 140 ab ust. 1 pkt. 3 lit. c) ustawy Prawo o ruchu drogowym (nazywanej dalej: P.r.d."), poprzez błędne sklasyfikowanie kwestionowanego naruszenia, niezgodnie z przepisami. W uzasadnieniu skargi przytoczono szczegółową argumentację do zarzutów w niej podniesionych. 6. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. 4. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty i argumenty je uzasadniające zasługują na uwaględnienie. Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia, art. 7, 77 i 107 § 1 k.p.a. co do poczynionych ustaleń w zakresie wyników ważenia. 5. Nie ulega wątpliwości, iż poruszanie się pojazdów o przekroczonych parametrach norm dopuszczalnych, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Z art. 61 P.r.d. wynika wprost, że przewożony ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Do nałożenia kary w określonej ustawą wysokości upoważnia jednak uzyskanie takich wyników ważenia pojazdu, które nie budzą wątpliwości. Zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy dopuszczalnych nacisków ładunku na poszczególne osie pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Z tego względu, w ocenie Sądu, wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, jeszcze w toku postępowania administracyjnego, Skarżący kwestionował wynik ważenia. Strona zarzucała, że proces ważenia zespołu pojazdów odbył się niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona w skardze zarzuca, że w zakresie przeprowadzenia samej kontroli otrzymała jeden protokół z kontroli drogowej. Natomiast z uzasadnia decyzji GITD na stronie 6 wskazano, że istnieje drugi protokół nr [...] z kontroli pojazdu, z którym strona nie została zapoznana. Ponadto, że organ I instancji w protokole kontroli nr [...] pouczył kierowcę o sposobie ważenia wagami, które nie były użyte do ważenia w dniu kontroli. Podpisane oświadczenie przez kierowcę dotyczy wagi stacjonarnej typu DWA50. Tymczasem w decyzji organu II instancji mowa jest o tym, że do kontroli zastosowano wagę samochodową do ważenia pojazdów w ruchu producenta [...] o nr fabr. [...], typu [...], która w dniu kontroli legitymowała się świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. z datą ważności do [...] września 2015 r. Zestawienie obu faktów wskazuje zdaniem Skarżącego na istotne rozbieżności w zgromadzonym rzez organ materiale dowodowym sprawy. Skarżący w skardze zakwestionował wiarygodność dowodów, stanowiących podstawę ustaleń faktycznych przyjętych przez organ. 6. W ocenie Sądu, w przypadku kwestionowania przez stronę sposobu przeprowadzonego ważenia istotnym było zgromadzenie stosownej dokumentacji potwierdzającej spełnienie zarówno wymogów prawnych jak i wymogów technicznych stawianych przez producenta. Koniecznym było także odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do ww. zarzutów strony istotnych przecież z punktu widzenia podjętego przez organ rozstrzygnięcia, jakim było nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli przekroczenia nacisków osi oraz DMC pojazdu. Wskazanie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, że strona podpisała protokół kontroli bez zastrzeżeń nie może być uznane, w świetle zarzutów podniesionych w skardze za wystarczające do przyjęcia, że wyniki pomiarów dokonanych podczas przedmiotowej kontroli mogły być przyjęte jako podstawa do nałożenia kary pieniężnej. Z uwagi na stwierdzone naruszenie i nałożoną na Stronę dotkliwą sankcję w postaci wysokiej kary pieniężnej, zgromadzony materiał dowodowy powinien jednoznacznie wskazywać na charakter powstałego naruszenia, jego fakt, a sam materiał dowodowy nie budzić żadnych wątpliwości. Tymczasem w tej sprawie w ocenie Sądu tak nie jest. 7. Zgodnie z zasadą zupełności postępowania dowodowego wyrażoną w art. 77 §1 k.p.a., organ obowiązany jest więc zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z zasady tej wynikają, więc dyrektywy dotyczące zarówno sposobu gromadzenia, jak i rozpatrywania materiału dowodowego. Wspomniany przepis wymaga by organ podatkowy, jako "gospodarz" postępowania, zebrał cały materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym organ prowadzący postępowanie nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu istotnego dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pominięcie przez organ dowodu może nasuwać wątpliwości, co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego, jak i trafności oceny innych zebranych w sprawie dowodów w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W doktrynie podnosi się, że zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści. Granice postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego w tym przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej (art. 75 k.p.a.) i zasada dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Z pierwszej z zasad, jak wskazano wyżej, wynika obowiązek podjęcia przez organ odwoławczy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast zasada dwuinstancyjności polega na prawie strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, po raz pierwszy przez organ I instancji, a następnie w wyniku wniesienia odwołania przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza również obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. 8. W ocenie Sądu organ zgodnie z zasadą II instancyjności powinien ponownie ocenić materiał dowodowy w sprawie w razie potrzeby go uzupełnić zlecając organowi I instancji powtórne postępowanie dowodowe lub braki materiału dowodowego uzupełniając poprzez własne działania. Takie działanie organu II instancji zgodnie jest z normą art. 136 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego organ II instancji nie dokonał czynności dowodowych, których celem byłoby odpowiedź na istotne w sprawie pytania, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. 9. Odnośnie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących procedury ważenia i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach spraw, wskazać należy, że zgodnie z wykładnią przepisów dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 kwietnia 2014 r., VI SA/Wa 2570/13: "Do nałożenia kary w określonej ustawą wysokości upoważnia jednak uzyskanie takich wyników ważenia pojazdu, które nie budzą wątpliwości. Zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy dopuszczalnych nacisków ładunku na poszczególne osie pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Z tego względu, w ocenie Sądu wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej". Przytoczony wyżej pogląd Sądu w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tego poglądu oznacza równocześnie, że skarga i niektóre zarzuty w niej sformułowane zasługują na uwzględnienie. 10. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo, z uwagi na błędy zebranego przez organy materiału dowodowego. Podstawą do ustaleń stanu faktycznego były dwa protokoły kontroli pojazdu. Powyższe wynika też z decyzji II instancji. Na jej s. 5 wskazane są oba te protokoły jako podstawy ustaleń faktycznych w sprawie. W ocenie Sądu dokumenty te nie są ze sobą spójne, zawierają rozbieżności, a wydając skarżoną decyzję organ tych rozbieżności nie usunął, mimo podnoszenia w odwołaniu przez Skarżącego licznych wątpliwości co do ustaleń stanu faktycznego sprawy. Pierwszy z protokołów nazwany został przez organ: "Protokół o Nr. [...] z kontroli pojazdu". Data i godzina kontroli: "2014-04-[...], godz. [...]". Protokół ten znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem) i został podpisany przez kierowcę pojazdu należącego do Skarżącego, który poddany był kontroli, tj. P. P. Należy więc zauważyć, że zarzuty strony skarżącej o nieznajomości tego materiału dowodowego przez nią i kierowcę (protokółu o Nr. [...]) są niezasadne. Z protokołu wynika, że procedury ważenia pojazdu dokonano wagą samochodową do ważenia pojazdów w ruchu producenta [...] o nr fabr. [...], typu [...]. Protokół zawiera wyniki ważenia pojazdu, stwierdzone przekroczenia w tym zakresie i jest podpisany przez kierowcę. Zmierzony nacisk na jedną z osi pojedynczych napędowych pojazdu wynosił 13,10 t. Dodatkowo stwierdzono, że pomierzona masa całkowita pojazdu wynosiła 43,84 t. Jak podkreśla organ w decyzji, przebieg kontroli ww. pojazdu utrwalono jest przede wszystkim protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r (godzina sporządzenia [...]), na których organ w skarżonych decyzjach powołuje się w kilku miejscach. Kontrola wagowa wykazała, że pomierzony nacisk na oś pojedynczą napędową pojazdu (po odjęciu tolerancji 4%) wynosił 12,58 t. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dozwolonego nacisku na oś pojedynczą napędową o 2,58 t. Dodatkowo stwierdzono, że pomierzona masa całkowita pojazdu (po odjęciu tolerancji 2%) wynosiła 42,96 t czyli przekroczyła dopuszczalną masę całkowitą pojazdu o 2,96 t. Wielkość przekroczenia wymagała od przewoźnika posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu ponadnormatywnego po drogach publicznych. Podczas kontroli w pojeździe nie było wymaganego zezwolenia, Stwierdzono brak zezwolenia kategorii VII. Wyniki ważenia w obu protokołach są więc identyczne, pomimo, że jeden uwzględnia niejako ważenia brutto, a drugi podaje wagę już po odjęciu tzw. tolerancji. Reguły odejmowania tolerancji wynikały z treści załącznika nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Niezrozumiałe jest jednak funkcjonowanie w sprawie dwóch niezależnych protokołów kontroli, z tą samą datą dzienną, ale z różnymi godzinami tej kontroli. Protokół nr [...] (godzina sporządzenia [...]), a protokół o Nr. [...] godz. [...]. W ocenie Sądu budzi to wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Trudno jest więc przyjąć czy w sprawie była jedna kontrola, czy też dwie o różnych godzinach. Ponadto tylko protokół nr [...] zawiera wszystkie niezbędne formuły oświadczeń, które powinna podpisać osoba kontrolowana, zgodnie z wymogami art. 74 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U z 2013 r., poz. 1414), dalej: u.t.d. W ocenie Sądu tylko ten protokół nr [...] spełnia kryteria formalne stawiane protokołom kontroli sporządzanym przez inspektorów kontroli transportu drogowego. I on jednak zawiera jednak pewne nieprawidłowości: brak podpisu kierowcy w miejscu oświadczenie kierującego pojazdem o tym czy został pouczony przed kontrolą o jej zasadach i przysługujących mu prawach oraz brak oznaczenia rodzaju wagi jaka została użyta do zważenia kontrowanego pojazdu (podany jest tylko jej numer fabryczny wagi bez wskazania o jaki rodzaj wagi chodzi). Z uwagi na powyższe rozbieżności trudno jest uznać protokół kontroli pojazdu za wiarygodny, co oznacza daleko idące konsekwencje dla wiarygodności samej decyzji. Postępowanie kontrolne jest bowiem postępowaniem szczególnym, w którym stronę (podmiot wykonujący przewóz drogowy) reprezentuje kierowca kontrolowanego pojazdu. Dowód przeprowadzenia tego postępowania i dowód dokonanych w nim ustaleń stanowi właśnie protokół kontroli (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2006 r., VI SA/Wa 2494/05, LEX nr 283301). Znaczenie protokołu kontroli sporządzonego przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego zauważył w swym orzecznictwie również Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując, że "protokół kontroli drogowej jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej i nie może zatem zawierać żadnych wątpliwości co do okoliczności sprawy (...)" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2010 r., II GSK 378/09, LEX nr 577324). Skoro protokół kontroli jest nierzetelny, to nie może utrzymać się w obrocie prawnym oparta na nim decyzja organu II instancji. 11. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wyjaśnić ww. rozbieżności i nieścisłości protokołu kontroli uzupełniając je w miarę potrzeby innymi dowodami, tak by decyzja kończąca postępowania i ustalony w niej stan faktyczny sprawy nie budziła żadnych wątpliwości i jednocześnie odnosiła się do wszystkich zarzutów i wniosków dowodowych strony zgłaszanych w postępowaniu administracyjnym. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności, Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ powyższa okoliczność ma decydujące znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w tej sytuacji ustosunkowanie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi uznać należy za przedwczesne. 12. Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.