VI SA/Wa 3093/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z [...] listopada 2015 r. C. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] września 2015 r., znak: [...], w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia skierowany do organu administracji publicznej w trybie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", oraz do sądu na wypadek, gdyby organ nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż uiszczenie kary w wysokości 10.000 zł jest dla skarżącej dużą sumą. Spółka podniosła, że utrzymanie płynności finansowej w branży reklamowej jest trudne do osiągnięcia z uwagi na konieczność posiadania zapasów materiałowych, regulowania wynagrodzeń za udostępniane grunty, regulowanie opłat publicznych oraz nieterminowość regulowania należności przez dłużników i występowanie wierzytelności nieściągalnych. Spółka zauważyła również, że kara została nałożona na skarżącą pomimo nieutrwalenia w aktach administracyjnych sprawy legitymacji Spółki do bycia stroną postępowania, naraża skarżącą na zamrożenie środków i brak możliwości czerpania z nich korzyści w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego, co zmniejszy płynność finansową Spółki i spowoduje znaczną szkodę. Spółka podniosła również, że środki przeznaczone na uiszczenie nałożonej kary są jej niezbędne na przewidywaną konieczność dostosowania prowadzonej działalności do nowych wymogów prawnych wynikających z wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. 2015 r., poz. 774, z późn. zm.) Pismem z [...] lutego 2016 r. organ poinformował, że w związku z bezzwłocznym przekazaniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W szczególności Spółka nie przedstawiła dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową i pozwalających na ustalenie, czy poniesienie nałożonej kary finansowej w wysokości 10.000 zł spowoduje utratę płynności finansowej. Zdaniem Sądu argumenty przedstawione przez skarżącą mają charakter ogólny, tj. nieodnoszący się do samej Spółki, i można je odnieść do każdego podmiotu funkcjonującego na rynku. Argumenty te nie pozwalają na zweryfikowanie przez Sąd, czy w konkretnej sytuacji, w której znalazła się skarżąca, zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu również dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy nie pozwoliła na ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.