VI SA/Wa 3120/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 2 października 2013 r., nadanym w placówce operatora pocztowego w dniu 7 października 2013 r., P. P. ("skarżący") wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w wysokości 10.000 złotych. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 10 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. (data nadania) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stwierdził, że stan faktyczny ustalony w postanowieniu z dnia 10 grudnia 2013 r. nie budzi zastrzeżeń. Powołując się na art. 86 p.p.s.a. skarżący podniósł, że w sprawie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnił, że z niewiadomych dla skarżącego przyczyn jego dyspozycja wysłania skargi w dniu 4 października 2013 r. została zignorowana. Skarżący nadmienił, że przesyłka została wysłana dopiero w dniu 7 października 2013 r. i w dodatku na niewłaściwy adres, tj.: bezpośrednio do Sądu. Podniósł, że jako niewielki podmiot gospodarczy nie zatrudnia profesjonalnej kadry administracyjnej. Skarżący stwierdził, że nie jest profesjonalistą w zakresie prowadzenia spraw, co przemawia za uznaniem, że zaniedbania pracownika zatrudnionego w firmie skarżącego mogą stanowić przesłankę przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako "p.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływnie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle postanowień art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak stanowi przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie zawierającym przedmiotowy wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu, Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. A zatem, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Z akt sprawy wynika, że skarżący odebrał postanowienie WSA w Warszawie w przedmiocie odrzucenia skargi w dniu 10 stycznia 2014 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nadał w dniu 16 stycznia 2014 r., zatem termin 7 dni określony w art. 87 §1 p.p.s.a. został zachowany. Sąd postanowił rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie w trybie przewidzianym w art. 86 § 1 p.p.s.a. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku jako okoliczność wyłączającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżący podał, że uchybienie terminu było wynikiem niewłaściwego wykonania polecenia przez pracownika, a nadto postawił tezę, że gdyby był profesjonalnym podmiotem zajmującym się prowadzeniem spraw, to do uchybienia terminu by nie doszło. W świetle przytoczonych we wniosku okoliczności wyłączających winę w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, przedstawione argumenty strony należało uznać za chybione, bowiem wskazana okoliczność nie uzasadnia, zdaniem Sądu, przyjęcia iż strona skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu powyższego terminu. Sąd zwraca uwagę, że brzmienie art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Jednakże zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Podkreślić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu może zatem nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1254/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2044/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2049/09). Odwołując się do ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, trzeba stwierdzić, że zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona powodują, że nie można uznać braku winy strony w uchybieniu terminowi (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1999 r. sygn. I PKN 76/99, OSNP 2000 r. Nr 11, poz. 431; także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2000 r. sygn. II CKN 554/00, Lex nr 51986). Skarżący ponosi tym samym odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw, a za zaniedbania pracowników strony odpowiedzialność ponosi sama strona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009 r., I FSK 853/08, LEX nr 537041). Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie bowiem wynika z niej, że nadanie skargi (zlecone przez skarżącego swojemu pracownikowi) zostało dokonane z uchybieniem terminu z winy pracownika skarżącego, za zaniedbania którego odpowiedzialność ponosi skarżący. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał dostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, LEX nr 657638). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.