VI SA/Wa 3330/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej Główny Inspektor) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), art. 21 i art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 678, dalej ustawa o jakości), w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o jakości, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 1 lutego 2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.), utrzymał w mocy decyzję znak: [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej także Wojewódzki Inspektor) z dnia [...] lipca 2015 r., wymierzającą [...] S.A. z siedzibą w K. (dalej skarżąca, strona) karę pieniężną w wysokości [...] zł ([...] złotych) za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego tj. Czekolady z nadzieniem o smaku [...] a’290 g, wielkość partii produkcyjnej [...] kg ([...] szt.), oznaczonej: "Najlepiej spożyć przed końcem: 05.2015", nr partii [...], cena zbytu [...] zł/szt. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] listopada 2014 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej we W. przeprowadzili kontrolę w "[...]" Sklep [...] T. K. i G.K. Spółka Jawna z siedzibą we W.. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zakwestionował jakość handlową partii ww. produktu z uwagi na zaniżoną wartość nadzienia w stosunku do deklaracji na opakowaniu oraz zawyżoną zawartość ekwiwalentów tłuszczu kakaowego (CBE) w kuwerturze w porównaniu z wymaganiami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych (Dz. U. Nr 214, poz. 1813 ze zm.). Zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., oznaczona zawartość nadzienia wyniosła 53,7 % ± 2,5 %, podczas gdy na opakowaniu zadeklarowano 57,5 %. Zawartość ekwiwalentów tłuszczu kakaowego (CBE) w kuwerturze z obliczeń wyniosła 5,55 ±0,32 g/100 g produktu, natomiast zgodnie z wymaganiami ww. rozporządzenia powinna być nie większa niż 5 g/100 g produktu. Ponadto Laboratorium Kontrolno-Analityczne UOKiK z siedzibą w O. wykonało badania wtórnika próbki w zakresie zawartości nadzienia oraz zawartości ekwiwalentów tłuszczu kakaowego (CBE) w kuwerturze. Zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., zawartość nadzienia wyniosła: 54,3 % ± 2,5 % i 54,2 % ± 2,5 %, natomiast zawartość ekwiwalentów tłuszczu kakaowego (CBE) w kuwerturze - 5,56 ±0,32 g/100 g produktu. W marcu 2015 r. dokumentacja z powyższej kontroli została przekazana [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Z uwagi na powyższe, w dniu [...] kwietnia 2015 r. upoważnieni inspektorzy Wojewódzkiego Inspektora przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej wyrobów czekoladowych w Zakładzie Produkcyjnym znajdującym się pod adresem ul. [...][...],[...] D., należącym do skarżącej (protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...]). W ramach kontroli ustalono, że partię produktu o nazwie Czekolada z nadzieniem o smaku [...] a'290 g, "Najlepiej spożyć przed końcem: 05.2015", nr partii [...] wyprodukowano w ilości [...] kg ([...] szt.) i sprzedano w całości w średniej cenie zbytu brutto [...] zł/szt. Skarżąca w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. odniosła się do wyników kontroli, składając stosowne wyjaśnienia. Organ I instancji mając na uwadze wyniki badań laboratoryjnych oraz wyjaśnienia strony, pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, z uwagi na zaniżoną zawartość nadzienia. Dnia [...] lipca 2015 r. Wojewódzki Inspektor wydał decyzję wymierzającą skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł, za wprowadzenie do obrotu ww. artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż przedmiotowy produkt jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym, z uwagi na zaniżoną zawartość nadzienia w stosunku do deklaracji producenta na opakowaniu, - art. 40a ust. 4 i ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez wymierzenie bardzo wysokiej kary, niewspółmiernej do naruszenia. Skarżąca w odwołaniu podniosła również, że: - zaniżona zawartość nadzienia w stosunku do deklaracji na opakowaniu nie wpłynęła na wartość odżywczą produktu, konsument otrzymał produkt o wyższej masie netto za cenę standardowego wyrobu, a także produkt o większym udziale kuwertury, - zaniżona zawartość nadzienia nie powoduje strat ekonomicznych konsumenta, gdyż w czekoladzie nadziewanej droższym składnikiem jest czekolada i w takim przypadku można mówić o stratach ekonomicznych producenta, - różnica między wartością oznaczoną a deklarowaną jest niewielka i dla zdecydowanej większości konsumentów niewyczuwalna organoleptycznie, - w przedmiotowej sprawie nie doszło do istotnego wprowadzenia konsumenta w błąd. Biorąc pod uwagę powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Główny Inspektor analizując ponownie niniejszą sprawę wskazał na obowiązujące przepisy ustawy o jakości, w szczególności na przepis art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1 oraz na przepisy rozporządzenia (WE) Nr 178/2002. W oparciu o nie organ zaznaczył, że artykuły rolno-spożywcze powinny być zgodne z wymaganiami jakości handlowej na każdym etapie produkcji. Organ podkreślił, że z dniem [...] grudnia 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. 2014, poz. 1722), która uchyliła m.in. przepisy art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2 ustawy o jakości oraz art. 45 ust. 1 i 2, art. 46, 47 i 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr. 136, poz. 914 ze zm.). Główny Inspektor zaznaczył, że w momencie znakowania oraz w okresie sprzedaży przedmiotowej partii miały zastosowanie uchylone przepisy prawa a skoro ustawodawca nie wypowiedział się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, organ przyjął, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż kontrola przeprowadzona przez organ I instancji dotyczyła produktu wyprodukowanego i sprzedanego przez skarżącą przed zmianami w przepisach prawa, w ocenie organu, do oceny jakości handlowej miały zastosowanie uchylone z dniem [...] grudnia 2014 r. przepisy art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej oraz art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W dalszej części decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, natomiast art. 3 pkt 10 ustawy o jakości definiuje artykuł rolno-spożywczy zafałszowany. Wskazał, iż w myśl wspomnianego artykułu z produktem zafałszowanym mamy do czynienia w każdym przypadku, kiedy podane w oznakowaniu dane zawartości składnika nie odpowiadają rzeczywistości. W przedmiotowej sprawie producent zadeklarował, iż czekolada zawiera 57,5 % nadzienia, podczas gdy w rzeczywistości zawierała go mniej. Stosownie do przeprowadzonych badań produkt zawierał 54,3 %, 54,2 % oraz 53,7 % ± 2,5 %. W dalszej części organ przypomniał, iż skarżąca podnosiła, że stosuje kontrolę wyrobu na etapie produkcji. Produkty, które nie spełniają założonych wymagań są usuwane z partii, a proces dozowania nadzienia i kuwertury jest regulowany. Z nadesłanych na żądanie organu wyników badań dotyczących kontrolowanej partii wykonanych w trakcie procesu produkcyjnego tzn. karty kontrolnej wyrobu z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz tablicy technologicznej mas wyrobu, nadzienia i kuwertury dla wyrobu Czekolada [...] a'290 g wydanie [...] z dnia [...] maja 2011 r. wynika, iż: 1. udział nadzienia w wyrobie został ustalony na poziomie 57,5 % i dopuszczalne jest odchylenie wynoszące ± 2 % od tej wartości, 2. badania przeprowadzone w dniu [...]sierpnia 2014 r. wykazały zawartość nadzienia na poziomie 56,95 % (próbka 1), 56,99 %( próbka 2), 56,45 % (próbka 3). Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy wskazał, iż wszystkie trzy próbki posiadały zawartości nadzienia poniżej wartości deklarowanej. Odnosząc się do wyników badań dla przedmiotowej partii czekolady wykonanych w Laboratorium Badawczym [...] Polska w W., organ stwierdził, że oznaczona wartość jest również zaniżona w stosunku do deklaracji producenta, dopiero po uwzględnieniu niepewności pomiaru parametr ten jest zgodny z wymaganiami producenta (sprawozdanie z badań nr [...] zawartość nadzienia - 55,8 % ± 5,6 % oraz 54,5 % ± 5,5 %). Główny Inspektor biorąc pod uwagę wyniki badań Laboratorium Kontrolno-Analitycznego UOKiK w O., które wykazały zaniżoną zawartość nadzienia oraz wyniki badań produkcyjnych, które również nie wykazały zawartości nadzienia na deklarowanym poziomie oraz fakt, iż strona dopuszcza 2 % odchylenie zawartości nadzienia od wartości deklarowanej na etykiecie, stwierdził, iż zakwestionowana czekolada jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym. Organ podkreślił, iż Laboratorium Kontrolno-Analityczne UOKiK w O. do oznaczania zawartości nadzienia zastosowało metodę akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji (PCA). Uzyskana akredytacja daje pewność, że proces analizy przebiega w sposób rzetelny i precyzyjny oraz daje wiarygodne wyniki. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego bezzasadnego naruszenia art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej organ wskazał, że wartość odżywcza oraz zawartość nadzienia w czekoladzie to dwa różne parametry, przy czym każdy z paramentów powinien być zgodny z deklaracją producenta podaną na opakowaniu. W niniejszej sprawie badania laboratoryjnie nie potwierdzają deklarowanej na etykiecie wartości, tym samym dane w tym zakresie są sprzeczne ze stanem faktycznym i produkt taki należy uznać za artykuł rolno-spożywczy zafałszowany. Konsument dokonując wyboru przedmiotowego produktu nie ma świadomości, iż wyrób ten cechuje się niższą zawartością nadzienia niż zadeklarowana oraz wyższym udziałem kuwertury, tym samym nabywa produkt o odmiennym składzie niż zadeklarowany w oznakowaniu. Organ podkreślił, że producent jako profesjonalista w swojej dziedzinie powinien podjąć wszelkie działania zmierzające do produkcji czekolady zgodnie ze swoją deklaracją. Fakt, iż kontrola procesu produkcyjnego jest niejednokrotnie trudna i obarczona różnymi odchyleniami nie zwalnia producenta z odpowiedzialności za wprowadzany do obrotu artykuł rolno-spożywczy. W ocenie Głównego Inspektora, organ I instancji prawidłowo zakwestionował oznakowanie przedmiotowego wyrobu oraz uznał go za artykuł rolno-spożywczy zafałszowany, ponieważ informacja na etykiecie przeznaczona jest dla konsumentów i każdy kupujący powinien otrzymać produkt zgodny z deklaracją, w niniejszej sprawie zawierający 57,5 % nadzienia. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do wysokości wymierzonej na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości kary pieniężnej. Za znaczny został uznany stopień szkodliwości czynu, jak również zakres naruszenia, natomiast działanie strony zostało uznane za niezamierzone, spowodowane niezachowaniem należytej staranności, dlatego też stopień zawinienia określono jako średni. Oceniając dotychczasową działalność podmiotu organ wziął pod uwagę decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...]nakładającą karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości handlowej oraz decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] nakładającą karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. Zgodnie z oświadczeniem strony z dnia [...] maja 2015 r. przychody za 2014 r. wyniosły [...] zł, a obrót za 2014 r. wyniósł [...] zł. Wobec powyższego zdaniem organu, kara w wysokości [...] zł stanowiąca 25,44 % wartości zakwestionowanej partii nie jest karą wygórowaną, lecz adekwatną do oceny przesłanek określonych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, a także realizuje funkcje jakie powinna spełniać kara wymierzana w razie naruszenia prawa żywnościowego i paszowego zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, tj. powinna być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia, uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości poprzez jego błędną interpretację i uznanie artykułu rolno-spożywczego jako zafałszowanego tj. o zaniżonej zawartości nadzienia w stosunku do deklaracji na opakowaniu, - art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja o towarach paczkowanych (Dz. U. 2015 poz. 1161) poprzez uznanie za wadliwą całą partię produkcyjną pomimo pobrania próbki reprezentatywnej tylko z 10 szt. tabliczek czekolady oraz nie spełnienia warunków badania masy netto i zawartości nadzienia oznaczonej metodą badań niszczących, - art. 7 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czego organ nie uczynił, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności i dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca zwróciła uwagę, iż w sprawozdaniu z badań nr [...]z dnia [...] grudnia 2014 r. podano zawartość masy netto dla 2 próbek natomiast zawartość nadzienia przedstawiono wyłącznie w odniesieniu do jednej próbki, natomiast w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. przedstawiono 2 wyniki zawartości nadzienia bez podania zawartości netto produktu. Wobec powyższego poddał pod wątpliwość czy wynik badania zawartości nadzienia w czwartej próbce, który nie został przedstawiony w sprawozdaniu badań nr [...] wskazywał na zawartość nadzienia zgodną lub wyższą niż deklarowana i nie został przedstawiony w sprawozdaniu z badania w sposób celowy, czy też pomimo oznaczenia masy netto czwartej próbki świadomie nie dokonano oznaczenia zawartości nadzienia. W ocenie skarżącej, brak wyniku badania zawartości nadzienia w jednej z 4 pobranych próbek skutkuje pozbawieniem jej możliwości odniesienia się do zawartości nadzienia we wszystkich próbkach pobranych do badań, a jednocześnie stanowi dowód na okoliczność, że organ kontroli nie dołożył należytej staranności w celu obiektywnego zbadania produktu i rzetelnego przedstawienia wyników. Ponadto podniosła, że wielkość partii, z której pochodziła próbka badana wynosiła 10 szt., które prawdopodobnie pochodziły z jednego opakowania zbiorczego, a zatem pochodziły również z jednego segmentu produkcyjnego (nalewowego), stąd nie może być uznana za próbkę reprezentującą całą partię produkcyjną, ponieważ nie jest spełniony podstawowy warunek tj. jedno opakowanie zbiorcze zawierające 10 szt. tabliczek czekolady nie spełnia warunku próbki pobranej losowo w sposób reprezentatywny dla całej partii produkcyjnej. Z uwagi na powyższe skarżąca stwierdziła, że jako partię można uznać wyłącznie 10 szt. czekolady, z której to ilości pobrano 2 szt. do badań kontrolnych niszczących oraz 2 szt. jako próbki kontrolne. Tym samym podczas poboru próbek organ kontroli zastosował wymagania zawarte w załączniku Nr 2 § 2 ust.5 ustawy o towarach paczkowanych. Skarżąca podkreśliła, że wyniki zawartości nadzienia przedstawione w sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] wykazały zawartość nadzienia na poziomie 53,7%, 54,3%. 54,2%. Po uwzględnieniu niepewność wyniku 2,5 % przedziały wartości obejmują odpowiednio wielkości 53,7% (od 51,2 do 56,2), 54,3% (od 51,8 do 56,8), 54,2% (od 51.7 do 56,7), natomiast zawartość nadzienia deklarowana na poziomie 57,5%, zgodnie z założeniami dokumentu "Opis produktu" może mieścić się pomiędzy wartościami 55,5% i 59,5%. Skarżąca stwierdziła, że minimalna zawartość nadzienia 55,5% w przypadku każdej z 3 kontrolowanych tabliczek czekolady mieści się w przedziałach wartości utworzonych na podstawie danych zawartych w sprawozdaniach z badań organu kontroli. W ocenie skarżącej, wyniki kontroli wewnętrznej przedstawione w postaci karty kontrolnej wyrobu stanowią dowód, że podczas realizacji procesu produkcji przedmiotowej partii producent dopełnił wszelkich wymagań podanych w dokumencie "Opis produktu CzN- [...] - [...] czekolada nadziewana a 290g". Natomiast zawartość nadzienia po uwzględnieniu niepewności wyniku była zgodna z wymaganiami ww. dokumentu zarówno w przypadku badań wykonanych przez organ kontroli, jak również wykonanych przez Laboratorium [...]. Ponownie skarżąca podkreśliła, że zawartość nadzienia w badanych próbkach, po uwzględnieniu niepewności wyniku, była zgodna z wymaganiami określonymi przez producenta w dokumencie ; "Opis produktu CzN- [...] - [...]czekolada nadziewana a 290g", który zakłada tolerancję dla zawartości masy czekoladowej i tym samym dla zawartości nadzienia. Przyjęte tolerancje są konsekwencją postanowień ustawy o towarach paczkowanych, która przewiduje że towary paczkowane mogą posiadać ujemną wartość błędu ilości towaru paczkowanego. Główny Inspektor w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. Głównego Inspektora utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...] lipca 2015 r., wymierzającą skarżącej karę pieniężną w wysokości 25 000,00 zł za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego tj. Czekolady z nadzieniem [...] a’290 g, wielkość partii produkcyjnej [...] kg ([...] szt.), oznaczonej: "Najlepiej spożyć przed końcem: 05.2015", nr partii [...], cena zbytu [...] zł/szt. W pierwszej kolejności, aby możliwa była kontrola zaskarżonej decyzji, należy ustalić właściwe przepisy prawa obowiązujące w niniejszej sprawie. Jedną z ogólnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada praworządności wyrażona w art. 6 k.p.a. Zgodnie z wspomnianym artykułem organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zobowiązane są więc uwzględniać zmiany stanu prawnego i orzekać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Powyższe nie oznacza jednak, iż w każdym przypadku organy orzekają na podstawie nowych czy znowelizowanych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 674/10 wskazał, że: "Zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., nie może być zawsze pojmowana jako obowiązek orzekania na podstawie stanu prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. Stosowanie jej wymaga oceny czy w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym związane jest nałożenie kary, na stronie ciążył określony obowiązek i czy jego naruszenie podlegało karze. Zdarzenie, które miało miejsce w czasie gdy obowiązywał określony stan prawny musi być oceniane wedle niego.". W niniejszej sprawie zdarzeniem, związanym z nałożeniem kary było wyprodukowanie i wprowadzenie do obrotu produktu o nazwie Czekolada z nadzieniem o smaku [...] a'290 g. Jak słusznie wskazał Główny Inspektor w zaskarżonej decyzji, skoro kontrola przeprowadzona przez organ dotyczyła produktu wyprodukowanego i sprzedanego przez skarżącą przed zmianami w przepisach prawa, do oceny jakości handlowej miały zastosowanie uchylone z dniem [...] grudnia 2014 r. przepisy art. 6 ust. 2 ustawy o jakości oraz art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W myśl wspomnianego art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności: co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. W dniu [...] listopada 2014 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej skontrolowali "[...]" Sklep [...] T.K. i G. K. Spółka Jawna we W.. Przeprowadzona kontrola została przeprowadzona w oparciu o ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 poz. 148). W rozdziale 3 wspomnianej ustawy zostało unormowane "Postępowanie kontrolne", w rozdziale 5 "Zabezpieczenie dowodów", zaś w 6 "Pobieranie i badanie próbek produktów". W myśl art. 31 ust. 1 ww. ustawy Prezes Rady Ministrów określił, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 496) określa między innymi wzór sprawozdania z badań. W ocenie Sądu, sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. spełniają powyższe wymagania. We wspomnianych sprawozdaniach Laboratorium Kontrolno-Analityczne UOKiK w O. wykazało zaniżoną wartość nadzienia w stosunku do deklaracji producenta podanej na opakowaniu - w pierwszym sprawozdaniu zawartość nadzienia wyniosła 53,7 % ± 2,5%, w drugim 54,3% ± 2,5%, 54,2 % ± 2,5%, podczas gdy deklarowana wartość nadzienia to 57,5 %. Skarżąca w niniejszej sprawie kwestionowała powyższe sprawozdania, wskazując między innymi, iż nie przedstawiono w nich wyników badań wszystkich 4 pobranych próbek. Podkreślenia wymaga, że zarówno w wyżej wymienionych przepisach jak również w ustawie o towarach paczkowanych brak jest informacji o konieczności uzyskania wyników, w sprawozdaniu z badań, dotyczących wszystkich pobranych próbek. Organ zabezpieczył 2 sztuki przedmiotowego produktu oraz zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o inspekcji handlowej taką samą ilość tzn. 2 sztuki jako próbkę kontrolną. Powyższe potwierdza protokół pobrania próbki znajdujący się w aktach administracyjnych. Sprawozdanie z badań z dnia [...] grudnia 2014 r. wykazało zaniżoną wartość nadzienia, natomiast późniejsze sprawozdanie potwierdziło powyższe wyniki. Tym samym należy uznać za bezzasadne jakoby sprawozdania z badań nie zawierały pełnych danych. Stosownie do art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej, artykuł rolno- spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Wobec powyższego organy prawidłowo uznały Czekoladę z nadzieniem o smaku [...] a'290 g za artykuł rolno spożywczy zafałszowany. Z produktem zafałszowanym mamy do czynienia bowiem w każdym przypadku, kiedy podane w oznakowaniu dane zawartości składnika nie odpowiadają rzeczywistości. W przedmiotowej sprawie skarżąca zadeklarowała, że czekolada zawiera 57,5% nadzienia, podczas gdy w rzeczywistości zawierała go mniej tzn. 53,7 %, 54,3 %, 54,2 % ± 2%. Cytowany przepis art. 3 pkt 10 ustawy o jakości nie dopuszcza odchyleń od wartości podanych na opakowaniu. Odnosząc się do przedstawionych przez stronę sprawozdań z badań Laboratorium Badawczego [...] w W. Sąd wskazuje, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o inspekcji handlowej została wprowadzona zasada dotycząca badań pobranych próbek, jak również badania próbek kontrolnych przez laboratoria kontrolno-analityczne Inspekcji. W ust. 2 wspomnianego artykułu został przedstawiony wyjątek od powyższej zasady, w myśl którego organ inspekcji może zawrzeć umowę o wykonywanie badań pobranej próbki z innym wyspecjalizowanym laboratorium w przypadku gdy laboratoria inspekcji nie mogą wykonać badań. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że niedopuszczalne jest przyjmowanie innych badań dokonywanych przez inne laboratoria, gdyż wypaczałoby to sens prowadzonych kontroli (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 917/11, z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2171/11, z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1304/13, z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1914/14). Ponadto Sąd zauważa iż, wymienione wyżej laboratorium dokonało oceny próbek przedstawionych przez skarżącą zgodnie z wymaganiami zawartymi w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych (Dz. U. z 2001 r, Nr 128, poz. 1409 ze zm.), która to ustawa została uchylona z dniem 30 czerwca 2009 r. Obecnie obowiązującym w tym zakresie aktem prawnym jest ustawa z dnia 7 maja 2009 r. o towarach paczkowanych. W skardze skarżąca kwestionuje także podaną przez organ wielkość partii [...] sztuk, wskazując, iż partią było 10 sztuk czekolady. W myśl wspomnianej ustawy o towarach paczkowanych partią towaru paczkowanego jest określona liczba jednakowych towarów paczkowanych, o takiej samej ilości nominalnej, zapakowanych w tych samych warunkach i określonym przedziale czasowym (art. art. 2 pkt. 14). Numer partii produkcyjnej Czekolady z nadzieniem o smaku [...] a’290 g został oznaczony jako [...]. Zgodnie z przedstawioną przez stronę kserokopią Przyjęć wewnętrznych z dnia [...] i [...] sierpnia 2014 r. wielkość partii oznaczonej nr L [...] wyniosła [...] sztuk ([...] pozycji ww. produktu -[...] opakowań po 10 sztuk tzn. [...] sztuk oraz 1 pozycja [...] opakowań po 10 sztuk tzn. [...], łącznie [...]). Wobec powyższego nie sposób zakwestionować podanej przez organy wielkości partii produkcyjnej. Zdaniem Sądu, należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia art. 8 ust 2 ustawy o towarach paczkowanych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy paczkujący, importer, sprowadzający albo zlecający paczkowanie jest odpowiedzialny za to, aby towar paczkowany spełniał wymagania określone w ustawie. W szczególności ponosi on odpowiedzialność za zapewnienie, że ilość rzeczywista odpowiada ilości nominalnej podanej na opakowaniu jednostkowym. Natomiast w myśl ust. 2 towar paczkowany uznaje się za spełniający wymaganie określone w ust. 1, jeżeli wynik kontroli partii, do której należy, przeprowadzonej z zastosowaniem metody referencyjnej lub metody o skuteczności co najmniej takiej samej jak skuteczność metody referencyjnej, jest pozytywny. W niniejszej sprawie wynik kontroli partii nie można uznać za pozytywny, ze sprawozdaniach z badań wynika, iż została zaniżona zawartość nadzienia. Ponadto wskazana w ww. przepisie metoda referencyjna oznacza metodę statystycznej kontroli towarów paczkowanych stosowaną przez organy kontroli w celu stwierdzenia poprawności procesu paczkowania produktów, natomiast ilość rzeczywistego towaru paczkowanego oznacza przeznaczoną dla nabywcy ilość produktu w towarze paczkowanym, bez opakowania i bez dodatkowych materiałów lub produktów zapakowanych razem z produktem, jaką towar paczkowany faktycznie zawiera (art. 2 ustawy o towarach paczkowanych). W niniejszej sprawie organy nie kwestionowały ilości rzeczywistej towaru paczkowanego, ale zawartość nadzienia w czekoladzie. Ponadto, zdaniem Sądu, kara pieniężna wymierzona w wysokości 25 000 zł, stanowiąca 25,44 % wartości zakwestionowanej partii, nie jest kara wygórowaną, lecz adekwatną do oceny przesłanek określonych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, realizuje funkcje, jakie powinna spełniać kara wymierzona w razie naruszenia prawa żywnościowego i paszowego zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, tj. powinna być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca. Reasumując, w ocenie Sądu, organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez uzasadnienia faktyczne i prawne organ nie naruszyły też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.